तस्यां गतायां कंसस् तु तां मेने मृत्युम् आत्मनः विविक्ते देवकीं चैव व्रीडितः प्रत्यभाषत ॥
पितृष्वसः कृतो यत्नस् तव गर्भा हता मया अन्यथैवान्यतो देवि मम मृत्युः समुत्थितः ॥
नैराश्येन कृतो यत्नः स्वजने प्रहृतं मया दैवं पुरुषकारेण न चातिक्रान्तवान् अहम् ॥
त्यज गर्भकृतां चिन्तां त्वम् इमां शोककारिकाम् हेतुभूतस् त्व् अहं तेषां सति कालविपर्यये ॥
काल एव नृणां शत्रुः कालश् च परिणामकः कालो नयति सर्वं वै हेतुभूतश् च मद्विधः ॥
मा कार्षीः पुत्रजां चिन्तां विलापं शोकजं त्यज एवंप्राया नृणां योनिर् नास्ति कालस्य संस्थितिः ॥
पतामि पादयोर् मूर्ध्ना पुत्रवत् तव देवकि मद्गतस् त्यज्यतां रोषो जानाम्य् अपकृतं स्वयम् ॥
साश्रुपूर्णमुखी दीना भर्तारम् अभिवीक्षती उत्तिष्ठोत्तिष्ठ वत्सेति कंसं मातेव जल्पती ॥
tasyāṃ gatāyāṃ kaṃsas tu tāṃ mene mṛtyum ātmanaḥ vivikte devakīṃ caiva vrīḍitaḥ pratyabhāṣata ||
pitṛṣvasaḥ kṛto yatnas tava garbhā hatā mayā anyathaivānyato devi mama mṛtyuḥ samutthitaḥ ||
nairāśyena kṛto yatnaḥ svajane prahṛtaṃ mayā daivaṃ puruṣakāreṇa na cātikrāntavān aham ||
tyaja garbhakṛtāṃ cintāṃ tvam imāṃ śokakārikām hetubhūtas tv ahaṃ teṣāṃ sati kālaviparyaye ||
kāla eva nṛṇāṃ śatruḥ kālaś ca pariṇāmakaḥ kālo nayati sarvaṃ vai hetubhūtaś ca madvidhaḥ ||
mā kārṣīḥ putrajāṃ cintāṃ vilāpaṃ śokajaṃ tyaja evaṃprāyā nṛṇāṃ yonir nāsti kālasya saṃsthitiḥ ||
patāmi pādayor mūrdhnā putravat tava devaki madgatas tyajyatāṃ roṣo jānāmy apakṛtaṃ svayam ||
sāśrupūrṇamukhī dīnā bhartāram abhivīkṣatī uttiṣṭhottiṣṭha vatseti kaṃsaṃ māteva jalpatī ||
Когда она ушла, Камса счёл её своей смертью и, устыдившись, наедине сказал Деваки: «Тётка, я приложил усилие и убил твои плоды, но, богиня, моя смерть возникла иначе и с другой стороны. От отчаяния я старался и ударил по своим родным, но человеческим усилием не смог превзойти судьбу. Оставь эту скорбную тревогу о плодах. При повороте времени я был лишь причиной их гибели. Время само враг людей, время всё изменяет; время ведёт всё, а такие, как я, лишь становятся орудием. Не тревожься о сыновьях, оставь плач, рождённый скорбью. Такова природа людей, и у времени нет постоянства. Деваки, я падаю головой к твоим ногам как твой сын. Оставь гнев на меня; я сам знаю, какое зло совершил». Несчастная Деваки, с лицом, полным слёз, глядя на мужа, заговорила с Камсой как мать: «Встань, встань, дитя».
72b16bba1a1d · publicado 22 jun 2026, 3:44:05 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Страх Камсы впервые превращается в признание бессилия. Он говорит о времени и судьбе, но его философия смешана с попыткой снять с себя вину; Деваки отвечает не местью, а материнским словом.