ताम् अब्रवीन् महातेजा हनूमान् मारुतात्मजः । शिरस्य् अञ्जलिम् आधाय सीतां मधुरया गिरा ॥
का नु पद्मपलाशाक्षी क्लिष्टकौशेयवासिनी । द्रुमस्य शाखाम् आलम्ब्य तिष्ठसि त्वम् अनिन्दिता ॥
किमर्थं तव नेत्राभ्यां वारि स्रवति शोकजम् । पुण्डरीकपलाशाभ्यां विप्रकीर्णम् इवोदकम् ॥
सुराणाम् असुराणां च नागगन्धर्वरक्षसाम् । यक्षाणां किंनराणां च का त्वं भवसि शोभने ॥
का त्वं भवसि रुद्राणां मरुतां वा वरानने । वसूनां वा वरारोहे देवता प्रतिभासि मे ॥
किं नु चन्द्रमसा हीना पतिता विबुधालयात् । रोहिणी ज्योतिषां श्रेष्ठा श्रेष्ठा सर्वगुणान्विता ॥
कोपाद् वा यदि वा मोहाद् भर्तारम् असितेक्षणा । वसिष्ठं कोपयित्वा त्वं नासि कल्याण्य् अरुन्धती ॥
को नौ पुत्रः पिता भ्रात भर्ता वा ते सुमध्यमे । अस्माल् लोकाद् अमुं लोकं गतं त्वम् अनुशोचसि ॥
व्यञ्जनानि हि ते यानि लक्षणानि च लक्षये । महिषी भूमिपालस्य राजकन्यासि मे मता ॥
रावणेन जनस्थानाद् बलाद् अपहृता यदि । सीता त्वम् असि भद्रं ते तन् ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥
tām abravīn mahātejā hanūmān mārutātmajaḥ | śirasy añjalim ādhāya sītāṃ madhurayā girā ||
kā nu padmapalāśākṣī kliṣṭakauśeyavāsinī | drumasya śākhām ālambya tiṣṭhasi tvam aninditā ||
kimarthaṃ tava netrābhyāṃ vāri sravati śokajam | puṇḍarīkapalāśābhyāṃ viprakīrṇam ivodakam ||
surāṇām asurāṇāṃ ca nāgagandharvarakṣasām | yakṣāṇāṃ kiṃnarāṇāṃ ca kā tvaṃ bhavasi śobhane ||
kā tvaṃ bhavasi rudrāṇāṃ marutāṃ vā varānane | vasūnāṃ vā varārohe devatā pratibhāsi me ||
kiṃ nu candramasā hīnā patitā vibudhālayāt | rohiṇī jyotiṣāṃ śreṣṭhā śreṣṭhā sarvaguṇānvitā ||
kopād vā yadi vā mohād bhartāram asitekṣaṇā | vasiṣṭhaṃ kopayitvā tvaṃ nāsi kalyāṇy arundhatī ||
ko nau putraḥ pitā bhrāta bhartā vā te sumadhyame | asmāl lokād amuṃ lokaṃ gataṃ tvam anuśocasi ||
vyañjanāni hi te yāni lakṣaṇāni ca lakṣaye | mahiṣī bhūmipālasya rājakanyāsi me matā ||
rāvaṇena janasthānād balād apahṛtā yadi | sītā tvam asi bhadraṃ te tan mamācakṣva pṛcchataḥ ||
Великосияющий Хануман, сын Ветра, сложив ладони у головы, обратился к Сите сладкой речью: «Кто ты, лотосоокая, безупречная, одетая в измученный шёлк, стоящая, ухватившись за ветвь дерева? Почему из твоих лотосоподобных глаз течёт вода, рождённая скорбью, словно рассыпанные капли? Прекрасная, кто ты среди богов, асуров, нагов, гандхарвов, ракшасов, якшей и киннаров? Прекрасноликая, кто ты среди Рудр, Марутов или Васу? Ты кажешься мне божеством. Не ты ли Рохини, лучшая из звёзд, лишённая луны и павшая из обители богов, лучшая и наделённая всеми качествами? Или, благая черноокая, не ты ли Арундхати, которая из гнева или заблуждения разгневала своего мужа Васиштху? Кого ты оплакиваешь, тонкостанная: сына, отца, брата или мужа, ушедшего из этого мира в тот? По признакам и знакам, которые я вижу в тебе, я думаю, что ты царица земного владыки и царская дочь. Если ты — Сита, похищенная Раваной из Джанастханы силой, то да будет тебе благо: поведай мне это, спрашивающему».
a0397bb2eaf4 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Хануман говорит с предельной деликатностью: он не требует ответа, а почтительно открывает пространство, где Сита может сама назвать себя. Его вопросы показывают, что страдание не скрыло её сияния.