दोषास् तस्यापकर्षकाः ॥13॥श्रुतिदुष्टत्वापुष्टार्थत्वादयः काणत्वखञ्जत्वादय इव देहद्वारेण । व्यभिचारिभावादेः स्वशब्दवाच्यत्वादयो मूर्खतादय इव । साक्षात् काव्यात्मभूतरसम् अपकर्षन्तः काव्यस्यापकर्षका इत्य् उच्यन्ते । एषां विशेषोदाहरणानि वक्ष्यामः । गुणादयः किं स्वरूपा इत्य् उच्यन्ते—
doṣās tasyāpakarṣakāḥ ||13||śruti-duṣṭatvāpuṣṭārthatvādayaḥ kāṇatva-khañjatvādaya iva deha-dvāreṇa | vyabhicāri-bhāvādeḥ sva-śabda-vācyatvādayo mūrkhatādaya iva | sākṣāt kāvyātma-bhūta-rasam apakarṣantaḥ kāvyasyāpakarṣakā ity ucyante | eṣāṁ viśeṣodāharaṇāni vakṣyāmaḥ | guṇādayaḥ kiṁ svarūpā ity ucyante—
metro no identificado
Пороки — то, что её умаляет. Режущее слух звучание, неподкреплённый смысл и подобное умаляют её через тело, как кривизна или хромота. А когда, например, преходящие чувства названы их собственными словами, это подобно глупости: такие пороки прямо умаляют вкус, душу поэзии. Потому их и зовут умаляющими поэзию. Особые примеры их будут даны дальше. Что такое достоинства и прочее, объясняется так:
036b8f3b4277 · publicado 24 sept 2026, 12:40:03 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Пороки делятся по тому, что они задевают. Одни портят тело — звучание и смысл слов, как увечье портит человека, не касаясь его души. Другие бьют прямо в душу: если поэт вместо того, чтобы показать тревогу героини, пишет слово «тревога», вкус гаснет. Подробно о пороках — в пятой главе.