सर्वैः क्रतुशतैर् इष्टं न त्वम् एकः शतक्रतुः ॥
सर्वे धर्मपराश् चासन् सर्वे सततसत्रिणः ॥
अन्तरिक्षचराः सर्वे सर्वे ऽभिमुखयोधिनः ॥
सर्वे संहननोपेताः सर्वे परिघबाहवः ॥
सर्वे मायाशतधराः सर्वे ते कामचारिणः ॥
सर्वे समरम् आसाद्य न श्रूयन्ते पराजिताः ॥
सर्वे सत्यव्रतपराः सर्वे कामविहारिणः ॥
सर्वे वेदव्रतपराः सर्वे चासन् बहुश्रुताः ॥
सर्वे संहतम् ऐश्वर्यम् ईश्वराः प्रतिपेदिरे ॥
न चैश्वर्यमदस् तेषां भूतपूर्वो महात्मनाम् ॥
सर्वे यथार्थदातारः सर्वे विगतमत्सराः ॥
सर्वे सर्वेषु भूतेषु यथावत् प्रतिपेदिरे ॥
सर्वे दाक्षायणीपुत्राः प्राजापत्या महाबलाः ॥
ज्वलन्तः प्रतपन्तश् च कालेन प्रतिसंहृताः ॥
त्वं चैवेमां यदा भुक्त्वा पृथिवीं त्यक्ष्यसे पुनः ॥
न शक्ष्यसि तदा शक्र नियन्तुं शोकम् आत्मनः ॥
मुञ्चेच्छां कामभोगेषु मुञ्चेमं श्रीभवं मदम् ॥
एवं स्वराज्यनाशे त्वं शोकं संप्रसहिष्यसि ॥
शोककाले शुचो मा त्वं हर्षकाले च मा हृषः ॥
अतीतानागते हित्वा प्रत्युत्पन्नेन वर्तय ॥
मां चेद् अभ्यागतः कालः सदायुक्तम् अतन्द्रितम् ॥
क्षमस्व नचिराद् इन्द्र त्वाम् अप्य् उपगमिष्यति ॥
त्रासयन्न् इव देवेन्द्र वाग्भिस् तक्षसि माम् इह ॥
संयते मयि नूनं त्वम् आत्मानं बहु मन्यसे ॥
कालः प्रथमम् आयान् मां पश्चात् त्वाम् अनुधावति ॥
तेन गर्जसि देवेन्द्र पूर्वं कालहते मयि ॥
को हि स्थातुम् अलं लोके क्रुद्धस्य मम संयुगे ॥
कालस् तु बलवान् प्राप्तस् तेन तिष्ठसि वासव ॥
यत् तद् वर्षसहस्रान्तं पूर्णं भवितुम् अर्हति ॥
यथा मे सर्वगात्राणि नस्वस्थानि हतौजसः ॥
अहम् ऐन्द्रच् च्युतः स्थानात् त्वम् इन्द्रः प्रकृतो दिवि ॥
सुचित्रे जीवलोके ऽस्मिन्न् उपास्यः कालपर्ययात् ॥
किं हि कृत्वा त्वम् इन्द्रो ऽद्य किं हि कृत्वा च्युता वयम् ॥
कालः कर्ता विकर्ता च सर्वम् अन्यद् अकारणम् ॥
नाशं विनाशम् ऐश्वर्यं सुखदुःखे भवाभवौ ॥
विद्वान् प्राप्यैवम् अत्यर्थं न प्रहृष्येन् न च व्यथेत् ॥
sarvaiḥ kratuśatair iṣṭaṃ na tvam ekaḥ śatakratuḥ ||
sarve dharmaparāś cāsan sarve satatasatriṇaḥ ||
antarikṣacarāḥ sarve sarve 'bhimukhayodhinaḥ ||
sarve saṃhananopetāḥ sarve parighabāhavaḥ ||
sarve māyāśatadharāḥ sarve te kāmacāriṇaḥ ||
sarve samaram āsādya na śrūyante parājitāḥ ||
sarve satyavrataparāḥ sarve kāmavihāriṇaḥ ||
sarve vedavrataparāḥ sarve cāsan bahuśrutāḥ ||
sarve saṃhatam aiśvaryam īśvarāḥ pratipedire ||
na caiśvaryamadas teṣāṃ bhūtapūrvo mahātmanām ||
sarve yathārthadātāraḥ sarve vigatamatsarāḥ ||
sarve sarveṣu bhūteṣu yathāvat pratipedire ||
sarve dākṣāyaṇīputrāḥ prājāpatyā mahābalāḥ ||
jvalantaḥ pratapantaś ca kālena pratisaṃhṛtāḥ ||
tvaṃ caivemāṃ yadā bhuktvā pṛthivīṃ tyakṣyase punaḥ ||
na śakṣyasi tadā śakra niyantuṃ śokam ātmanaḥ ||
muñcecchāṃ kāmabhogeṣu muñcemaṃ śrībhavaṃ madam ||
evaṃ svarājyanāśe tvaṃ śokaṃ saṃprasahiṣyasi ||
śokakāle śuco mā tvaṃ harṣakāle ca mā hṛṣaḥ ||
atītānāgate hitvā pratyutpannena vartaya ||
māṃ ced abhyāgataḥ kālaḥ sadāyuktam atandritam ||
kṣamasva nacirād indra tvām apy upagamiṣyati ||
