युधिष्ठिर उवाच
पूर्वरूपाणि मे राजन् पुरुषस्य भविष्यतः ॥
पराभविष्यतश् चैव त्वं मे ब्रूहि पितामह ॥
भीष्म उवाच
मन एव मनुष्यस्य पूर्वरूपाणि शंसति ॥
भविष्यतश् च भद्रं ते तथैव नभविष्यतः ॥
अत्राप्य् उदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् ॥
श्रिया शक्रस्य संवादं तन् निबोध युधिष्ठिर ॥
महतस् तपसो व्युष्ट्या पश्यंल् लोकौ परावरौ ॥
सामान्यम् ऋषिभिर् गत्वा ब्रह्मलोकनिवासिभिः ॥
ब्रह्मैवामितदीप्तौजाः शान्तपाप्मा महातपाः ॥
विचचार यथाकामं त्रिषु लोकेषु नारदः ॥
कदा चित् प्रातर् उत्थाय पिस्पृक्षुः सलिलं शुचि ॥
ध्रुवद्वारभवां गङ्गां जगामावततार च ॥
सहस्रनयनश् चापि वज्री शम्बरपाकहा ॥
तस्या देवर्षिजुष्टायास् तीरम् अभ्याजगाम ह ॥
ताव् आप्लुत्य यतात्मानौ कृतजप्यौ समासतुः ॥
नद्याः पुलिनम् आसाद्य सूक्ष्मकाञ्चनवालुकम् ॥
पुण्यकर्मभिर् आख्याता देवर्षिकथिताः कथाः ॥
चक्रतुस् तौ कथाशीलौ शुचिसंहृष्टमानसौ ॥
पूर्ववृत्तव्यपेतानि कथयन्तौ समाहितौ ॥
अथ भास्करम् उद्यन्तं रश्मिजालपुरस्कृतम् ॥
पूर्णमण्डलम् आलोक्य ताव् उत्थायोपतस्थतुः ॥
अभितस् तूदयन्तं तम् अर्कम् अर्कम् इवापरम् ॥
आकाशे ददृशे ज्योतिर् उद्यतार्चिःसमप्रभम् ॥
तयोः समीपं संप्राप्तं प्रत्यदृश्यत भारत ॥
तत् सुपर्णार्कचरितम् आस्थितं वैष्णवं पदम् ॥
भाभिर् अप्रतिमं भाति त्रैलोक्यम् अवभासयत् ॥
दिव्याभिरूपशोभाभिर् अप्सरोभिः पुरस्कृताम् ॥
बृहतीम् अंशुमत्प्रख्यां बृहद्भानोर् इवार्चिषम् ॥
नक्षत्रकल्पाभरणां ताराभक्तिसमस्रजम् ॥
श्रियं ददृशतुः पद्मां साक्षात् पद्मतलस्थिताम् ॥
सावरुह्य विमानाग्राद् अङ्गनानाम् अनुत्तमा ॥
अभ्यगच्छत् त्रिलोकेशं शक्रं चर्षिं च नारदम् ॥
नारदानुगतः साक्षान् मघवांस् ताम् उपागमत् ॥
कृताञ्जलिपुटो देवीं निवेद्यात्मानम् आत्मना ॥
चक्रे चानुपमां पूजां तस्याश् चापि स सर्ववित् ॥
देवराजः श्रियं राजन् वाक्यं चेदम् उवाच ह ॥
का त्वं केन च कार्येण संप्राप्ता चारुहासिनि ॥
कुतश् चागम्यते सुभ्रु गन्तव्यं क्व च ते शुभे ॥
yudhiṣṭhira uvāca
pūrvarūpāṇi me rājan puruṣasya bhaviṣyataḥ ||
parābhaviṣyataś caiva tvaṃ me brūhi pitāmaha ||
bhīṣma uvāca
mana eva manuṣyasya pūrvarūpāṇi śaṃsati ||
bhaviṣyataś ca bhadraṃ te tathaiva nabhaviṣyataḥ ||
atrāpy udāharantīmam itihāsaṃ purātanam ||
śriyā śakrasya saṃvādaṃ tan nibodha yudhiṣṭhira ||
mahatas tapaso vyuṣṭyā paśyaṃl lokau parāvarau ||
sāmānyam ṛṣibhir gatvā brahmalokanivāsibhiḥ ||
brahmaivāmitadīptaujāḥ śāntapāpmā mahātapāḥ ||
vicacāra yathākāmaṃ triṣu lokeṣu nāradaḥ ||
kadā cit prātar utthāya pispṛkṣuḥ salilaṃ śuci ||
dhruvadvārabhavāṃ gaṅgāṃ jagāmāvatatāra ca ||
sahasranayanaś cāpi vajrī śambarapākahā ||
tasyā devarṣijuṣṭāyās tīram abhyājagāma ha ||
tāv āplutya yatātmānau kṛtajapyau samāsatuḥ ||
nadyāḥ pulinam āsādya sūkṣmakāñcanavālukam ||
puṇyakarmabhir ākhyātā devarṣikathitāḥ kathāḥ ||
cakratus tau kathāśīlau śucisaṃhṛṣṭamānasau ||
pūrvavṛttavyapetāni kathayantau samāhitau ||
atha bhāskaram udyantaṃ raśmijālapuraskṛtam ||
