ये पूताः परदारांश्च कर्मणा मनसा गिरा । रमयन्ति न सत्त्वस्थास्ते नराः स्वर्गगामिनः
सदा कर्म यथोक्तेन कुर्वन्ति विधिना च ये । आत्मशक्तिं च विज्ञाय ते नराः स्वर्गगामिनः
मनोवाक्कायिके धर्मे श्रद्धां यः कुरुते सदा । साधूनां सम्मतो यश्च स भवेद्देवतातिथिः
वचोवेगं मनोवेगं यो वेगमुदरोद्भवम् । उपस्थवेगं सहते स स्वर्गी जायते नरः
येषां गुणेषु सन्तोषो वाणी येषां श्रुतं प्रति । परमार्थे मतिर्येषां ते शिष्टाः स्वर्गगामिनः
व्रतं रक्षन्ति ये कोपाच्छ्रियं रक्षन्ति मत्सरात् । विद्यां मानापमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः
मतिं रक्षन्ति ये लोभान्मनो रक्षन्ति कामतः । धर्मं रक्षन्ति दुःसङ्गात्ते नराः स्वर्गगामिनः
एकादश्यां च विधिवदुपवासपरायणाः । शुक्लेऽसिते च ये विप्र ते नराः स्वर्गगामिनः
मातेव सर्वबालानामौषधं रोगिणामिव । रक्षार्थं सर्वलोकानां निर्मितैकादशी तिथिः
एकादशीसमं किञ्चित्पापत्राणं न विद्यते । तामुपोष्य विधानेन पुरुषाः स्वर्गगामिनः
एकादशेन्द्रियैः पापं यत्कृतं भवति द्विज । नरो निर्धूय तत्तूर्णं प्रीतः स्वर्गतिमान्भवेत्
अश्वमेधसहस्राणि राजसूयशतानि च । एकादश्युपवासस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् । एकतः क्रतवः सर्वे सर्वतीर्थतपांसि च । महादानादिदानानि व्रतं वैष्णवमेकतः
ye pūtāḥ paradārāṃśca karmaṇā manasā girā | ramayanti na sattvasthāste narāḥ svargagāminaḥ
sadā karma yathoktena kurvanti vidhinā ca ye | ātmaśaktiṃ ca vijñāya te narāḥ svargagāminaḥ
manovākkāyike dharme śraddhāṃ yaḥ kurute sadā | sādhūnāṃ sammato yaśca sa bhaveddevatātithiḥ
vacovegaṃ manovegaṃ yo vegamudarodbhavam | upasthavegaṃ sahate sa svargī jāyate naraḥ
yeṣāṃ guṇeṣu santoṣo vāṇī yeṣāṃ śrutaṃ prati | paramārthe matiryeṣāṃ te śiṣṭāḥ svargagāminaḥ
vrataṃ rakṣanti ye kopācchriyaṃ rakṣanti matsarāt | vidyāṃ mānāpamānābhyāmātmānaṃ tu pramādataḥ
matiṃ rakṣanti ye lobhānmano rakṣanti kāmataḥ | dharmaṃ rakṣanti duḥsaṅgātte narāḥ svargagāminaḥ
ekādaśyāṃ ca vidhivadupavāsaparāyaṇāḥ | śukle'site ca ye vipra te narāḥ svargagāminaḥ
māteva sarvabālānāmauṣadhaṃ rogiṇāmiva | rakṣārthaṃ sarvalokānāṃ nirmitaikādaśī tithiḥ
ekādaśīsamaṃ kiñcitpāpatrāṇaṃ na vidyate | tāmupoṣya vidhānena puruṣāḥ svargagāminaḥ
ekādaśendriyaiḥ pāpaṃ yatkṛtaṃ bhavati dvija | naro nirdhūya tattūrṇaṃ prītaḥ svargatimānbhavet
aśvamedhasahasrāṇi rājasūyaśatāni ca | ekādaśyupavāsasya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm | ekataḥ kratavaḥ sarve sarvatīrthatapāṃsi ca | mahādānādidānāni vrataṃ vaiṣṇavamekataḥ
«„Кто чист и чужих жён не услаждает делом, мыслью и речью, утверждённые в саттве, — те люди идут в небо. Кто всегда совершает дело, как сказано, по уставу, познав свою силу, — те люди идут в небо. Кто всегда творит веру в дхарме ума, речи и тела и кто одобряем праведными, — тот да станет гостем богов. Кто сносит порыв речи, порыв ума, порыв, рождённый чревом, и порыв срамного места, — тот человек рождается небожителем. У кого довольство в достоинствах, чья речь о слышанном, чей ум о высшей цели, — те благовоспитанные идут в небо. Кто хранит обет от гнева, достаток от зависти, знание от чести и бесчестья, себя же от небрежения; кто разум хранит от жадности, ум от вожделения, дхарму от дурного общества, — те люди идут в небо. И кто в экадаши по уставу всецело предан посту, в светлую и тёмную, о брахман, — те люди идут в небо. Как мать всем детям, как лекарство больным, ради защиты всех миров создан день экадаши. Равного экадаши избавления от греха не существует; попостившись в неё по уставу, люди идут в небо. Какой грех совершается одиннадцатью чувствами, о дваждырождённый, — человек, стряхнув его скоро, радостный, обретает небо. Тысячи ашвамедх и сотни раджасуй не стоят шестнадцатой доли поста экадаши. С одной стороны — все жертвы, все тиртхи и подвиги, великие дары и прочие дары; с другой — вайшнавский обет“.»
1f59f8996d39 · 发布于 2026年9月3日 04:13:50 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Четыре «порыва» названы вместе — речь, ум, чрево, срам, — и от них требуется не отсечение, а способность вынести. И экадаши объяснена не как заслуга, а как средство ухода: мать при детях, лекарство при больных.