अहो बत विपन्नाः स्म विपन्ने त्वयि मानद एकदुष्कृतकारिण्यः सर्वाः वैधव्यलक्षणाः ॥
त्वया स्वर्गप्रतिच्छन्दैर् लालिताः स्म रतिप्रियाः त्वयि कामवशाः सर्वाः स नस् त्यज्य क्व गच्छसि ॥
आसां विलपमानानां कुररीणाम् इव प्रभो प्रतिवाक्यं जगन्नाथ दातुम् अर्हसि मानद ॥
एवम् आर्तकलत्रस्य श्राम्यमाणेषु बन्धुषु गमनं ते महाराज दारुणं प्रतिभाति नः ॥
नूनं कान्ततराः कान्त तस्मिंल् लोके वरस्त्रियः ततस् त्वं प्रस्थितो वीर विहायेमं गृहे जनम् ॥
किं नु ते करुणं वीर भार्यास्व् एतासु भूमिप आर्तनादं रुदन्तीषु यन् नेहाद्यावबुध्यसे ॥
अहो निष्करुणा यात्रा नराणाम् और्ध्वदेहिकी ये परित्यज्य दारान् स्वान् निरपेक्षा व्रजन्ति ह ॥
अपतित्वं स्त्रियाः श्रेयो न तु शूरः स्त्रियाः पतिः स्वर्गस्त्रीणां प्रियाः शुरास् तेषाम् अपि च ताः प्रियाः ॥
aho bata vipannāḥ sma vipanne tvayi mānada ekaduṣkṛtakāriṇyaḥ sarvāḥ vaidhavyalakṣaṇāḥ ||
tvayā svargapraticchandair lālitāḥ sma ratipriyāḥ tvayi kāmavaśāḥ sarvāḥ sa nas tyajya kva gacchasi ||
āsāṃ vilapamānānāṃ kurarīṇām iva prabho prativākyaṃ jagannātha dātum arhasi mānada ||
evam ārtakalatrasya śrāmyamāṇeṣu bandhuṣu gamanaṃ te mahārāja dāruṇaṃ pratibhāti naḥ ||
nūnaṃ kāntatarāḥ kānta tasmiṃl loke varastriyaḥ tatas tvaṃ prasthito vīra vihāyemaṃ gṛhe janam ||
kiṃ nu te karuṇaṃ vīra bhāryāsv etāsu bhūmipa ārtanādaṃ rudantīṣu yan nehādyāvabudhyase ||
aho niṣkaruṇā yātrā narāṇām aurdhvadehikī ye parityajya dārān svān nirapekṣā vrajanti ha ||
apatitvaṃ striyāḥ śreyo na tu śūraḥ striyāḥ patiḥ svargastrīṇāṃ priyāḥ śurās teṣām api ca tāḥ priyāḥ ||
«Увы, мы поистине погибли, когда ты погиб, о дарующий честь. Мы все словно виновны в одном грехе и теперь отмечены знаком вдовства. Ты ласкал нас, любящих наслаждение, небесными радостями; все мы были подвластны любви к тебе. Куда же ты уходишь, оставив нас? О владыка, ты должен дать ответ этим рыдающим, словно жалобные птицы; о господин мира, дарующий честь, тебе подобает сказать нам ответное слово. Когда твои жёны так страдают и родные изнемогают, твой уход, о великий царь, кажется нам жестоким. Наверное, в том мире есть женщины прекраснее, о любимый; потому ты, герой, и ушёл, оставив домашних людей. О герой, владыка земли, неужели тебе не жалко этих жён, которые рыдают скорбным воплем, раз ты сегодня здесь не пробуждаешься? Увы, безжалостен посмертный путь людей: они оставляют своих жён и уходят, не оглядываясь. Женщине лучше остаться без мужа, чем иметь мужем героя: герои дороги небесным женщинам, и те им тоже дороги».
39f05f181a5e · publicado 22 jun 2026, 4:06:36 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
В их речи геройство Камсы оборачивается причиной вдовства. Так стих противопоставляет внешнюю славу и внутреннюю беззащитность: доблесть, не связанная с дхармой, оставляет за собой только плач.