शेष उवाच
तस्माद्यूयं त्रयो गत्वा हयमानयत ध्रुवम् । यतो भवेद्वाजिमेधो रघुनाथस्य धीमतः
इति वाक्यं समाकर्ण्य शत्रुघ्नः परवीरहा । स्वयं विवेश तोयान्तर्हनुमत्पुष्कलान्वितः
यावज्जलं विवेशासौ तावत्पुरमदृश्यत । अनेकोद्यानशोभाढ्यममेयं पुटभेदनम्
तत्र माणिक्यरचिते स्तम्भे स्वर्णमये हयम् । बद्धं ददर्श रामस्य स्वर्णपत्रसुशोभितम्
स्त्रियस्तत्र मनोहारि रूपधारिण्य उत्तमाः । सेवन्ते सुन्दरीमेकां पर्यङ्के सुखमास्थिताम्
तान्दृष्ट्वा ताः स्त्रियः सर्वाः प्रावोचन्स्वामिनीं प्रति । एतेऽल्पवर्ष्मवयसो मांसपुष्टकलेवराः
भविष्यन्ति तव श्रेष्ठमाहारस्य फलं महत् । एतेषां शोणितं स्वादु पुरुषाणां गतायुषाम्
एतद्वचः समाकर्ण्य सेविकानां वराङ्गना । जहास किञ्चिद्वदनं नर्तयन्ती भ्रुवाऽनघा
तावत्त्रयस्ते सम्प्राप्ताः सन्नाहश्रीविशोभिताः । शिरस्त्राणानि दधतः शौर्यवीर्यसमन्विताः
तान्दृष्ट्वा महिलास्तत्र सौन्दर्यश्रीसमन्विताः । प्रोचुस्ते विस्मयं विप्र किमिदं दृश्यते महत्
नमश्चक्रुर्महात्मानः सर्वे देववराङ्गनाः । किरीटमणिविद्योतद्योतिताङ्घ्रियुगास्ततः
मत्स्थलं सर्वदेवानामगम्यं मोहनं महत् । अत्र प्राप्तस्य तु क्वापि निवृत्तिर्न भवत्युत
tasmādyūyaṃ trayo gatvā hayamānayata dhruvam | yato bhavedvājimedho raghunāthasya dhīmataḥ
iti vākyaṃ samākarṇya śatrughnaḥ paravīrahā | svayaṃ viveśa toyāntarhanumatpuṣkalānvitaḥ
yāvajjalaṃ viveśāsau tāvatpuramadṛśyata | anekodyānaśobhāḍhyamameyaṃ puṭabhedanam
tatra māṇikyaracite stambhe svarṇamaye hayam | baddhaṃ dadarśa rāmasya svarṇapatrasuśobhitam
striyastatra manohāri rūpadhāriṇya uttamāḥ | sevante sundarīmekāṃ paryaṅke sukhamāsthitām
tāndṛṣṭvā tāḥ striyaḥ sarvāḥ prāvocansvāminīṃ prati | ete'lpavarṣmavayaso māṃsapuṣṭakalevarāḥ
bhaviṣyanti tava śreṣṭhamāhārasya phalaṃ mahat | eteṣāṃ śoṇitaṃ svādu puruṣāṇāṃ gatāyuṣām
etadvacaḥ samākarṇya sevikānāṃ varāṅganā | jahāsa kiñcidvadanaṃ nartayantī bhruvā'naghā
tāvattrayaste samprāptāḥ sannāhaśrīviśobhitāḥ | śirastrāṇāni dadhataḥ śauryavīryasamanvitāḥ
tāndṛṣṭvā mahilāstatra saundaryaśrīsamanvitāḥ | procuste vismayaṃ vipra kimidaṃ dṛśyate mahat
namaścakrurmahātmānaḥ sarve devavarāṅganāḥ | kirīṭamaṇividyotadyotitāṅghriyugāstataḥ
matsthalaṃ sarvadevānāmagamyaṃ mohanaṃ mahat | atra prāptasya tu kvāpi nivṛttirna bhavatyuta
«„Потому вы трое, пойдя, непременно приведите коня — дабы состоялась ашвамедха мудрого владыки Рагху“. Услышав это слово, Шатругхна, губитель вражеских героев, сам вошёл внутрь воды с Хануманом и Пушкалой. Едва вошёл он в воду, тотчас показался город, богатый красою многих садов, неизмеримый стольный град. Там, к золотому столбу, сделанному из рубинов, увидел он привязанным коня Рамы, украшенного золотою пластиной. Женщины там, носящие чарующий облик, прекраснейшие, служат одной красавице, привольно возлежащей на ложе. Увидев их, все те женщины сказали госпоже: „Эти, невеликие ростом и годами, с телами, полными плоти, станут твоей трапезы наилучшим великим плодом; сладка кровь этих мужей, чей век истёк“. Услышав это слово служанок, прекрасная безгрешная жена слегка засмеялась, играя бровью. Тем временем те трое подошли, сияющие красою доспехов, носящие шлемы, наделённые доблестью и силой. Увидев их, женщины там, наделённые красотою, сказали в изумлении: „О брахман, что это великое видится?“ Великие душою поклонились; и дивные красавицы, чьи стопы озарены блеском самоцветов венцов, [сказали] затем: „Моё место недостижимо для всех богов, морочащее; у пришедшего сюда не бывает возврата куда-либо“.»
72fc8a805de6 · 发布于 2026年9月3日 04:13:46 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Служанки смотрят на пришедших как на еду и подсчитывают, сколько в них мяса. Госпожа только усмехается — и в этой усмешке уже видно, что она не из них. Первое, что делают трое воинов в чужом городе, где им обещана смерть, — кланяются.