अधर्मेषु रसस्तस्य उत्क्लेदैर्मधुरायते । तादृशैश्च फलैश्चैव सफलो लोभपादपः
तस्य च्छायां समाश्रित्य यो नरः परिवर्तते । फलानि तस्य सोऽश्नाति स्वपक्वानि दिने दिने
फलानां च रसेनापि अधर्मेण तु पोषितः । स सम्पुष्टो भवेन्मर्त्यः पतनाय प्रयच्छति
तस्माच्चिन्तां परित्यज्य स्वामिन्लोभं न कारयेत् । धनपुत्रकलत्राणां चिन्तामेतां न कारयेत्
यो हि विद्वान्न चेत्कान्त मूर्खाणां पथमेव हि । मृषा चिन्तयते नित्यं दिवारात्रौ विमोहितः
शुभार्थं च प्रविन्दामि कथं पुत्रानहं लभे । एवं चिन्तयते नित्यं दिवारात्रौ विमोहितः
क्षणमेकं प्रपश्येत्स चिन्तामध्ये महत्सुखम् । पुनश्चैतन्यमायाति महादुःखेन पीड्यते
चिन्तामोहौ परित्यज्य अनुवर्तस्व तं द्विज । संसारे नास्ति सम्बन्धः केन सार्धं महामते
मित्राणि बान्धवाः पुत्राः पिता माता सुतास्तथा । स्वसम्बन्धा भवन्त्येते कलत्रादि तथैव च
सम्बन्धः कीदृशो भद्रे तं मे विस्तरतो वद । ये न जायन्ते ते सर्वे धनपुत्रादिबान्धवाः
भर्तः पञ्चविधाः पुत्रा जायन्ते तान्वदाम्यहम् । न्यासापहारकं चैकमृणसम्बन्धिनं परम्
रिपुं लभ्यमुदासीनमिति कान्त भवन्ति ते । लक्षणानि प्रवक्ष्यामि तेषामीश पृथक्पृथक्
adharmeṣu rasastasya utkledairmadhurāyate | tādṛśaiśca phalaiścaiva saphalo lobhapādapaḥ
tasya cchāyāṃ samāśritya yo naraḥ parivartate | phalāni tasya so'śnāti svapakvāni dine dine
phalānāṃ ca rasenāpi adharmeṇa tu poṣitaḥ | sa sampuṣṭo bhavenmartyaḥ patanāya prayacchati
tasmāccintāṃ parityajya svāminlobhaṃ na kārayet | dhanaputrakalatrāṇāṃ cintāmetāṃ na kārayet
yo hi vidvānna cetkānta mūrkhāṇāṃ pathameva hi | mṛṣā cintayate nityaṃ divārātrau vimohitaḥ
śubhārthaṃ ca pravindāmi kathaṃ putrānahaṃ labhe | evaṃ cintayate nityaṃ divārātrau vimohitaḥ
kṣaṇamekaṃ prapaśyetsa cintāmadhye mahatsukham | punaścaitanyamāyāti mahāduḥkhena pīḍyate
cintāmohau parityajya anuvartasva taṃ dvija | saṃsāre nāsti sambandhaḥ kena sārdhaṃ mahāmate
mitrāṇi bāndhavāḥ putrāḥ pitā mātā sutāstathā | svasambandhā bhavantyete kalatrādi tathaiva ca
sambandhaḥ kīdṛśo bhadre taṃ me vistarato vada | ye na jāyante te sarve dhanaputrādibāndhavāḥ
bhartaḥ pañcavidhāḥ putrā jāyante tānvadāmyaham | nyāsāpahārakaṃ caikamṛṇasambandhinaṃ param
ripuṃ labhyamudāsīnamiti kānta bhavanti te | lakṣaṇāni pravakṣyāmi teṣāmīśa pṛthakpṛthak
«„…в беззакониях его сок, от разбухания делается сладким; и такими-то плодами плодоносно древо жадности. Какой человек, прибегнув к его тени, обращается близ него, тот вкушает его плоды, сами созревшие, день за днём; и, вскормленный соком плодов и беззаконием, раздобревший смертный предаётся падению. Посему, оставив заботу, о владыка, да не творит он жадности; этой заботы о богатстве, сынах и жёнах да не творит. Кто учён — а если нет, о милый, то путь глупцов, — попусту помышляет всегда, днём и ночью обольщённый: „И ради блага обретаю — как мне обрести сыновей?“ Так помышляет он всегда, днём и ночью обольщённый; одно мгновение узрит он посреди заботы великое счастье — и вновь приходит в сознание, мучим великим страданием. Оставив заботу и обольщение, следуй ему, о дваждырождённый: в круговороте нет связи ни с кем, о великий разумом. Друзья, родичи, сыновья, отец, мать, дети, а также жёны и прочие бывают по своей связи“. — „Какова связь, о благая? Её мне подробно поведай — все те, что не рождаются: богатство, сыновья и прочие родичи“. — „О супруг, пятивидны рождающиеся сыновья; их я назову: похитителя вклада — одного, связанного долгом — другого, врага, приобретаемого и безразличного, — так, о милый, бывают они. Признаки их поведаю, о владыка, по отдельности“.»
6410f9a932d1 · 发布于 2026年9月3日 04:13:49 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Сладость плода объяснена гниением: сок делается сладким «от разбухания». А мгновение счастья посреди заботы описано точнее всего — за ним следует возвращение в сознание и боль, то есть само облегчение оказывается частью недуга.