संजय उवाच
तान् अभिद्रवतो दृष्ट्वा पाण्डवांस् तावकं बलम् ॥
क्रोशतस् तव पुत्रस्य न स्म राजन् न्यवर्तत ॥
ततः पक्षात् प्रपक्षाच् च प्रपक्षैश् चापि दक्षिणात् ॥
उदस्तशस्त्राः कुरवो भीमम् अभ्यद्रवन् रणे ॥
कर्णो ऽपि दृष्ट्वा द्रवतो धार्तराष्ट्रान् पराङ्मुखान् ॥
हंसवर्णान् हयाग्र्यांस् तान् प्रैषीद् यत्र वृकोदरम् ॥
ते प्रेषिता महाराज शल्येनाहवशोभिना ॥
भीमसेनरथं प्राप्य समसज्जन्त वाजिनः ॥
दृष्ट्वा कर्णं समायान्तं भीमः क्रोधसमन्वितः ॥
मतिं दध्रे विनाशाय कर्णस्य भरतर्षभ ॥
सो ऽब्रवीत् सात्यकिं वीरं धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् ॥
एनं रक्षत राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ॥
संशयान् महतो मुक्तं कथं चित् प्रेक्षतो मम ॥
अग्रतो मे कृतो राजा छिन्नसर्वपरिच्छदः ॥
दुर्योधनस्य प्रीत्यर्थं राधेयेन दुरात्मना ॥
अन्तम् अद्य करिष्यामि तस्य दुःखस्य पार्षत ॥
हन्ता वास्मि रणे कर्णं स वा मां निहनिष्यति ॥
संग्रामेण सुघोरेण सत्यम् एतद् ब्रवीमि वः ॥
राजानम् अद्य भवतां न्यासभूतं ददामि वै ॥
अस्य संरक्षणे सर्वे यतध्वं विगतज्वराः ॥
एवम् उक्त्वा महाबाहुः प्रायाद् आधिरथिं प्रति ॥
सिंहनादेन महता सर्वाः संनादयन् दिशः ॥
saṃjaya uvāca
tān abhidravato dṛṣṭvā pāṇḍavāṃs tāvakaṃ balam ||
krośatas tava putrasya na sma rājan nyavartata ||
tataḥ pakṣāt prapakṣāc ca prapakṣaiś cāpi dakṣiṇāt ||
udastaśastrāḥ kuravo bhīmam abhyadravan raṇe ||
karṇo 'pi dṛṣṭvā dravato dhārtarāṣṭrān parāṅmukhān ||
haṃsavarṇān hayāgryāṃs tān praiṣīd yatra vṛkodaram ||
te preṣitā mahārāja śalyenāhavaśobhinā ||
bhīmasenarathaṃ prāpya samasajjanta vājinaḥ ||
dṛṣṭvā karṇaṃ samāyāntaṃ bhīmaḥ krodhasamanvitaḥ ||
matiṃ dadhre vināśāya karṇasya bharatarṣabha ||
so 'bravīt sātyakiṃ vīraṃ dhṛṣṭadyumnaṃ ca pārṣatam ||
enaṃ rakṣata rājānaṃ dharmātmānaṃ yudhiṣṭhiram ||
saṃśayān mahato muktaṃ kathaṃ cit prekṣato mama ||
agrato me kṛto rājā chinnasarvaparicchadaḥ ||
duryodhanasya prītyarthaṃ rādheyena durātmanā ||
antam adya kariṣyāmi tasya duḥkhasya pārṣata ||
hantā vāsmi raṇe karṇaṃ sa vā māṃ nihaniṣyati ||
saṃgrāmeṇa sughoreṇa satyam etad bravīmi vaḥ ||
rājānam adya bhavatāṃ nyāsabhūtaṃ dadāmi vai ||
asya saṃrakṣaṇe sarve yatadhvaṃ vigatajvarāḥ ||
evam uktvā mahābāhuḥ prāyād ādhirathiṃ prati ||
siṃhanādena mahatā sarvāḥ saṃnādayan diśaḥ ||
Санджая сказал: «Увидев, как Пандавы нападают на твоё войско, оно не остановилось, царь, хотя твой сын кричал. Тогда с крыла, подкрыла и с правых подфлангов Куру с поднятым оружием бросились на Бхиму в бою. Карна, увидев, что Дхартераштры бегут, повернувшись назад, направил лучших коней лебединого цвета туда, где был Врикодара. Посланные Шальей, сияющим в бою, эти кони достигли колесницы Бхимасены и столкнулись с ней. Увидев приближающегося Карну, Бхима, наполненный гневом, решил уничтожить его, о бык Бхаратов. Он сказал герою Сатьяки и Дхриштадьюмне Паршате: ‘Защитите этого праведного царя Юдхиштхиру, который на моих глазах едва освободился от великой опасности. Злодушный Радхея ради удовольствия Дурьодханы разбил царя передо мной, лишив его всего снаряжения. Сегодня, Паршата, я положу конец этому горю: либо я убью Карну в бою, либо он убьёт меня. Говорю вам правду: эта битва будет страшной. Сегодня я вручаю вам царя как доверенный залог; все без тревоги старайтесь защитить его’. Сказав так, могучий Бхима пошёл на сына Адхиратхи, великим львиным кличем оглашая все стороны».
50b67e6857cf · 发布于 2026年6月20日 05:52:39 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Бхима принимает поражение Юдхиштхиры как личный долг. Здесь его ярость не просто вспышка гнева: он поручает царя другим и сознательно идёт закрыть рану, нанесённую Карной.