अथोवाच महातेजा हरिराजो महाबलः । किम् इयं व्यथिता सेना मूढवातेव नौर् जले ॥
सुग्रीवस्य वचः श्रुत्वा वालिपुत्रो ऽङ्गदो ऽब्रवीत् । न त्वं पश्यसि रामं च लक्ष्मणं च महाबलम् ॥
शरजालाचितौ वीराव् उभौ दशरथात्मजौ । शरतल्पे महात्मानौ शयानाउ रुधिरोक्षितौ ॥
अथाब्रवीद् वानरेन्द्रः सुग्रीवः पुत्रम् अङ्गदम् । नानिमित्तम् इदं मन्ये भवितव्यं भयेन तु ॥
विषण्णवदना ह्य् एते त्यक्तप्रहरणा दिशः । प्रपलायन्ति हरयस् त्रासाद् उत्फुल्ललोचनाः ॥
अन्योन्यस्य न लज्जन्ते न निरीक्षन्ति पृष्ठतः । विप्रकर्षन्ति चान्योन्यं पतितं लङ्घयन्ति च ॥
एतस्मिन्न् अन्तरे वीरो गदापाणिर् विभीषणः । सुग्रीवं वर्धयाम् आस राघवं च निरैक्षत ॥
विभीषणं तं सुग्रीवो दृष्ट्वा वानरभीषणम् । ऋक्षराजं समीपस्थं जाम्बवन्तम् उवाच ह ॥
विभीषणो ऽयं संप्राप्तो यं दृष्ट्वा वानरर्षभाः । विद्रवन्ति परित्रस्ता रावणात्मजशङ्कया ॥
शीघ्रम् एतान् सुवित्रस्तान् बहुधा विप्रधावितान् । पर्यवस्थापयाख्याहि विभीषणम् उपस्थितम् ॥
सुग्रीवेणैवम् उक्तस् तु जाम्बवान् ऋक्षपार्थिवः । वानरान् सान्त्वयाम् आस संनिवर्त्य प्रहावतः ॥
ते निवृत्ताः पुनः सर्वे वानरास् त्यक्तसंभ्रमाः । ऋक्षराजवचः श्रुत्वा तं च दृष्ट्वा विभीषणम् ॥
athovāca mahātejā harirājo mahābalaḥ | kim iyaṃ vyathitā senā mūḍhavāteva naur jale ||
sugrīvasya vacaḥ śrutvā vāliputro 'ṅgado 'bravīt | na tvaṃ paśyasi rāmaṃ ca lakṣmaṇaṃ ca mahābalam ||
śarajālācitau vīrāv ubhau daśarathātmajau | śaratalpe mahātmānau śayānāu rudhirokṣitau ||
athābravīd vānarendraḥ sugrīvaḥ putram aṅgadam | nānimittam idaṃ manye bhavitavyaṃ bhayena tu ||
viṣaṇṇavadanā hy ete tyaktapraharaṇā diśaḥ | prapalāyanti harayas trāsād utphullalocanāḥ ||
anyonyasya na lajjante na nirīkṣanti pṛṣṭhataḥ | viprakarṣanti cānyonyaṃ patitaṃ laṅghayanti ca ||
etasminn antare vīro gadāpāṇir vibhīṣaṇaḥ | sugrīvaṃ vardhayām āsa rāghavaṃ ca niraikṣata ||
vibhīṣaṇaṃ taṃ sugrīvo dṛṣṭvā vānarabhīṣaṇam | ṛkṣarājaṃ samīpasthaṃ jāmbavantam uvāca ha ||
vibhīṣaṇo 'yaṃ saṃprāpto yaṃ dṛṣṭvā vānararṣabhāḥ | vidravanti paritrastā rāvaṇātmajaśaṅkayā ||
śīghram etān suvitrastān bahudhā vipradhāvitān | paryavasthāpayākhyāhi vibhīṣaṇam upasthitam ||
sugrīveṇaivam uktas tu jāmbavān ṛkṣapārthivaḥ | vānarān sāntvayām āsa saṃnivartya prahāvataḥ ||
te nivṛttāḥ punaḥ sarve vānarās tyaktasaṃbhramāḥ | ṛkṣarājavacaḥ śrutvā taṃ ca dṛṣṭvā vibhīṣaṇam ||
Затем великосияющий и могучий царь ванаров сказал: «Почему это войско потрясено, словно лодка на воде, сбитая ветром?» Услышав слова Сугривы, Ангада, сын Вали, сказал: «Разве ты не видишь Раму и могучего Лакшману, двух героев, сыновей Дашаратхи, покрытых сетью стрел, лежащих на ложе из стрел и орошённых кровью?» Тогда владыка ванаров Сугрива сказал сыну Ангаде: «Я не думаю, что это без причины; должно быть, это от страха. Эти ванары с подавленными лицами, бросив оружие, убегают по сторонам, с раскрытыми от ужаса глазами. Они не стыдятся друг друга, не смотрят назад, тащат друг друга прочь и перепрыгивают через упавших». В это время герой Вибхишана с палицей в руке приветствовал Сугриву и посмотрел на Рагхаву. Увидев Вибхишану, страшного для ванаров, Сугрива сказал стоявшему рядом царю медведей Джамбавану: «Это пришёл Вибхишана; увидев его, быки среди ванаров разбегаются, сильно испугавшись и подумав, что это сын Раваны. Быстро останови этих очень испуганных, разбежавшихся во все стороны, и объяви, что пришёл Вибхишана». Получив такой приказ от Сугривы, Джамбаван, царь медведей, успокоил ванаров и вернул убегающих. Услышав слово царя медведей и увидев Вибхишану, все ванары вернулись и оставили смятение.
b48735b5ab03 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Паника искажает восприятие: союзник кажется врагом. Но порядок возвращается через ясное слово старших — Сугривы и Джамбавана.