Ангада
तान् समीक्ष्याङ्गदो भङ्गान् वानरान् इदम् अब्रवीत् । अवतिष्ठत युध्यामो निवर्तध्वं प्लवंगमाः ॥
भग्नानां वो न पश्यामि परिगम्य महीम् इमाम् । स्थानं सर्वे निवर्तध्वं किं प्राणान् परिरक्षथ ॥
निरायुधानां द्रवताम् असंगगतिपौरुषाः । दारा ह्य् अपहसिष्यन्ति स वै घातस् तु जीविताम् ॥
कुलेषु जाताः सर्वे स्म विस्तीर्णेषु महत्सु च । अनार्याः खलु यद् भीतास् त्यक्त्वा वीर्यं प्रधावत ॥
विकत्थनानि वो यानि यदा वै जनसंसदि । तानि वः क्व च यतानि सोदग्राणि महान्ति च ॥
भीरुप्रवादाः श्रूयन्ते यस् तु जीवति धिक्कृतः । मार्गः सत्पुरुषैर् जुष्टः सेव्यतां त्यज्यतां भयम् ॥
शयामहे वा निहताः पृथिव्याम् अल्पजीविताः । दुष्प्रापं ब्रह्मलोकं वा प्राप्नुमो युधि सूदिताः । संप्राप्नुयामः कीर्तिं वा निहत्य शत्रुम् आहवे ॥
न कुम्भकर्णः काकुत्स्थं दृष्ट्वा जीवन् गमिष्यति । दीप्यमानम् इवासाद्य पतंगो ज्वलनं यथा ॥
पलायनेन चोद्दिष्टाः प्राणान् रक्षामहे वयम् । एकेन बहवो भग्ना यशो नाशं गमिष्यति ॥
एवं ब्रुवाणं तं शूरम् अङ्गदं कनकाङ्गदम् । द्रवमाणास् ततो वाक्यम् ऊचुः शूरविगर्हितम् ॥
कृतं नः कदनं घोरं कुम्भकर्णेन रक्षसा । न स्थानकालो गच्छामो दयितं जीवितं हि नः ॥
एतावद् उक्त्वा वचनं सर्वे ते भेजिरे दिशः । भीमं भीमाक्षम् आयान्तं दृष्ट्वा वानरयूथपाः ॥
द्रवमाणास् तु ते वीरा अङ्गदेन वलीमुखाः । सान्त्वैश् च बहुमानैश् च ततः सर्वे निवर्तिताः ॥
ऋषभशरभमैन्दधूम्रनीलाः; कुमुदसुषेणगवाक्षरम्भताराः । द्विविदपनसवायुपुत्रमुख्यास्; त्वरिततराभिमुखं रणं प्रयाताः ॥
tān samīkṣyāṅgado bhaṅgān vānarān idam abravīt | avatiṣṭhata yudhyāmo nivartadhvaṃ plavaṃgamāḥ ||
bhagnānāṃ vo na paśyāmi parigamya mahīm imām | sthānaṃ sarve nivartadhvaṃ kiṃ prāṇān parirakṣatha ||
nirāyudhānāṃ dravatām asaṃgagatipauruṣāḥ | dārā hy apahasiṣyanti sa vai ghātas tu jīvitām ||
kuleṣu jātāḥ sarve sma vistīrṇeṣu mahatsu ca | anāryāḥ khalu yad bhītās tyaktvā vīryaṃ pradhāvata ||
vikatthanāni vo yāni yadā vai janasaṃsadi | tāni vaḥ kva ca yatāni sodagrāṇi mahānti ca ||
bhīrupravādāḥ śrūyante yas tu jīvati dhikkṛtaḥ | mārgaḥ satpuruṣair juṣṭaḥ sevyatāṃ tyajyatāṃ bhayam ||
śayāmahe vā nihatāḥ pṛthivyām alpajīvitāḥ | duṣprāpaṃ brahmalokaṃ vā prāpnumo yudhi sūditāḥ | saṃprāpnuyāmaḥ kīrtiṃ vā nihatya śatrum āhave ||
na kumbhakarṇaḥ kākutsthaṃ dṛṣṭvā jīvan gamiṣyati | dīpyamānam ivāsādya pataṃgo jvalanaṃ yathā ||
palāyanena coddiṣṭāḥ prāṇān rakṣāmahe vayam | ekena bahavo bhagnā yaśo nāśaṃ gamiṣyati ||
evaṃ bruvāṇaṃ taṃ śūram aṅgadaṃ kanakāṅgadam | dravamāṇās tato vākyam ūcuḥ śūravigarhitam ||
kṛtaṃ naḥ kadanaṃ ghoraṃ kumbhakarṇena rakṣasā | na sthānakālo gacchāmo dayitaṃ jīvitaṃ hi naḥ ||
etāvad uktvā vacanaṃ sarve te bhejire diśaḥ | bhīmaṃ bhīmākṣam āyāntaṃ dṛṣṭvā vānarayūthapāḥ ||
dravamāṇās tu te vīrā aṅgadena valīmukhāḥ | sāntvaiś ca bahumānaiś ca tataḥ sarve nivartitāḥ ||
ṛṣabhaśarabhamaindadhūmranīlāḥ; kumudasuṣeṇagavākṣarambhatārāḥ | dvividapanasavāyuputramukhyās; tvaritatarābhimukhaṃ raṇaṃ prayātāḥ ||
metro no identificado
Увидев разбитых ванаров, Ангада сказал им: «Стойте! Будем сражаться. Возвращайтесь, прыгуны! Если вы разбиты, я не вижу для вас места на всей этой земле. Все возвращайтесь. Зачем вы бережёте жизни? Если безоружные беглецы с таким мужеством вернутся домой, жёны осмеют их; такая жизнь сама становится гибелью. Мы все рождены в великих и обширных родах. Если вы, испугавшись, бросаете доблесть и бежите, вы неблагородны. Где теперь ваши гордые и великие хвастливые речи, которые вы произносили в собрании? Слышатся только слова трусов; жизнь в позоре достойна порицания. Изберите путь, которым идут благие люди, и оставьте страх. Либо мы ляжем убитыми на земле, прожив краткую жизнь; либо, пав в бою, достигнем труднодостижимого мира Брахмы; либо, убив врага в сражении, достигнем славы. Кумбхакарна не уйдёт живым, когда увидит Какутстху, как мотылёк не уходит живым, приблизившись к пылающему огню. Если же мы, многие, разбитые одним, станем спасать жизни бегством, наша слава погибнет». На эти слова героя Ангады с золотыми браслетами бегущие ванары ответили словами, недостойными героев: «Кумбхакарна-ракшас устроил нам ужасное истребление. Сейчас не время стоять; мы уходим, ведь жизнь нам дорога». Сказав это и увидев страшного, страшноглазого Кумбхакарну, предводители ванаров бросились в разные стороны. Но Ангада, обращаясь с утешением и уважением, вернул всех бегущих героев. Ришабха, Шарабха, Маинда, Дхумра, Нила, Кумуда, Сушена, Гавакша, Рамбха, Тара, Двивида, Панаса и главные во главе с сыном Ветра очень быстро пошли навстречу битве.
7aa186d048d0 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ангада не просто стыдит воинов: он возвращает им видение Рамы как неизбежной победы. Кумбхакарна страшен, но перед Какутстхой он подобен мотыльку перед огнём.