अथान्तरिक्षे भूतानाम् ऋषीणां च महात्मनाम् । अभिजज्ञे च संनादो गन्धर्वाप्सरसाम् अपि ॥
पतितं समभिज्ञाय राक्षसी सा महाचमूः । वध्यमाना दिशो भेजे हरिभिर् जितकाशिभिः ॥
वनरैर् वध्यमानास् ते शस्त्राण्य् उत्सृज्य राक्षसाः । लङ्काम् अभिमुखाः सर्वे नष्टसंज्ञाः प्रधाविताः ॥
दुद्रुवुर् बहुधा भीता राक्षसाः शतशो दिशः । त्यक्त्वा प्रहरणान् सर्वे पट्टसासिपरश्वधान् ॥
के चिल् लङ्कां परित्रस्ताः प्रविष्टा वानरार्दिताः । समुद्रे पतिताः के चित् के चित् पर्वतम् आश्रिताः ॥
हतम् इन्द्रजितं दृष्ट्वा शयानं समरक्षितौ । राक्षसानां सहस्रेषु न कश् चित् प्रत्यदृश्यत ॥
यथास्तं गत आदित्ये नावतिष्ठन्ति रश्मयः । तथा तस्मिन् निपतिते राक्षसास् ते गता दिशः ॥
शान्तरक्श्मिर् इवादित्यो निर्वाण इव पावकः । स बभूव महातेजा व्यपास्त गतजीवितः ॥
प्रशान्तपीडा बहुलो विनष्टारिः प्रहर्षवान् । बभूव लोकः पतिते राक्षसेन्द्रसुते तदा ॥
athāntarikṣe bhūtānām ṛṣīṇāṃ ca mahātmanām | abhijajñe ca saṃnādo gandharvāpsarasām api ||
patitaṃ samabhijñāya rākṣasī sā mahācamūḥ | vadhyamānā diśo bheje haribhir jitakāśibhiḥ ||
vanarair vadhyamānās te śastrāṇy utsṛjya rākṣasāḥ | laṅkām abhimukhāḥ sarve naṣṭasaṃjñāḥ pradhāvitāḥ ||
dudruvur bahudhā bhītā rākṣasāḥ śataśo diśaḥ | tyaktvā praharaṇān sarve paṭṭasāsiparaśvadhān ||
ke cil laṅkāṃ paritrastāḥ praviṣṭā vānarārditāḥ | samudre patitāḥ ke cit ke cit parvatam āśritāḥ ||
hatam indrajitaṃ dṛṣṭvā śayānaṃ samarakṣitau | rākṣasānāṃ sahasreṣu na kaś cit pratyadṛśyata ||
yathāstaṃ gata āditye nāvatiṣṭhanti raśmayaḥ | tathā tasmin nipatite rākṣasās te gatā diśaḥ ||
śāntarakśmir ivādityo nirvāṇa iva pāvakaḥ | sa babhūva mahātejā vyapāsta gatajīvitaḥ ||
praśāntapīḍā bahulo vinaṣṭāriḥ praharṣavān | babhūva lokaḥ patite rākṣasendrasute tadā ||
Затем в воздухе возник гул существ, великодушных риши, гандхарвов и апсар. Узнав, что Индраджит пал, это великое ракшасское войско, избиваемое победоносными ванарами, бросилось в разные стороны. Ракшасы, избиваемые ванарами, бросили оружие и все, потеряв сознание от страха, побежали лицом к Ланке. Испуганные ракшасы сотнями бежали в разные стороны, оставив оружие, паттасы, мечи и секиры. Одни, перепуганные и теснимые ванарами, вошли в Ланку; другие упали в море; третьи прибегли к горе. Увидев Индраджита убитым и лежащим на поле битвы, среди тысяч ракшасов уже никто не показывался. Как после захода солнца не остаются лучи, так, когда он пал, ракшасы разошлись по сторонам. Великосияющий Индраджит, лишённый жизни и поверженный, стал как солнце с погасшими лучами, как потухший огонь. Когда сын владыки ракшасов пал, мир стал радостным: великая мука утихла, враг был уничтожен.
fcd9bbbbd6d7 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Падение Индраджита разрушает не только одного воина, но и уверенность всего войска Ланки. Страх, который он нёс мирам, возвращается к его сторонникам.