पूर्वं दुर्वाससा दत्तो वरस्तस्यै महामुने । इति कात्यायनीवक्त्राच्छ्रुतमासीन्मया पुरा
त्वया यत्पच्यते देवि तदन्नं मदनुग्रहात् । मिष्टं स्यादमृतस्पर्धि भोक्तुरायुष्करं तथा
इत्याह्ययति तां नित्यं यशोदा पुत्रवत्सला । आयुष्मान् मे भवेत्पुत्रः स्वादुलोभात्तथा सती
श्रुत्वाऽनुमोदिता हृष्टा साऽपि नन्दालयं ब्रजेत् । स सखीप्रकरा तत्र गत्वा पाकं करोति च
कृष्णोऽपि दुग्ध्वा गाः काश्चिद्दोहयित्वा जनैः पराः । आगच्छति पितुर्वाक्यात्स्वगृहं सखिभिर्वृतः
अभ्यङ्गमर्दनं कृत्वा दासैः संस्नापितो मुदा । धौतवस्त्रधरः स्रग्वी चन्दनाक्तकलेवरः
द्विफालबद्धचिकुरैर्ग्रीवाभालोपरि स्फुरन् । चन्द्राकारस्फुरद्भालतिलकालकरञ्जितः
कङ्कणाङ्गदकेयूररत्नमुद्रालसत्करः । मुक्ताहारस्फुरद्वक्षा मकराकृतिकुण्डलः
मुहुराकारितो मात्रा प्रविशेद्भोजनालयम् । अवलम्ब्य करं सख्युर्बलदेवमनुव्रतः
भुङ्क्तेऽथ विविधान्नानि भ्रात्रा च सखिभिर्वृतः । हासयन्विविधैर्हास्यैः सखींस्तैर्हसति स्वयम्
इत्थं भुक्त्वा तथाऽऽचम्य दिव्यखट्वोपरि क्षणम् । विश्रम्य सेवकैर्दत्तताम्बूलं विभजन्नदन्
गोपवेषधरः कृष्णो धेनुवृन्दपुरस्सरः । ब्रजवासिजनैः प्रीत्या सर्वैरनुगतः पथि
pūrvaṃ durvāsasā datto varastasyai mahāmune | iti kātyāyanīvaktrācchrutamāsīnmayā purā
tvayā yatpacyate devi tadannaṃ madanugrahāt | miṣṭaṃ syādamṛtaspardhi bhokturāyuṣkaraṃ tathā
ityāhyayati tāṃ nityaṃ yaśodā putravatsalā | āyuṣmān me bhavetputraḥ svādulobhāttathā satī
śrutvā'numoditā hṛṣṭā sā'pi nandālayaṃ brajet | sa sakhīprakarā tatra gatvā pākaṃ karoti ca
kṛṣṇo'pi dugdhvā gāḥ kāściddohayitvā janaiḥ parāḥ | āgacchati piturvākyātsvagṛhaṃ sakhibhirvṛtaḥ
abhyaṅgamardanaṃ kṛtvā dāsaiḥ saṃsnāpito mudā | dhautavastradharaḥ sragvī candanāktakalevaraḥ
dviphālabaddhacikurairgrīvābhālopari sphuran | candrākārasphuradbhālatilakālakarañjitaḥ
kaṅkaṇāṅgadakeyūraratnamudrālasatkaraḥ | muktāhārasphuradvakṣā makarākṛtikuṇḍalaḥ
muhurākārito mātrā praviśedbhojanālayam | avalambya karaṃ sakhyurbaladevamanuvrataḥ
bhuṅkte'tha vividhānnāni bhrātrā ca sakhibhirvṛtaḥ | hāsayanvividhairhāsyaiḥ sakhīṃstairhasati svayam
itthaṃ bhuktvā tathā''camya divyakhaṭvopari kṣaṇam | viśramya sevakairdattatāmbūlaṃ vibhajannadan
gopaveṣadharaḥ kṛṣṇo dhenuvṛndapurassaraḥ | brajavāsijanaiḥ prītyā sarvairanugataḥ pathi
«„Прежде Дурвасою дан ей дар, о великий мудрец, — так из уст Катьяяни было слышано мною прежде: „Что тобою варится, о богиня, та пища по моей милости да будет сладка, спорящая с амритой, и продлевающая жизнь вкушающему“. Потому зовёт её постоянно Яшода, любящая сына: „Да будет мой сын долголетен“; и та, от жадности до вкусного, услышав и получив дозволение, радостная, идёт в дом Нанды и, придя туда с сонмом подруг, стряпает. И Кришна, подоив каких-то коров и велев подоить людям прочих, приходит по слову отца в свой дом, окружённый друзьями. Сделав умащение и растирание, слугами с радостью омытый, носящий стираные одежды, в венке, с телом, умащённым сандалом; с волосами, связанными в два узла, сверкающий над шеей и челом; с челом, сияющим полумесяцем, украшенный тилакою и кудрями; браслетами, запястьями, наручами и самоцветными перстнями блистая руками, с грудью, сверкающей жемчужным ожерельем, с серьгами в виде макары, — не раз зовомый матерью, да войдёт он в трапезную, опершись на руку друга и следуя за Баладевою. Затем вкушает он разные яства с братом и окружённый друзьями, смеша друзей разными шутками и ими смеясь и сам.»
e305949c07b9 · 发布于 2026年9月3日 04:13:49 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Мотивы у всех разные и все домашние: Яшода зовёт стряпуху ради долголетия сына, а сама стряпуха идёт «от жадности до вкусного». Устройство встречи держится на проклятии-даре Дурвасы, который сам ни о чём подобном не думал.