ततः कनकपुङ्खाग्रैर् वीरः संनतपर्वभिः ॥
त्वरन् गाण्डीवनिर्मुक्तैर् अर्जुनस् तस्य वाजिनः ॥
चतुर्भिश् चतुरस् तीक्ष्णैर् अविध्यत् परमेषुभिः ॥
ते हया निशितैर् विद्धा ज्वलद्भिर् इव पन्नगैः ॥
उत्पेतुः सहसा सर्वे कृपः स्थानाद् अथाच्यवत् ॥
च्युतं तु गौतमं स्थानात् समीक्ष्य कुरुनन्दनः ॥
नाविध्यत् परवीरघ्नो रक्षमाणो ऽस्य गौरवम् ॥
स तु लब्ध्वा पुनः स्थानं गौतमः सव्यसाचिनम् ॥
विव्याध दशभिर् बाणैस् त्वरितः कङ्कपत्रिभिः ॥
ततः पार्थो धनुस् तस्य भल्लेन निशितेन च ॥
चिच्छेदैकेन भूयश् च हस्ताच् चापम् अथाहरत् ॥
अथास्य कवचं बाणैर् निशितैर् मर्मभेदिभिः ॥
व्यधमन् न च पार्थो ऽस्य शरीरम् अवपीडयत् ॥
तस्य निर्मुच्यमानस्य कवचात् काय आबभौ ॥
समये मुच्यमानस्य सर्पस्येव तनुर् यथा ॥
छिन्ने धनुषि पार्थेन सो ऽन्यद् आदाय कार्मुकम् ॥
चकार गौतमः सज्यं तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥
स तद् अप्य् अस्य कौन्तेयश् चिच्छेद नतपर्वणा ॥
एवम् अन्यानि चापानि बहूनि कृतहस्तवत् ॥
शारद्वतस्य चिच्छेद पाण्डवः परवीरहा ॥
स छिन्नधनुर् आदाय अथ शक्तिं प्रतापवान् ॥
प्राहिणोत् पाण्डुपुत्राय प्रदीप्ताम् अशनीम् इव ॥
ताम् अर्जुनस् तदायान्तीं शक्तिं हेमविभूषिताम् ॥
वियद्गतां महोल्काभां चिच्छेद दशभिः शरैः ॥
सापतद् दशधा छिन्ना भूमौ पार्थेन धीमता ॥
tataḥ kanakapuṅkhāgrair vīraḥ saṃnataparvabhiḥ ||
tvaran gāṇḍīvanirmuktair arjunas tasya vājinaḥ ||
caturbhiś caturas tīkṣṇair avidhyat parameṣubhiḥ ||
te hayā niśitair viddhā jvaladbhir iva pannagaiḥ ||
utpetuḥ sahasā sarve kṛpaḥ sthānād athācyavat ||
cyutaṃ tu gautamaṃ sthānāt samīkṣya kurunandanaḥ ||
nāvidhyat paravīraghno rakṣamāṇo 'sya gauravam ||
sa tu labdhvā punaḥ sthānaṃ gautamaḥ savyasācinam ||
vivyādha daśabhir bāṇais tvaritaḥ kaṅkapatribhiḥ ||
tataḥ pārtho dhanus tasya bhallena niśitena ca ||
cicchedaikena bhūyaś ca hastāc cāpam athāharat ||
athāsya kavacaṃ bāṇair niśitair marmabhedibhiḥ ||
vyadhaman na ca pārtho 'sya śarīram avapīḍayat ||
tasya nirmucyamānasya kavacāt kāya ābabhau ||
samaye mucyamānasya sarpasyeva tanur yathā ||
chinne dhanuṣi pārthena so 'nyad ādāya kārmukam ||
cakāra gautamaḥ sajyaṃ tad adbhutam ivābhavat ||
sa tad apy asya kaunteyaś ciccheda nataparvaṇā ||
evam anyāni cāpāni bahūni kṛtahastavat ||
śāradvatasya ciccheda pāṇḍavaḥ paravīrahā ||
sa chinnadhanur ādāya atha śaktiṃ pratāpavān ||
prāhiṇot pāṇḍuputrāya pradīptām aśanīm iva ||
tām arjunas tadāyāntīṃ śaktiṃ hemavibhūṣitām ||
viyadgatāṃ maholkābhāṃ ciccheda daśabhiḥ śaraiḥ ||
sāpatad daśadhā chinnā bhūmau pārthena dhīmatā ||
Arjuna struck down the four horses of Kripa, and as they reared and stumbled, they threw the charioteer off balance. Seeing Kripa thrown into confusion, Partha did not press the advantage, out of respect. But when Kripa recovered himself and struck Arjuna with arrows, Dhananjaya cut his bow in two, knocked the weapon from his hand, and stripped away his armor without touching his body. Freed of his mail, Kripa shone like a serpent that has shed its old skin. Again and again he took up other bows, but Partha sundered them before they could serve him. Then Kripa hurled a blazing shakti, like a burst of fire; Arjuna swiftly cut it into ten pieces with ten arrows.’
e0332c9efb88 · 发布于 2026年7月16日 18:42:55 UTC
可用语言RUEN用方向键翻颂
Arjuna’s self-mastery shows in his ability to hold back. To defeat an elder without degrading his body is a different order of command over one’s own strength.