ऋषय ऊचुः
अंबापार्श्वं गतो हृष्टस्तां प्रणम्याग्रतः स्थितः । विनतोवाच अभवद्भोजनं तेऽद्य पुत्र दृष्टः पितापि च
किमर्थं वा विलंबस्ते चिंतया व्यथिताह्यहम् । स मातुर्वचनं श्रुत्वा गरुडः प्रहसन्निव
कथयामास वृत्तांतं सा श्रुत्वा विस्मिताभवत् । विनतोवाच कथं च दुष्करं कर्म शिशुभावात्त्वया कृतम्
धन्याहं मे कुलं धन्यं यस्त्वं विष्णुसखोऽभवः । लब्ध्वा वरं महात्मानं दृष्ट्वा मे हृष्यते मनः
पौरुषेण त्वया वत्स उद्धूतं मे कुलद्वयम् । मातः किं ते करिष्यामि प्रियमेव तदुच्यताम्
कार्यं कृत्वाथ यास्यामि पार्श्वं नारायणस्य च । एतच्छ्रुत्वा तु सा प्राह गरुडं विनता सती
महद्दुःखं च मे चास्ति कुरु तात प्रतिक्रियाम् । भगिनी मे सपत्नी सा पणिताहं तया पुरा
तस्या दास्यमहं प्राप्ता कस्तारयति मामितः । कृष्णं कृत्वा विषैरश्वं तस्याः पुत्रैर्महोरगैः
उषःकालेऽवदत्सा च अश्वोयं कृष्णतां ब्रजेत् । ततोऽहमवदं तत्र सदा चायं रुचासितः
मिथ्या ते वचनं मातः प्रतिज्ञां साकरोत्तदा । ततोहमब्रुवं कद्रूं शपथं नागमातरम्
यदीमं कृष्णताभ्येति हरेरश्वमहं तदा । कृता भवामि ते दासीत्यहमेतत्तदाऽवदम्
ततस्तस्मिन् हरेरश्वे कृतेकृष्णे च कृत्रिमैः । तस्याः पुत्रैश्च धूर्तैश्च दासीत्वमगमं तदा
यस्मिन्काले ह्याभीष्टं च तस्य द्रव्यं ददाम्यहम् । तस्मिन्काले ह्यदासीत्वं यास्यामि कुलनंदन
पृच्छ शीघ्रं च मातस्तां करिष्यामि प्रतिक्रियाम् । भक्षयिष्यामि तान्नागान्प्रतिज्ञा मे यथार्थतः
ततः कद्रूमुवाचेदं विनता दुःखिता सती । विनतोवाच अभीष्टं वद कल्याणि येन मुच्येय कृच्छ्रतः
अब्रवीत्सा दुराचारा पीयूषं दीयतामिति । एतच्छुत्वा तु वचनमभवत्सा च निष्प्रभा
ततः शनैरुपागम्य तनयं प्राह दुःखिता । विनतोवाच अमृतं प्रार्थयत्पापा तात किं वा करिष्यसि
श्रुत्वा वाक्यं गरुत्मांश्च महाक्रोधसमन्वितः । अमृतं चानयिष्यामि मातर्माविमुखी भव
एवमुक्ता तु तरसा स गतः पितुरंतिकम् । अमृतं चानयिष्यामि मातुरर्थेऽधुनानघ
स तस्य वचनं श्रुत्वा मुनिः प्राह खगेश्वरम् । सत्यलोकस्य वै चोर्ध्वे विश्वकर्मविनिर्मिता
पुरी चास्ति सभा रम्या देवानां हितहेतवे । वह्निप्राकारदुर्लभ्या दुर्धर्षाचासुरैः सुरैः
aṃbāpārśvaṃ gato hṛṣṭastāṃ praṇamyāgrataḥ sthitaḥ | vinatovāca abhavadbhojanaṃ te'dya putra dṛṣṭaḥ pitāpi ca
kimarthaṃ vā vilaṃbaste ciṃtayā vyathitāhyaham | sa māturvacanaṃ śrutvā garuḍaḥ prahasanniva
kathayāmāsa vṛttāṃtaṃ sā śrutvā vismitābhavat | vinatovāca kathaṃ ca duṣkaraṃ karma śiśubhāvāttvayā kṛtam
dhanyāhaṃ me kulaṃ dhanyaṃ yastvaṃ viṣṇusakho'bhavaḥ | labdhvā varaṃ mahātmānaṃ dṛṣṭvā me hṛṣyate manaḥ
pauruṣeṇa tvayā vatsa uddhūtaṃ me kuladvayam | mātaḥ kiṃ te kariṣyāmi priyameva taducyatām
kāryaṃ kṛtvātha yāsyāmi pārśvaṃ nārāyaṇasya ca | etacchrutvā tu sā prāha garuḍaṃ vinatā satī
mahadduḥkhaṃ ca me cāsti kuru tāta pratikriyām | bhaginī me sapatnī sā paṇitāhaṃ tayā purā
tasyā dāsyamahaṃ prāptā kastārayati māmitaḥ | kṛṣṇaṃ kṛtvā viṣairaśvaṃ tasyāḥ putrairmahoragaiḥ
uṣaḥkāle'vadatsā ca aśvoyaṃ kṛṣṇatāṃ brajet | tato'hamavadaṃ tatra sadā cāyaṃ rucāsitaḥ
mithyā te vacanaṃ mātaḥ pratijñāṃ sākarottadā | tatohamabruvaṃ kadrūṃ śapathaṃ nāgamātaram
yadīmaṃ kṛṣṇatābhyeti hareraśvamahaṃ tadā | kṛtā bhavāmi te dāsītyahametattadā'vadam
tatastasmin hareraśve kṛtekṛṣṇe ca kṛtrimaiḥ | tasyāḥ putraiśca dhūrtaiśca dāsītvamagamaṃ tadā
yasminkāle hyābhīṣṭaṃ ca tasya dravyaṃ dadāmyaham | tasminkāle hyadāsītvaṃ yāsyāmi kulanaṃdana
