सो ऽवतीर्य रथात् तूर्णम् अभिवाद्य जनार्दनः ॥
यथावत् तान् ऋषीन् सर्वान् अभ्यभाषत पूजयन् ॥
कच्चिल् लोकेषु कुशलं कच्चिद् धर्मः स्वनुष्ठितः ॥
ब्राह्मणानां त्रयो वर्णाः कच्चित् तिष्ठन्ति शासने ॥
तेभ्यः प्रयुज्य तां पूजां प्रोवाच मधुसूदनः ॥
भगवन्तः क्व संसिद्धाः का वीथी भवताम् इह ॥
किं वा भगवतां कार्यम् अहं किं करवाणि वः ॥
केनार्थेनोपसंप्राप्ता भगवन्तो महीतलम् ॥
तम् अब्रवीज् जामदग्न्य उपेत्य मधुसूदनम् ॥
परिष्वज्य च गोविन्दं पुरा सुचरिते सखा ॥
so 'vatīrya rathāt tūrṇam abhivādya janārdanaḥ ||
yathāvat tān ṛṣīn sarvān abhyabhāṣata pūjayan ||
kaccil lokeṣu kuśalaṃ kaccid dharmaḥ svanuṣṭhitaḥ ||
brāhmaṇānāṃ trayo varṇāḥ kaccit tiṣṭhanti śāsane ||
tebhyaḥ prayujya tāṃ pūjāṃ provāca madhusūdanaḥ ||
bhagavantaḥ kva saṃsiddhāḥ kā vīthī bhavatām iha ||
kiṃ vā bhagavatāṃ kāryam ahaṃ kiṃ karavāṇi vaḥ ||
kenārthenopasaṃprāptā bhagavanto mahītalam ||
tam abravīj jāmadagnya upetya madhusūdanam ||
pariṣvajya ca govindaṃ purā sucarite sakhā ||
All the warriors gathered there raised a lion's roar. And all the heroes,
2395e9d95129 · publicado 17 jul 2026, 5:02:03 UTC
Disponible enRUENPasa de verso en verso con
This fragment (5.81.61-65) develops the central theme of the Udyoga-parva: the effort for peace unfolds even as war draws inevitably near. Key theme: dharma. Here dharma is revealed through speech, through the choice of an envoy, through faithfulness to one's word, and through the responsibility kings bear for the consequences of their decisions.