प्रत्यक्षम् एव भवतां महेन्द्राग्रात् खम् आप्लुतः । उदधेर् दक्षिणं पारं काङ्क्षमाणः समाहितः ॥
गच्छतश् च हि मे घोरं विघ्नरूपम् इवाभवत् । काञ्चनं शिखरं दिव्यं पश्यामि सुमनोहरम् ॥
स्थितं पन्थानम् आवृत्य मेने विघ्नं च तं नगम् ॥
उपसंगम्य तं दिव्यं काञ्चनं नगसत्तमम् । कृता मे मनसा बुद्धिर् भेत्तव्यो ऽयं मयेति च ॥
प्रहतं च मया तस्य लाङ्गूलेन महागिरेः । शिखरं सूर्यसंकाशं व्यशीर्यत सहस्रधा ॥
व्यवसायं च मे बुद्ध्वा स होवाच महागिरिः । पुत्रेति मधुरां बाणीं मनःप्रह्लादयन्न् इव ॥
पितृव्यं चापि मां विद्धि सखायं मातरिश्वनः । मैनाकम् इति विख्यातं निवसन्तं महोदधौ ॥
पक्ष्ववन्तः पुरा पुत्र बभूवुः पर्वतोत्तमाः । छन्दतः पृथिवीं चेरुर् बाधमानाः समन्ततः ॥
श्रुत्वा नगानां चरितं महेन्द्रः पाकशासनः । चिच्छेद भगवान् पक्षान् वज्रेणैषां सहस्रशः ॥
अहं तु मोक्षितस् तस्मात् तव पित्रा महात्मना । मारुतेन तदा वत्स प्रक्षिप्तो ऽस्मि महार्णवे ॥
रामस्य च मया साह्ये वर्तितव्यम् अरिंदम । रामो धर्मभृतां श्रेष्ठो महेन्द्रसमविक्रमः ॥
एतच् छ्रुत्वा मया तस्य मैनाकस्य महात्मनः । कार्यम् आवेद्य तु गिरेर् उद्धतं च मनो मम ॥
तेन चाहम् अनुज्ञातो मैनाकेन महात्मना । उत्तमं जवम् आस्थाय शेषम् अध्वानम् आस्थितः ॥
pratyakṣam eva bhavatāṃ mahendrāgrāt kham āplutaḥ | udadher dakṣiṇaṃ pāraṃ kāṅkṣamāṇaḥ samāhitaḥ ||
gacchataś ca hi me ghoraṃ vighnarūpam ivābhavat | kāñcanaṃ śikharaṃ divyaṃ paśyāmi sumanoharam ||
sthitaṃ panthānam āvṛtya mene vighnaṃ ca taṃ nagam ||
upasaṃgamya taṃ divyaṃ kāñcanaṃ nagasattamam | kṛtā me manasā buddhir bhettavyo 'yaṃ mayeti ca ||
prahataṃ ca mayā tasya lāṅgūlena mahāgireḥ | śikharaṃ sūryasaṃkāśaṃ vyaśīryata sahasradhā ||
vyavasāyaṃ ca me buddhvā sa hovāca mahāgiriḥ | putreti madhurāṃ bāṇīṃ manaḥprahlādayann iva ||
pitṛvyaṃ cāpi māṃ viddhi sakhāyaṃ mātariśvanaḥ | mainākam iti vikhyātaṃ nivasantaṃ mahodadhau ||
pakṣvavantaḥ purā putra babhūvuḥ parvatottamāḥ | chandataḥ pṛthivīṃ cerur bādhamānāḥ samantataḥ ||
śrutvā nagānāṃ caritaṃ mahendraḥ pākaśāsanaḥ | ciccheda bhagavān pakṣān vajreṇaiṣāṃ sahasraśaḥ ||
ahaṃ tu mokṣitas tasmāt tava pitrā mahātmanā | mārutena tadā vatsa prakṣipto 'smi mahārṇave ||
rāmasya ca mayā sāhye vartitavyam ariṃdama | rāmo dharmabhṛtāṃ śreṣṭho mahendrasamavikramaḥ ||
etac chrutvā mayā tasya mainākasya mahātmanaḥ | kāryam āvedya tu girer uddhataṃ ca mano mama ||
tena cāham anujñāto mainākena mahātmanā | uttamaṃ javam āsthāya śeṣam adhvānam āsthitaḥ ||
«На ваших глазах я, сосредоточенный, прыгнул в небо с вершины Махендры, желая достичь южного берега океана. Когда я летел, передо мной возникло нечто страшное, словно само препятствие: я увидел божественную золотую вершину, очень прекрасную. Она стояла, загородив путь, и я счёл эту гору препятствием. Приблизившись к той божественной золотой лучшей горе, я решил: “Эту гору надо разбить”. Я ударил хвостом по вершине той великой горы, сиявшей как солнце, и она рассыпалась на тысячи частей. Узнав мою решимость, великая гора сказала сладкую речь, словно радуя сердце: “Сын, знай меня как твоего дядю, друга Матаришвана. Я известен как Майнака и живу в великом океане. Прежде, о сын, лучшие горы были крылатыми, по желанию ходили по земле и теснили всё вокруг. Услышав о поведении гор, могущественный Махендра, каратель Паки, отсёк им крылья тысячами своей ваджрой. Меня же от этого спас твой великодушный отец Марут и бросил в великий океан. И я должен помочь Раме, о покоритель врагов: Рама — лучший из хранителей дхармы, равный Махендре доблестью”. Услышав это от великодушного Майнаки, я сообщил горе о своём деле; сердце моё было устремлено вперёд. Получив разрешение от великодушного Майнаки, я принял высшую скорость и продолжил оставшийся путь».
e9326852135d · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
В рассказе о Майнаке Хануман подчёркивает, что даже благосклонная остановка не должна задерживать поручение. Он принимает почтение, но не теряет главного направления: помощь Раме важнее отдыха и почестей.