स राहोर् वचनं श्रुत्वा वासवः संभ्रमान्वितः । उत्पपातासनं हित्वा उद्वहन् काञ्चनस्रजम् ॥
ततः कैलासकूटाभं चतुर्दन्तं मदस्रवम् । शृङ्गारकारिणं प्रांषुं स्वर्णघण्टाट्टहासिनम् ॥
इन्द्रः करीन्द्रम् आरुह्य राहुं कृत्वा पुरःसरम् । प्रायाद् यत्राभवत् सूर्यः सहानेन हनूमता ॥
अथातिरभसेनागाद् राहुर् उत्सृज्य वासवम् । अनेन च स वै दृष्ट आधावञ् शैलकूटवत् ॥
ततः सूर्यं समुत्सृज्य राहुम् एवम् अवेक्ष्य च । उत्पपात पुनर् व्योम ग्रहीतुं सिंहिका सुतम् ॥
उत्सृज्यार्कम् इमं राम आधावन्तं प्लवंगमम् । दृष्ट्वा राहुः परावृत्य मुखशेषः पराङ्मुखः ॥
इन्द्रम् आशंसमानस् तु त्रातारं सिंहिकासुतः । इन्द्र इन्द्रेति संत्रासान् मुहुर् मुहुर् अभाषत ॥
राहोर् विक्रोशमानस्य प्राग् एवालक्षितः स्वरः । श्रुत्वेन्द्रोवाच मां भैषीर् अयम् एनं निहन्म्य् अहम् ॥
ऐरावतं ततो दृष्ट्वा महत् तद् इदम् इत्य् अपि । फलं तं हस्तिराजानम् अभिदुद्राव मारुतिः ॥
तदास्य धावतो रूपम् ऐरावतजिघृक्षया । मुहूर्तम् अभवद् घोरम् इन्द्राग्न्योर् इव भास्वरम् ॥
एवम् आधावमानं तु नातिक्रुद्धः शचीपतिः । हस्तान्तेनातिमुक्तेन कुलिशेनाभ्यताडयत् ॥
ततो गिरौ पपातैष इन्द्रवज्राभिताडितः । पतमानस्य चैतस्य वामो हनुर् अभज्यत ॥
sa rāhor vacanaṃ śrutvā vāsavaḥ saṃbhramānvitaḥ | utpapātāsanaṃ hitvā udvahan kāñcanasrajam ||
tataḥ kailāsakūṭābhaṃ caturdantaṃ madasravam | śṛṅgārakāriṇaṃ prāṃṣuṃ svarṇaghaṇṭāṭṭahāsinam ||
indraḥ karīndram āruhya rāhuṃ kṛtvā puraḥsaram | prāyād yatrābhavat sūryaḥ sahānena hanūmatā ||
athātirabhasenāgād rāhur utsṛjya vāsavam | anena ca sa vai dṛṣṭa ādhāvañ śailakūṭavat ||
tataḥ sūryaṃ samutsṛjya rāhum evam avekṣya ca | utpapāta punar vyoma grahītuṃ siṃhikā sutam ||
utsṛjyārkam imaṃ rāma ādhāvantaṃ plavaṃgamam | dṛṣṭvā rāhuḥ parāvṛtya mukhaśeṣaḥ parāṅmukhaḥ ||
indram āśaṃsamānas tu trātāraṃ siṃhikāsutaḥ | indra indreti saṃtrāsān muhur muhur abhāṣata ||
rāhor vikrośamānasya prāg evālakṣitaḥ svaraḥ | śrutvendrovāca māṃ bhaiṣīr ayam enaṃ nihanmy aham ||
airāvataṃ tato dṛṣṭvā mahat tad idam ity api | phalaṃ taṃ hastirājānam abhidudrāva mārutiḥ ||
tadāsya dhāvato rūpam airāvatajighṛkṣayā | muhūrtam abhavad ghoram indrāgnyor iva bhāsvaram ||
evam ādhāvamānaṃ tu nātikruddhaḥ śacīpatiḥ | hastāntenātimuktena kuliśenābhyatāḍayat ||
tato girau papātaiṣa indravajrābhitāḍitaḥ | patamānasya caitasya vāmo hanur abhajyata ||
Услышав слова Раху, Васава в смятении вскочил, оставив сиденье и поднимая золотую гирлянду. Затем Индра взошёл на царя слонов: тот был подобен вершине Кайласы, четырёхбивневый, источающий сок, украшенный, высокий и гремящий золотыми колокольчиками. Сделав Раху проводником, Индра отправился туда, где находилось Солнце вместе с Хануманом. Раху с чрезмерной стремительностью двинулся вперёд, оставив Васаву, и Хануман увидел его бегущим, словно горная вершина. Тогда, оставив солнце и увидев Раху, он снова прыгнул в небо, чтобы схватить сына Симхики. О Рама, увидев этого прыгуна, который, оставив солнце, мчался к нему, Раху повернул назад; оставшийся почти одним лицом, он отвернулся и, надеясь на Индру как защитника, от страха снова и снова кричал: «Индра! Индра!» Услышав заранее замеченный крик Раху, Индра сказал: «Не бойся, я поражу его». Но сын Марута, увидев Айравату, решил: «Вот ещё один большой плод», — и бросился на царя слонов. Когда он мчался, желая схватить Айравату, его облик на мгновение стал страшным и сияющим, как Индра и Агни. Муж Шачи, не слишком разгневавшись, ударил его ваджрой, сильно выпущенной из руки. Поражённый ваджрой Индры, Хануман упал на гору, и у падающего сломалась левая челюсть.
2af2c2998516 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Так появляется имя Ханумана: будущая глава объяснит его через повреждённую челюсть. Даже удар Индры здесь не просто наказание, а часть устройства будущей защиты и миссии Ханумана.