trāsayann iva devendra vāgbhis takṣasi mām iha ||
saṃyate mayi nūnaṃ tvam ātmānaṃ bahu manyase ||
kālaḥ prathamam āyān māṃ paścāt tvām anudhāvati ||
tena garjasi devendra pūrvaṃ kālahate mayi ||
ko hi sthātum alaṃ loke kruddhasya mama saṃyuge ||
kālas tu balavān prāptas tena tiṣṭhasi vāsava ||
yat tad varṣasahasrāntaṃ pūrṇaṃ bhavitum arhati ||
yathā me sarvagātrāṇi nasvasthāni hataujasaḥ ||
aham aindrac cyutaḥ sthānāt tvam indraḥ prakṛto divi ||
sucitre jīvaloke 'sminn upāsyaḥ kālaparyayāt ||
kiṃ hi kṛtvā tvam indro 'dya kiṃ hi kṛtvā cyutā vayam ||
kālaḥ kartā vikartā ca sarvam anyad akāraṇam ||
nāśaṃ vināśam aiśvaryaṃ sukhaduḥkhe bhavābhavau ||
vidvān prāpyaivam atyarthaṃ na prahṛṣyen na ca vyathet ||
«Не ты один, Шатакрату, совершил сотни жертв: все те владыки были преданы дхарме, совершали жертвенные сессии, двигались по небу, сражались лицом к лицу, обладали крепкими телами, руками как палицы и сотнями магических сил. О них не слышали, чтобы они были побеждены в битве. Они соблюдали истинные обеты, знали Веды, щедро давали по достоинству, были свободны от зависти и правильно относились ко всем существам. Могучие потомки Праджапати сияли и пылали, но время поглотило и их. Когда и ты, насладившись этой землёй, снова оставишь её, Шакра, ты не сможешь сдержать свою скорбь. Поэтому оставь желание к наслаждениям и этот хмель, рождающийся из Шри: так, когда погибнет твоё царство, ты сможешь преодолеть скорбь. Во время скорби не скорби, во время радости не опьяняйся; оставив прошлое и будущее, живи настоящим. Если время пришло ко мне, хотя я был всегда собран и бдителен, потерпи, Индра: скоро оно придёт и к тебе. Ты будто пугаешь меня и ранишь словами, потому что я связан; конечно, так ты превозносишь себя. Но время сначала пришло ко мне, а затем бежит за тобой. Кто в мире мог бы устоять передо мной, когда я был разгневан в битве? Пришло сильное время — поэтому ты сейчас стоишь. Я низвергнут с индрова места, а ты поставлен Индрой на небе; в этом пёстром мире живых тебя почитают лишь из-за очереди времени. Что ты сделал, чтобы сегодня быть Индрой? Что мы сделали, чтобы пасть? Время — деятель и разрушитель, всё прочее не является независимой причиной. Мудрый, встретив гибель, разрушение, власть, счастье, горе, бытие и небытие, не должен ни чрезмерно ликовать, ни дрожать».
bedf0c702f73 · 发布于 2026年6月21日 10:17:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Бали учит равновесию не как холодному равнодушию, а как трезвому видению временности. Радость и скорбь одинаково связывают, если человек принимает их за окончательную реальность. Поэтому он советует жить настоящим долгом, не опьяняясь ни победой, ни потерей.