pṛccha śīghraṃ ca mātastāṃ kariṣyāmi pratikriyām | bhakṣayiṣyāmi tānnāgānpratijñā me yathārthataḥ
tataḥ kadrūmuvācedaṃ vinatā duḥkhitā satī | vinatovāca abhīṣṭaṃ vada kalyāṇi yena mucyeya kṛcchrataḥ
abravītsā durācārā pīyūṣaṃ dīyatāmiti | etacchutvā tu vacanamabhavatsā ca niṣprabhā
tataḥ śanairupāgamya tanayaṃ prāha duḥkhitā | vinatovāca amṛtaṃ prārthayatpāpā tāta kiṃ vā kariṣyasi
śrutvā vākyaṃ garutmāṃśca mahākrodhasamanvitaḥ | amṛtaṃ cānayiṣyāmi mātarmāvimukhī bhava
evamuktā tu tarasā sa gataḥ pituraṃtikam | amṛtaṃ cānayiṣyāmi māturarthe'dhunānagha
sa tasya vacanaṃ śrutvā muniḥ prāha khageśvaram | satyalokasya vai cordhve viśvakarmavinirmitā
purī cāsti sabhā ramyā devānāṃ hitahetave | vahniprākāradurlabhyā durdharṣācāsuraiḥ suraiḥ
Радостный, пришёл он к матери и, поклонившись ей, встал впереди. Вината сказала: «Было ли тебе ныне пропитание, сын? Видел ли отца? И отчего промедление твоё? Я измучена тревогой». Услышав слово матери, Гаруда, как бы смеясь, рассказал происшедшее, и она, услышав, изумилась.
Вината сказала: «Как труднейшее дело совершено тобою в младенчестве! Благословенна я, благословен мой род, ибо ты стал другом Вишну; обретя дар и увидев великого духом, радуется моё сердце. Доблестью твоей, дитя, вызволен мой двойной род».
«Мать, что тебе сделаю? Скажи то, что приятно. Совершив дело, я затем пойду к Нараяне». Услышав это, верная Вината молвила Гаруде: «Великое горе есть у меня; сотвори, сынок, помощь. Сестра моя — она же соперница; некогда я была поставлена ею на спор и обрела её рабство. Кто вызволит меня отсюда?
Сделав коня чёрным ядами её сыновей, великих змеев, она на заре сказала: „Конь этот обретёт черноту“. Тогда я сказала: „Он всегда цветом не тёмен; ложно слово твоё, мать“. И она заключила тогда уговор. Тогда я сказала Кадру, матери змей, клятву: „Если этот конь Хари обретёт черноту, то я становлюсь твоею рабою“ — вот что я тогда сказала. И когда тот конь Хари был сделан чёрным поддельными средствами её сыновьями-плутами, я обрела тогда рабство.
В какое время дам я ей желаемое добро — в то время и обрету я не-рабство, о радость рода».
«Спроси её скоро, мать, — я совершу помощь. И съем тех змей: обет мой поистине». Тогда горюющая верная Вината сказала Кадру: «Скажи, о благая, желаемое, чем я освободилась бы от тягости». И та, дурного нрава, сказала: «Пусть будет дана амрита». Услышав это слово, она померкла.
Тихо подойдя, горюющая сказала сыну: «Злая просила амриту, сынок; что же сделаешь?» Услышав слово, Гарутман, охваченный великим гневом: «Принесу амриту, мать; не отворачивайся».
fcee6b02b2fb · publicado 3 sept 2026, 4:13:29 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Рабство Винаты возникло не из проигрыша, а из подлога: конь был выкрашен ядом. Она проиграла спор, который был подстроен, и всё же держит слово — иначе не о чем было бы рассказывать.
Кадру называет цену, зная, что она невозможна: амрита. Требование рассчитано на то, чтобы освобождения не было.
Мать не просит сына идти за амритой — она сообщает и меркнет. И весь ответ укладывается в два слова: принесу, не отворачивайся.