एवं ज्ञात्वा महाभाग न त्वं शोचितुमर्हसि । कन्यैषा ते महाभागा प्राप्ता देवं विरिंचनम्
योगिनो योगयुक्ता ये ब्राह्मणा वेदपारगाः । न लभन्ते प्रार्थयन्तस्तां गतिं दुहिता गता
धर्मवंतं सदाचारं भवंतं धर्मवत्सलम् । मया ज्ञात्वा ततः कन्या दत्ता चैषा विरंचये
अनया तारितो गच्छ दिव्यान् लोकान्महोदयान् । युष्माकं च कुले चापि देवकार्यार्थसिद्धये
अवतारं करिष्येऽहं सा क्रीडा तु भविष्यति । यदा नंदप्रभृतयो ह्वावतारं धरातले
करिष्यंति तदाचाहं वसिष्ये तेषु मध्यतः । युष्माकं कन्यकाः सर्वा वसिष्यंति मया सह
तत्र दोषो न भविता न द्वेषो न च मत्सरः । करिष्यंति तदा गोपा भयं च न मनुष्यकाः
नचास्या भविता दोषः कर्मणानेन कर्हिचित् । श्रुत्वा वाक्यं तदा विष्णोः प्रणिपत्य ययुस्तदा
एवमेष वरो देव योदत्तो भवताहिमे । अवतारः कुलेऽस्माकं कर्तव्यो धर्मसाधनः
भवतो दर्शनादेव भवामः स्वर्गवासिनः । शुभदा कन्यका चैषा तारिणी मे कुलैः सह
एवं भवतु देवेश वरदानं विभो तव । अनुनीतास्तदा गोपाः वयं देवेन विष्णुना
evaṃ jñātvā mahābhāga na tvaṃ śocitumarhasi | kanyaiṣā te mahābhāgā prāptā devaṃ viriṃcanam
yogino yogayuktā ye brāhmaṇā vedapāragāḥ | na labhante prārthayantastāṃ gatiṃ duhitā gatā
dharmavaṃtaṃ sadācāraṃ bhavaṃtaṃ dharmavatsalam | mayā jñātvā tataḥ kanyā dattā caiṣā viraṃcaye
anayā tārito gaccha divyān lokānmahodayān | yuṣmākaṃ ca kule cāpi devakāryārthasiddhaye
avatāraṃ kariṣye'haṃ sā krīḍā tu bhaviṣyati | yadā naṃdaprabhṛtayo hvāvatāraṃ dharātale
kariṣyaṃti tadācāhaṃ vasiṣye teṣu madhyataḥ | yuṣmākaṃ kanyakāḥ sarvā vasiṣyaṃti mayā saha
tatra doṣo na bhavitā na dveṣo na ca matsaraḥ | kariṣyaṃti tadā gopā bhayaṃ ca na manuṣyakāḥ
nacāsyā bhavitā doṣaḥ karmaṇānena karhicit | śrutvā vākyaṃ tadā viṣṇoḥ praṇipatya yayustadā
evameṣa varo deva yodatto bhavatāhime | avatāraḥ kule'smākaṃ kartavyo dharmasādhanaḥ
bhavato darśanādeva bhavāmaḥ svargavāsinaḥ | śubhadā kanyakā caiṣā tāriṇī me kulaiḥ saha
evaṃ bhavatu deveśa varadānaṃ vibho tava | anunītāstadā gopāḥ vayaṃ devena viṣṇunā
«Узнав это, о многосчастный, не должен ты скорбеть: эта многосчастная дочь твоя обрела бога Виринчану. Той участи, которой достигла твоя дочь, не обретают, прося о ней, ни йогины, сопряжённые с йогой, ни брахманы, постигшие Веды. Зная тебя праведным, доброго нрава, любящим дхарму, я и отдал эту деву Виринчи. Ею переправленный, иди в дивные миры великого восхода. И в вашем роду, ради свершения дела богов, совершу я нисхождение — и будет то игрою. Когда Нанда и прочие совершат нисхождение на земную твердь, тогда и я буду жить среди них; и все девы ваши будут жить со мною. Не будет там ни вины, ни вражды, ни зависти; и не будет тогда страха у пастухов и у людей. И у неё от этого дела не будет вины когда-либо». Услышав слово Вишну, поклонившись, ушли они [со словами]: «Таков этот дар, о бог, что дан нам тобою: нисхождение в роду нашем да будет совершено — средство дхармы. От одного видения тебя становимся мы живущими на небе; и эта дева, дающая благо, переправляет меня с родами [моими]. Да будет так, о владыка богов, — даяние дара твоего, о вездесущий». Так утешены были тогда пастухи богом Вишну.
a2aa52938741 · published Sep 3, 2026, 4:13:26 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Пастухам обещано то, о чём они не просили: Он Сам родится в их роду, и девы их будут с Ним. Обида за увезённую дочь оборачивается обетованием Вриндавана.
И названо главное условие того будущего: «не будет ни вины, ни вражды, ни зависти». То, что здесь совершено силою и вызвало плач, там совершится иначе.