हतं त्रिशिरसं दृष्ट्वा तथैव च महोदरम् । हतौ प्रेक्ष्य दुराधर्षौ देवान्तकनरान्तकौ ॥
चुकोप परमामर्षी महापार्श्वो महाबलः । जग्राहार्चिष्मतीं चापि गदां सर्वायसीं शुभाम् ॥
हेमपट्टपरिक्षिप्तां मांसशोणितलेपनाम् । विराजमानां वपुषा शत्रुशोणितरञ्जिताम् ॥
तेजसा संप्रदीप्ताग्रां रक्तमाल्यविभूषिताम् । ऐरावतमहापद्मसार्वभौम भयावहाम् ॥
गदाम् आदाय संक्रुद्धो महापार्श्वो महाबलः । हरीन् समभिदुद्राव युगान्ताग्निर् इव ज्वलन् ॥
अथर्षयः समुत्पत्य वानरो रवणानुजम् । महापार्श्वम् उपागम्य तस्थौ तस्याग्रतो बली ॥
तं पुरस्तात् स्थितं दृष्ट्वा वानरं पर्वतोपमम् । आजघानोरसि क्रुद्धो गदया वज्रकल्पया ॥
स तयाभिहतस् तेन गदया वानरर्षभः । भिन्नवक्षाः समाधूतः सुस्राव रुधिरं बहु ॥
स संप्राप्य चिरात् संज्ञाम् ऋषभो वानरर्षभः । क्रुद्धो विस्फुरमाणौष्ठो महापार्श्वम् उदैक्षत ॥
तां गृहीत्वा गदां भीमाम् आविध्य च पुनः पुनः । मत्तानीकं महापार्श्वं जघान रणमूर्धनि ॥
स स्वया गदया भिन्नो विकीर्णदशनेक्षणः । निपपात महापार्श्वो वज्राहत इवाचलः ॥
तस्मिन् हते भ्रातरि रावणस्य; तन् नैरृतानां बलम् अर्णवाभम् । त्यक्तायुधं केवलजीवितार्थं; दुद्राव भिन्नार्णवसंनिकाशम् ॥
hataṃ triśirasaṃ dṛṣṭvā tathaiva ca mahodaram | hatau prekṣya durādharṣau devāntakanarāntakau ||
cukopa paramāmarṣī mahāpārśvo mahābalaḥ | jagrāhārciṣmatīṃ cāpi gadāṃ sarvāyasīṃ śubhām ||
hemapaṭṭaparikṣiptāṃ māṃsaśoṇitalepanām | virājamānāṃ vapuṣā śatruśoṇitarañjitām ||
tejasā saṃpradīptāgrāṃ raktamālyavibhūṣitām | airāvatamahāpadmasārvabhauma bhayāvahām ||
gadām ādāya saṃkruddho mahāpārśvo mahābalaḥ | harīn samabhidudrāva yugāntāgnir iva jvalan ||
atharṣayaḥ samutpatya vānaro ravaṇānujam | mahāpārśvam upāgamya tasthau tasyāgrato balī ||
taṃ purastāt sthitaṃ dṛṣṭvā vānaraṃ parvatopamam | ājaghānorasi kruddho gadayā vajrakalpayā ||
sa tayābhihatas tena gadayā vānararṣabhaḥ | bhinnavakṣāḥ samādhūtaḥ susrāva rudhiraṃ bahu ||
sa saṃprāpya cirāt saṃjñām ṛṣabho vānararṣabhaḥ | kruddho visphuramāṇauṣṭho mahāpārśvam udaikṣata ||
tāṃ gṛhītvā gadāṃ bhīmām āvidhya ca punaḥ punaḥ | mattānīkaṃ mahāpārśvaṃ jaghāna raṇamūrdhani ||
sa svayā gadayā bhinno vikīrṇadaśanekṣaṇaḥ | nipapāta mahāpārśvo vajrāhata ivācalaḥ ||
tasmin hate bhrātari rāvaṇasya; tan nairṛtānāṃ balam arṇavābham | tyaktāyudhaṃ kevalajīvitārthaṃ; dudrāva bhinnārṇavasaṃnikāśam ||
Увидев Триширу и Маходару убитыми, а также труднопобедимых Девантаку и Нарантаку мёртвыми, могучий и крайне гневливый Махапаршва пришёл в ярость. Он схватил прекрасную цельножелезную палицу: огненную, обложенную золотыми пластинами, измазанную мясом и кровью, сияющую видом, окрашенную кровью врагов, с пылающим от блеска концом, украшенную красными гирляндами и наводящую страх даже на великих слонов Айравату, Махападму и Сарвабхауму. Взяв эту палицу, могучий Махапаршва, пылая как огонь конца юги, бросился на ванаров. Тогда могучий ванар Ришабха вскочил, подошёл к младшему брату Раваны Махапаршве и встал перед ним. Увидев перед собой гороподобного ванара, разгневанный Махапаршва ударил его в грудь палицей, подобной ваджре. Поражённый этой палицей, бык ванаров с разбитой грудью содрогнулся и излил много крови. Через долгое время Ришабха пришёл в сознание; разгневанный, с дрожащими губами, он посмотрел на Махапаршву, схватил его страшную палицу, снова и снова размахнул ею и на вершине битвы ударил Махапаршву вместе с его опьянённым войском. Разбитый собственной палицей, с разлетевшимися десятью глазами, Махапаршва упал как гора, поражённая ваджрой. Когда этот брат Раваны был убит, мореподобное войско найрритов бросило оружие и побежало, думая только о жизни, словно разбитое море.
179a2555bd0b · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Последний удар в этой сарге особенно показателен: оружие Махапаршвы возвращается против него самого. Сила, поднятая ради насилия и гордости, в конце становится причиной падения того, кто ею владеет.