अप्सराप्सरसां श्रेष्ठा विख्याता पुञ्जिकस्थला । अज्ञनेति परिख्याता पत्नी केसरिणो हरेः ॥
अभिशापाद् अभूत् तात वानरी कामरूपिणी । दुहिता वानरेन्द्रस्य कुञ्जरस्य महात्मनः ॥
कपित्वे चारुसर्वाङ्गी कदा चित् कामरूपिणी । मानुषं विग्रहं कृत्वा यौवनोत्तमशालिनी ॥
अचरत् पर्वतस्याग्रे प्रावृडम्बुदसंनिभे । विचित्रमाल्याभरणा महार्हक्षौमवासिनी ॥
तस्या वस्त्रं विशालाक्ष्याः पीतं रक्तदशं शुभम् । स्थितायाः पर्वतस्याग्रे मारुतो ऽपहरच् छनैः ॥
स ददर्श ततस् तस्या वृत्ताव् ऊरू सुसंहतौ । स्तनौ च पीनौ सहितौ सुजातं चारु चाननम् ॥
तां विशालायतश्रोणीं तनुमध्यां यशस्विनीम् । दृष्ट्वैव शुभसर्वाग्नीं पवनः काममोहितः ॥
स तां भुजाभ्यां पीनाभ्यां पर्यष्वजत मारुतः । मन्मथाविष्टसर्वाङ्गो गतात्मा ताम् अनिन्दिताम् ॥
सा तु तत्रैव संभ्रान्ता सुवृत्ता वाक्यम् अब्रवीत् । एकपत्नीव्रतम् इदं को नाशयितुम् इच्छति ॥
अञ्जनाया वचः श्रुत्वा मारुतः प्रत्यभाषत । न त्वां हिंसामि सुश्रोणि मा भूत् ते सुभगे भयम् ॥
मनसास्मि गतो यत् त्वां परिष्वज्य यशस्विनि । वीर्यवान् बुद्धिसंपन्नः पुत्रस् तव भविष्यति ॥
apsarāpsarasāṃ śreṣṭhā vikhyātā puñjikasthalā | ajñaneti parikhyātā patnī kesariṇo hareḥ ||
abhiśāpād abhūt tāta vānarī kāmarūpiṇī | duhitā vānarendrasya kuñjarasya mahātmanaḥ ||
kapitve cārusarvāṅgī kadā cit kāmarūpiṇī | mānuṣaṃ vigrahaṃ kṛtvā yauvanottamaśālinī ||
acarat parvatasyāgre prāvṛḍambudasaṃnibhe | vicitramālyābharaṇā mahārhakṣaumavāsinī ||
tasyā vastraṃ viśālākṣyāḥ pītaṃ raktadaśaṃ śubham | sthitāyāḥ parvatasyāgre māruto 'paharac chanaiḥ ||
sa dadarśa tatas tasyā vṛttāv ūrū susaṃhatau | stanau ca pīnau sahitau sujātaṃ cāru cānanam ||
tāṃ viśālāyataśroṇīṃ tanumadhyāṃ yaśasvinīm | dṛṣṭvaiva śubhasarvāgnīṃ pavanaḥ kāmamohitaḥ ||
sa tāṃ bhujābhyāṃ pīnābhyāṃ paryaṣvajata mārutaḥ | manmathāviṣṭasarvāṅgo gatātmā tām aninditām ||
sā tu tatraiva saṃbhrāntā suvṛttā vākyam abravīt | ekapatnīvratam idaṃ ko nāśayitum icchati ||
añjanāyā vacaḥ śrutvā mārutaḥ pratyabhāṣata | na tvāṃ hiṃsāmi suśroṇi mā bhūt te subhage bhayam ||
manasāsmi gato yat tvāṃ pariṣvajya yaśasvini | vīryavān buddhisaṃpannaḥ putras tava bhaviṣyati ||
«Лучшая из апсар, известная как Пунджикастхала, стала прославлена как Анджана, жена хари Кесари. Из-за проклятия, о дорогой, она стала ванари, способной принимать любой облик, дочерью великодушного владыки ванаров Кунджары. Однажды, оставаясь в обезьяньем состоянии, но прекрасная всем телом и способная менять облик, она приняла человеческий вид, сияющий лучшей юностью. Украшенная пёстрыми гирляндами и одетая в драгоценную льняную ткань, она ходила по вершине горы, похожей на дождевое облако. Когда широкоглазая стояла на горной вершине, Марут тихо унёс её прекрасную жёлтую одежду с красной каймой. Тогда он увидел её округлые стройные бёдра, полные груди и благородное прекрасное лицо. Увидев славную, прекрасную всем телом, с широкими бёдрами и тонкой талией, Павана был омрачён желанием. Марут, охваченный Манматхой всем телом и потерявший самообладание, обнял своими крепкими руками эту безупречную. Она смутилась и сказала: “Кто хочет разрушить мой обет верности одному мужу?” Услышав слова Анджаны, Марут ответил: “О прекраснобёдрая счастливая, я не причиняю тебе вреда, не бойся. Я обнял тебя мысленно, о славная; у тебя родится сильный сын, наделённый разумом”».
d71ab653b824 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Рассказ подчёркивает необычное происхождение Ханумана и при этом сохраняет честь Анджаны: её верность не нарушена грубым действием. Сила будущего слуги Рамы возникает из божественного прикосновения, но направлена не на наслаждение, а на исполнение великой миссии.