ततः कदा चिद् भगवान् पर्वतो ऽनुससार ह ॥
वनं विरहितं किं चित् तत्रापश्यत् स नारदम् ॥
ततो ऽभिवाद्य प्रोवाच नारदं पर्वतस् तदा ॥
भवान् प्रसादं कुरुतां स्वर्गादेशाय मे प्रभो ॥
तम् उवाच ततो दृष्ट्वा पर्वतं नारदस् तदा ॥
कृताञ्जलिम् उपासीनं दीनं दीनतरः स्वयम् ॥
त्वयाहं प्रथमं शप्तो वानरस् त्वं भविष्यसि ॥
इत्य् उक्तेन मया पश्चाच् छप्तस् त्वम् अपि मत्सरात् ॥
अद्यप्रभृति वै वासं स्वर्गे नावाप्स्यसीति ह ॥
तव नैतद् धि सदृशं पुत्रस्थाने हि मे भवान् ॥
निवर्तयेतां तौ शापम् अन्यो ऽन्येन तदा मुनी ॥
श्रीसमृद्धं तदा दृष्ट्वा नारदं देवरूपिणम् ॥
सुकुमारी प्रदुद्राव परपत्य् अभिशङ्कया ॥
तां पर्वतस् ततो दृष्ट्वा प्रद्रवन्तीम् अनिन्दिताम् ॥
अब्रवीत् तव भर्तैष नात्र कार्या विचारणा ॥
ऋषिः परमधर्मात्मा नारदो भगवान् प्रभुः ॥
तवैवाभेद्यहृदयो मा ते भूद् अत्र संशयः ॥
सानुनीता बहुविधं पर्वतेन महात्मना ॥
शापदोषं च तं भर्तुः श्रुत्वा स्वां प्रकृतिं गता ॥
पर्वतो ऽथ ययौ स्वर्गं नारदो ऽथ ययौ गृहान् ॥
tataḥ kadā cid bhagavān parvato 'nusasāra ha ||
vanaṃ virahitaṃ kiṃ cit tatrāpaśyat sa nāradam ||
tato 'bhivādya provāca nāradaṃ parvatas tadā ||
bhavān prasādaṃ kurutāṃ svargādeśāya me prabho ||
tam uvāca tato dṛṣṭvā parvataṃ nāradas tadā ||
kṛtāñjalim upāsīnaṃ dīnaṃ dīnataraḥ svayam ||
tvayāhaṃ prathamaṃ śapto vānaras tvaṃ bhaviṣyasi ||
ity uktena mayā paścāc chaptas tvam api matsarāt ||
adyaprabhṛti vai vāsaṃ svarge nāvāpsyasīti ha ||
tava naitad dhi sadṛśaṃ putrasthāne hi me bhavān ||
nivartayetāṃ tau śāpam anyo 'nyena tadā munī ||
śrīsamṛddhaṃ tadā dṛṣṭvā nāradaṃ devarūpiṇam ||
sukumārī pradudrāva parapaty abhiśaṅkayā ||
tāṃ parvatas tato dṛṣṭvā pradravantīm aninditām ||
abravīt tava bhartaiṣa nātra kāryā vicāraṇā ||
ṛṣiḥ paramadharmātmā nārado bhagavān prabhuḥ ||
tavaivābhedyahṛdayo mā te bhūd atra saṃśayaḥ ||
sānunītā bahuvidhaṃ parvatena mahātmanā ||
śāpadoṣaṃ ca taṃ bhartuḥ śrutvā svāṃ prakṛtiṃ gatā ||
parvato 'tha yayau svargaṃ nārado 'tha yayau gṛhān ||
«Затем однажды бхагаван Парвата отправился в один уединённый лес и там увидел Нараду. Поклонившись, Парвата сказал Нараде: “Будь милостив ко мне, владыка, чтобы мне был назначен путь на небо”. Увидев Парвату, сидящего со сложенными ладонями и смиренного, Нарада, сам ещё более смиренный, сказал: “Ты первым проклял меня: ‘Ты станешь обезьяной’. Потом я из досады проклял и тебя: ‘С этого дня ты не получишь обитания на небе’. Но это тебе не подобает, ведь ты мне вместо сына”. Тогда эти два мудреца взаимно сняли проклятия. Когда Сукумари увидела Нараду, исполненного красоты и подобного богу, она побежала прочь, опасаясь, что это чужой муж. Парвата, увидев бегущую безупречную женщину, сказал ей: “Это твой муж, здесь не надо сомневаться. Это риши Нарада, бхагаван, владыка, высочайше праведный; его сердце нераздельно принадлежит только тебе. Не сомневайся”. Великодушный Парвата долго убеждал её, и, услышав о вреде проклятия, лежавшего на муже, она пришла в своё естественное состояние. Затем Парвата ушёл на небо, а Нарада вернулся домой».
b22d9dc29b3c · 发布于 2026年6月20日 16:21:54 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Примирение показывает, что даже проклятие, произнесённое из гнева, может быть снято через смирение и взаимное признание ошибки. Сукумари вновь видит Нараду в истинном облике, но её верность уже была доказана раньше.