शरभ उवाच
अथाहं पितुराकर्ण्य महतीं गुरुवेदनाम् । तं प्रति प्रेरितो मात्रा चलितो निजसद्मतः
मूर्ध्ना च वन्दितस्तेन दत्ताशीरभ्यभाषि च
किमर्थमिह भोस्तात दूरमार्गे समागतः । दिनानि कतिचित्तिष्ठन्कुर्वन्नत्र निजक्रियाम्
विकटो नाम मे मित्रं राक्षसः समुपैति वै । उत्तिष्ठ वपुषामुष्य दण्डवत्पत पादयोः
न भेतव्यं त्वयामुष्मात्त्यक्तहिंसादिकर्मणः । अधुना तीर्थमासाद्य सन्निधौ मम तिष्ठति
इत्युक्तोऽहं तदा पित्रा शरभेण महात्मना । उत्थाय पतितस्तस्य पादयोर्दण्डवद्भुवि
दोर्भ्यामुत्थाप्य मां सोऽथ गाढमालिङ्ग्य राक्षसः । स्वागतं मित्रपुत्रेति जगादाशिषमीरयन्
भाग्यवानसि भोस्तात यत्त्वमत्र समागतः । पितुर्धर्मात्मनः श्रुत्वा ज्वरपीडां सुदारुणाम्
पितुरानृण्यमाप्नोषि तीर्थे कृत्वा तिलोदकम् । स्नात्वा कुरु क्रियाः स्वीयाः पूर्वजन्म स्मरिष्यसि
एवमुक्तस्तदा तेन स्नातुं तीर्थे वराम्भसि । प्रविष्टोऽहं स्मरंस्तात पूर्वजन्मशुभाशुभम्
स्नात्वा विधिवदत्रैव पितुरन्तिकमागतः । अपृच्छं रक्षसो वृत्तं कुतोऽयं धर्मधीरिति
पित्रोक्तं रक्षसो वृत्तं वाहानां पथिकस्य च । श्रुत्वाहं तीर्थराजस्य स्तुतिमस्य चकार वै
athāhaṃ piturākarṇya mahatīṃ guruvedanām | taṃ prati prerito mātrā calito nijasadmataḥ
mūrdhnā ca vanditastena dattāśīrabhyabhāṣi ca
kimarthamiha bhostāta dūramārge samāgataḥ | dināni katicittiṣṭhankurvannatra nijakriyām
vikaṭo nāma me mitraṃ rākṣasaḥ samupaiti vai | uttiṣṭha vapuṣāmuṣya daṇḍavatpata pādayoḥ
na bhetavyaṃ tvayāmuṣmāttyaktahiṃsādikarmaṇaḥ | adhunā tīrthamāsādya sannidhau mama tiṣṭhati
ityukto'haṃ tadā pitrā śarabheṇa mahātmanā | utthāya patitastasya pādayordaṇḍavadbhuvi
dorbhyāmutthāpya māṃ so'tha gāḍhamāliṅgya rākṣasaḥ | svāgataṃ mitraputreti jagādāśiṣamīrayan
bhāgyavānasi bhostāta yattvamatra samāgataḥ | piturdharmātmanaḥ śrutvā jvarapīḍāṃ sudāruṇām
piturānṛṇyamāpnoṣi tīrthe kṛtvā tilodakam | snātvā kuru kriyāḥ svīyāḥ pūrvajanma smariṣyasi
evamuktastadā tena snātuṃ tīrthe varāmbhasi | praviṣṭo'haṃ smaraṃstāta pūrvajanmaśubhāśubham
snātvā vidhivadatraiva piturantikamāgataḥ | apṛcchaṃ rakṣaso vṛttaṃ kuto'yaṃ dharmadhīriti
pitroktaṃ rakṣaso vṛttaṃ vāhānāṃ pathikasya ca | śrutvāhaṃ tīrtharājasya stutimasya cakāra vai
Затем я, услышав о великом страдании отца, побуждаемый матерью, двинулся к нему из своего дома. Он почтил меня поклоном головы, дал благословение и заговорил: «Зачем ты, отец мой, пришёл сюда дальним путём? Побудь несколько дней, совершая здесь свои обряды. Ракшас по имени Виката — мой друг; вот он подходит. Встань и пади ниц к его стопам всем телом. Не бойся его: он оставил насилие и прочие дела; ныне, обретя тиртху, он пребывает подле меня». Так сказанный тогда великим душою отцом Шарабхой, я встал и пал к его стопам, как палка, на землю. Тот ракшас поднял меня обеими руками, крепко обнял и сказал, произнося благословение: «Добро пожаловать, сын друга! Ты счастлив, что пришёл сюда, услышав о жесточайшей боли лихорадки праведного отца. Ты исполнишь долг перед отцом, совершив в тиртхе подношение воды с кунжутом; омывшись, соверши свои обряды — и вспомнишь прежнее рождение». Так сказанный им, я вошёл в благую воду тиртхи, чтобы омыться, и вспомнил, отец, доброе и злое прежнего рождения. Омывшись здесь по правилу, я пришёл к отцу и спросил о деле ракшаса: откуда у него праведный разум? Услышав от отца о деле ракшаса, о носильщиках и о путнике, я сложил хвалу этому царю тиртх.
30831cc87912 · published Sep 3, 2026, 4:14:04 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Отец велит сыну пасть в ноги людоеду — и это не причуда: тот, кто съел его провожатых, стал теперь единственным, кто при нём остался. Ракшас же принимает поклон и первым делом напоминает сыну о долге перед отцом.