अत्रागत्य महाभागो मत्पिता मोक्षवाञ्छया । निगमोद्बोधके तीर्थे त्रिकालं स्नानमाचरन्
उवास कतिचिन्मासानत्र तीर्थोत्तमे हि सः । कुर्वन्निजक्रियां धीमान्निःस्पृहोऽप्यजवेश्मनि
एकदा सहसा तस्य ज्वरोऽभूदतिदारुणः । महत्या पीडया तस्य मुमोह गतचेतनः
मुहूर्तं स पिता मुह्यंस्तदवस्थो व्यतिष्ठत । पश्चात्समागतप्राणो व्यचिन्तयदिदं तदा
अहो मे कष्टमापन्नं दूरे पुत्रः स धार्मिकः । यो मां ज्वरवितप्ताङ्गमाश्वासयति बुद्धिमान्
अगम्यागमनं पापं कृतं यन्मे सुदारुणम् । प्रायश्चित्तं न तस्यापि कृतं का मे गतिर्भवेत्
आगमिष्यति पुत्रो मे तस्मै दास्यामि वस्विति । यन्मया गोपितं गेहे न दृष्टं च मयापि तत्
इति चिन्तयतस्तस्य पान्थो वर्षेण पीडितः । शीतार्तः कम्पितवपुरुटजं प्राविशत्तदा
स तं सम्विष्टमालोक्य भूयो गत्वा तदन्तिके । मुनिरेष इति ज्ञात्वा ववन्दे शिरसाध्वगः
ऊचे च कस्मात्सुप्तोऽसि मुने सन्ध्या समागता । रविरस्तं प्रयात्येष न सुप्तेः काल एष ते
इत्युक्तमात्रे वचसि पथिकेन पिता मम । शरभो ज्वरतप्ताङ्गस्तमाह कथमप्यहो
atrāgatya mahābhāgo matpitā mokṣavāñchayā | nigamodbodhake tīrthe trikālaṃ snānamācaran
uvāsa katicinmāsānatra tīrthottame hi saḥ | kurvannijakriyāṃ dhīmānniḥspṛho'pyajaveśmani
ekadā sahasā tasya jvaro'bhūdatidāruṇaḥ | mahatyā pīḍayā tasya mumoha gatacetanaḥ
muhūrtaṃ sa pitā muhyaṃstadavastho vyatiṣṭhata | paścātsamāgataprāṇo vyacintayadidaṃ tadā
aho me kaṣṭamāpannaṃ dūre putraḥ sa dhārmikaḥ | yo māṃ jvaravitaptāṅgamāśvāsayati buddhimān
agamyāgamanaṃ pāpaṃ kṛtaṃ yanme sudāruṇam | prāyaścittaṃ na tasyāpi kṛtaṃ kā me gatirbhavet
āgamiṣyati putro me tasmai dāsyāmi vasviti | yanmayā gopitaṃ gehe na dṛṣṭaṃ ca mayāpi tat
iti cintayatastasya pāntho varṣeṇa pīḍitaḥ | śītārtaḥ kampitavapuruṭajaṃ prāviśattadā
sa taṃ samviṣṭamālokya bhūyo gatvā tadantike | munireṣa iti jñātvā vavande śirasādhvagaḥ
ūce ca kasmātsupto'si mune sandhyā samāgatā | ravirastaṃ prayātyeṣa na supteḥ kāla eṣa te
ityuktamātre vacasi pathikena pitā mama | śarabho jvarataptāṅgastamāha kathamapyaho
Придя сюда, великий долею отец мой, желая освобождения, совершал омовение в тиртхе Нигамодбодхаке в три времени. Несколько месяцев прожил он здесь, в лучшей из тиртх, совершая свои обряды, разумный, и, хотя был бесстрастен, жил в хижине. Однажды внезапно сделалась у него жесточайшая лихорадка; от великой боли он лишился чувств и впал в беспамятство. Мгновение отец пробыл в том состоянии, а потом, когда дыхание вернулось, подумал: «Увы, беда пришла ко мне: далеко тот праведный сын, что, разумный, утешил бы меня, чьё тело палит лихорадка. Тяжкий грех сотворён мною — сближение с недозволенной, и покаяния за него не совершено; какова же будет моя участь? «Придёт сын мой, ему я отдам добро», — а то, что мною спрятано в доме, не видел и я сам». Пока он так думал, в хижину вошёл путник, измученный дождём, дрожащий телом от холода. Увидев его лежащим, путник подошёл ближе и, решив, что это отшельник, поклонился ему головою и сказал: «Отчего ты спишь, о муни? Пришла вечерняя сандхья, солнце заходит — не время тебе спать». Едва путник произнёс это слово, Шарабха с телом, палимым лихорадкой, кое-как сказал ему:
d2a2af930004 · published Sep 3, 2026, 4:14:04 AM UTC
Available inRUPage between verses with
В болезни первым делом всплывает не боль, а несделанное: непокаянный грех и деньги, о которых некому сказать. Оттого вошедший чужой человек и оказывается тем, кому доверят и то и другое.