महादेव उवाच
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि द्वादश्याश्च विधानकम् । विष्णोः पूजाविधानं च कर्तव्यं तत्र वै प्रभो
एकादश्याः प्रभावं च सर्वपापहरं नृणाम् । आचक्ष्व विस्तरेणैव मयि प्रीत्या महेश्वर
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि द्वादश्याश्च विधानकम् । तस्याः स्मरणमात्रेण सन्तुष्टः स्याज्जनार्दनः
एकादश्यां तु प्राप्तायां समुपोष्येह मानवाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यान्ति विष्णोः परं पदम्
सप्तजन्मार्जितं पापं ज्ञानतोऽज्ञानतः कृतम् । क्षणादेव लयं याति द्वादश्यां हरिपूजनात्
अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च । एकादश्युपवासस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्
धर्मदा ह्यर्थदा चैव कामदा मोक्षदा किल । सर्वकामदुघा नृणां द्वादशी वरवर्णिनि
एकादशीसमं किञ्चित्पापत्राणं न विद्यते । एकादशीसमं किञ्चिद्व्रतं नास्ति शुभेक्षणे
एकादशीं परित्यज्य यो ह्यन्यद्व्रतमाचरेत् । स करस्थं महद्राज्यं त्यक्त्वा भैक्ष्यं तु याचते
एकादशेन्द्रियैः पापं यत्कृतं भवति प्रिये । एकादश्युपवासेन तत्सर्वं विलयं व्रजेत्
रटन्तीह पुराणानि भूयो भूयो वरानने । न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं सम्प्राप्ते हरिवासरे
bhagavañchrotumicchāmi dvādaśyāśca vidhānakam | viṣṇoḥ pūjāvidhānaṃ ca kartavyaṃ tatra vai prabho
ekādaśyāḥ prabhāvaṃ ca sarvapāpaharaṃ nṛṇām | ācakṣva vistareṇaiva mayi prītyā maheśvara
śṛṇu devi pravakṣyāmi dvādaśyāśca vidhānakam | tasyāḥ smaraṇamātreṇa santuṣṭaḥ syājjanārdanaḥ
ekādaśyāṃ tu prāptāyāṃ samupoṣyeha mānavāḥ | sarvapāpavinirmuktā yānti viṣṇoḥ paraṃ padam
saptajanmārjitaṃ pāpaṃ jñānato'jñānataḥ kṛtam | kṣaṇādeva layaṃ yāti dvādaśyāṃ haripūjanāt
aśvamedhasahasrāṇi vājapeyaśatāni ca | ekādaśyupavāsasya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm
dharmadā hyarthadā caiva kāmadā mokṣadā kila | sarvakāmadughā nṛṇāṃ dvādaśī varavarṇini
ekādaśīsamaṃ kiñcitpāpatrāṇaṃ na vidyate | ekādaśīsamaṃ kiñcidvrataṃ nāsti śubhekṣaṇe
ekādaśīṃ parityajya yo hyanyadvratamācaret | sa karasthaṃ mahadrājyaṃ tyaktvā bhaikṣyaṃ tu yācate
ekādaśendriyaiḥ pāpaṃ yatkṛtaṃ bhavati priye | ekādaśyupavāsena tatsarvaṃ vilayaṃ vrajet
raṭantīha purāṇāni bhūyo bhūyo varānane | na bhoktavyaṃ na bhoktavyaṃ samprāpte harivāsare
«О владыка, желаю слушать устав двадаши и должный чин почитания Вишну в тот день, о господин. И силу экадаши, уносящую у людей все грехи, поведай подробно, с любовью ко мне, о великий владыка». — «Слушай, о богиня, поведаю устав двадаши: одним лишь памятованием о ней Джанардана становится доволен. Когда наступает экадаши, люди, постящиеся здесь, избавляются от всех грехов и идут в высшую обитель Вишну. Грех, накопленный за семь рождений, совершённый ведомо и неведомо, мгновенно растворяется от почитания Хари в двадаши. Тысячи ашвамедх и сотни ваджапей не стоят и шестнадцатой доли поста экадаши. Дающая дхарму, дающая достаток, дающая желаемое и дающая освобождение, доящая людям все желания — такова двадаши, о прекрасная обликом. Нет ничего, равного экадаши, что спасало бы от греха; нет обета, равного экадаши, о благоокая. А кто, оставив экадаши, исполняет иной обет, тот, оставив бывшее в руке великое царство, просит подаяния. Какой грех совершается одиннадцатью чувствами, о милая, весь тот растворяется постом экадаши. Вновь и вновь вопиют здесь пураны, о прекрасноликая: «Не должно есть, не должно есть, когда наступил день Хари!»
0a81daae5a53 · published Sep 3, 2026, 4:14:06 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сравнение выбрано хозяйственное, не возвышенное: оставивший экадаши ради иного обета — как выпустивший из рук царство и пошедший просить. Речь не о награде за пост, а о простом счёте.