pūrṇamaṇḍalam ālokya tāv utthāyopatasthatuḥ ||
abhitas tūdayantaṃ tam arkam arkam ivāparam ||
ākāśe dadṛśe jyotir udyatārciḥsamaprabham ||
tayoḥ samīpaṃ saṃprāptaṃ pratyadṛśyata bhārata ||
tat suparṇārkacaritam āsthitaṃ vaiṣṇavaṃ padam ||
bhābhir apratimaṃ bhāti trailokyam avabhāsayat ||
divyābhirūpaśobhābhir apsarobhiḥ puraskṛtām ||
bṛhatīm aṃśumatprakhyāṃ bṛhadbhānor ivārciṣam ||
nakṣatrakalpābharaṇāṃ tārābhaktisamasrajam ||
śriyaṃ dadṛśatuḥ padmāṃ sākṣāt padmatalasthitām ||
sāvaruhya vimānāgrād aṅganānām anuttamā ||
abhyagacchat trilokeśaṃ śakraṃ carṣiṃ ca nāradam ||
nāradānugataḥ sākṣān maghavāṃs tām upāgamat ||
kṛtāñjalipuṭo devīṃ nivedyātmānam ātmanā ||
cakre cānupamāṃ pūjāṃ tasyāś cāpi sa sarvavit ||
devarājaḥ śriyaṃ rājan vākyaṃ cedam uvāca ha ||
kā tvaṃ kena ca kāryeṇa saṃprāptā cāruhāsini ||
kutaś cāgamyate subhru gantavyaṃ kva ca te śubhe ||
Юдхиштхира спросил: «О царь, скажи мне, Питамаха, по каким предварительным признакам видно, что человек будет процветать, и по каким - что он падёт?» Бхишма ответил: «Именно ум человека показывает первые признаки будущего процветания и будущего падения. И здесь приводят древнюю историю, беседу Шри с Шакрой; выслушай её, Юдхиштхира. Нарада, великий аскет, силой тапаса видевший высшие и низшие миры и достигший общения с риши Брахмалоки, свободно странствовал по трём мирам. Однажды утром он пошёл к чистым водам Ганги, рождённой у врат Дхрувы, и сошёл к ней. Туда же пришёл Тысячеглазый, Ваджрин, убийца Шамбары и Паки. Омывшись, оба сдержанные и совершившие джапу, сели на речной отмели с тонким золотым песком и, чистые сердцем, радостно беседовали о древних праведных историях. Когда взошло солнце с сетью лучей и явило полный диск, они встали и почтили его. Затем в небе появилось сияние, словно другое восходящее солнце, и приблизилось к ним, озаряя три мира. В нём они увидели Шри, Лотосную, стоящую на лотосе, окружённую апсарами, великую, лучезарную, украшенную звёздными украшениями и гирляндой, подобной ряду звёзд. Сойдя с вершины виманы, лучшая из женщин подошла к Шакре, владыке трёх миров, и к риши Нараде. Индра, следуя за Нарадой, подошёл к богине, сложил ладони, представился и совершил ей несравненное почтение. Затем царь богов сказал Шри: «Кто ты, прекрасносмеющаяся? По какому делу ты пришла, откуда и куда направляешься, благая?»
0cf8923643c8 · 发布于 2026年6月21日 09:42:11 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Ответ на вопрос о признаках судьбы начинается с ума: процветание и падение сначала проявляются как внутренний строй. Явление Шри показывает, что удача не механическая собственность, а живая божественная сила, приходящая туда, где есть дхарма.