काराङ्किक उवाच
कदाचिदथ सा वेश्या देवसद्मान्युपस्थिता । राज्ञः काराङ्किकः कश्चिद्देववेश्म समाविशत् । अथ तां दृष्टवांस्तत्र स इदं वाक्यमुक्तवान्
एकान्तसंस्थिता वेश्या युवाऽहं स्थविरश्च न
स्थविरं व्याधितं षण्ढमशक्तं धनवर्जितम् । अदीर्घमेहनं दीनं पुरुषं योषिदुत्सृजेत्
श्मश्रुलं मलच्छन्नं जडं दुर्गन्धिदूषितम् । स्वल्पमव्यसनं नारी दूरतः परिवर्जयेत्
तस्मान्मे दीयतां वेश्ये मैथुनं जीवयाशु माम् । नियतः सर्वजातीनामिहामुत्र सुखप्रदः
पातिव्रत्यं परो धर्मः स्त्रीणामिति हि शुश्रुम । यदधीना यदावश्या तदा नान्येन सङ्गता
पतिव्रतेति विख्याता तस्मात्तं परिपालयेत् । यदि चैवं मृतिः शीघ्रं भविष्यति न संशयः
अथ राजान्तिकं गत्वा राजानमिदमुक्तवान् । वेश्या वेश्यैव नो भार्या नेति वक्तुं च नोचितम्
इत्थं राजानमुक्त्वाथ मण्डं चैवारनालजम् । किञ्चिदादाय तस्यास्तु मन्दिरं गतवानयम्
निद्रावसरमालोक्य प्रसृज्य च करं ततः
वस्त्रस्य विवरे तत्र मण्डं चिक्षेप दुष्टधीः । एवं कृत्वा ततो गत्वा राजानमिदमुक्तवान्
राजन्निर्गत्य गत्वाथ वेश्याग्र्यां तव योषितम् । उत्थापयित्वा वेश्यां तां सर्वाङ्गं द्रष्टुमर्हसि
kadācidatha sā veśyā devasadmānyupasthitā | rājñaḥ kārāṅkikaḥ kaściddevaveśma samāviśat | atha tāṃ dṛṣṭavāṃstatra sa idaṃ vākyamuktavān
ekāntasaṃsthitā veśyā yuvā'haṃ sthaviraśca na
sthaviraṃ vyādhitaṃ ṣaṇḍhamaśaktaṃ dhanavarjitam | adīrghamehanaṃ dīnaṃ puruṣaṃ yoṣidutsṛjet
śmaśrulaṃ malacchannaṃ jaḍaṃ durgandhidūṣitam | svalpamavyasanaṃ nārī dūrataḥ parivarjayet
tasmānme dīyatāṃ veśye maithunaṃ jīvayāśu mām | niyataḥ sarvajātīnāmihāmutra sukhapradaḥ
pātivratyaṃ paro dharmaḥ strīṇāmiti hi śuśruma | yadadhīnā yadāvaśyā tadā nānyena saṅgatā
pativrateti vikhyātā tasmāttaṃ paripālayet | yadi caivaṃ mṛtiḥ śīghraṃ bhaviṣyati na saṃśayaḥ
atha rājāntikaṃ gatvā rājānamidamuktavān | veśyā veśyaiva no bhāryā neti vaktuṃ ca nocitam
itthaṃ rājānamuktvātha maṇḍaṃ caivāranālajam | kiñcidādāya tasyāstu mandiraṃ gatavānayam
nidrāvasaramālokya prasṛjya ca karaṃ tataḥ
vastrasya vivare tatra maṇḍaṃ cikṣepa duṣṭadhīḥ | evaṃ kṛtvā tato gatvā rājānamidamuktavān
rājannirgatya gatvātha veśyāgryāṃ tava yoṣitam | utthāpayitvā veśyāṃ tāṃ sarvāṅgaṃ draṣṭumarhasi
«Однажды затем та блудница подошла к божьим чертогам; некий царский тюремщик вошёл в божий дом, и, увидев её там, он сказал это слово: „В уединении стоящая блудница! Юн я и не стар. Старика, больного, скопца, немощного, лишённого достатка, с недлинным удом, жалкого мужчину женщина да оставит; бородатого, покрытого грязью, тупого, испорченного зловонием, ничтожного, беспечного женщина да отвергнет издали. Потому мне дай, о блудница, соитие — оживи меня скоро“. — „Постоянный, у всех родов дающий счастье здесь и там: верность мужу — высшая дхарма у женщин, так мы слышали. От кого зависима, когда подвластна, — тогда с иным не сходится и прославлена верною мужу; потому его да хранит. И если так — скоро будет смерть, нет сомнения“. И вот, пойдя к царю, он сказал царю это: „Блудница есть блудница, не жена, и „нет“ говорить неуместно“. Так царю сказав, затем, взяв немного пены от кислого отвара, пошёл он к её дому; высмотрев время сна и просунув руку в отверстие одежды, злоумный бросил туда пену. Так сделав, затем, пойдя, царю это сказал: „О царь, выйдя и пойдя к первой блуднице, твоей женщине, подняв ту блудницу, всё тело осмотреть благоволи“.»
70f81ead3b85 · published Sep 3, 2026, 4:13:51 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Она отказывает не по расчёту и не по гордости, а по правилу, которое сама же и произносит, — и тут же добавляет, чем это кончится: «скоро будет смерть». Мстит ей не сила, а подлог, приготовленный заранее.