इत्य् एवम् उक्तो हनुमान् गत्वा चौषधिपर्वतम् । चिन्ताम् अभ्यगमच् छ्रीमान् अजानंस् ता महौषधीः ॥
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना मारुतेर् अमितौजसः । इदम् एव गमिष्यामि गृहीत्वा शिखरं गिरेः ॥
अगृह्य यदि गच्छामि विशल्यकरणीम् अहम् । कालात्ययेन दोषः स्याद् वैक्लव्यं च महद् भवेत् ॥
इति संचिन्त्य हनुमान् गत्वा क्षिप्रं महाबलः । उत्पपात गृहीत्वा तु हनूमाञ् शिखरं गिरेः ॥
ओषधीर् नावगछामि ता अहं हरिपुंगव । तद् इदं शिखरं कृत्स्नं गिरेस् तस्याहृतं मया ॥
एवं कथयमानं तं प्रशस्य पवनात्मजम् । सुषेणो वानरश्रेष्ठो जग्राहोत्पाट्य चौषधीः ॥
ततः संक्षोदयित्वा ताम् ओषधिं वानरोत्तमः । लक्ष्मणस्य ददौ नस्तः सुषेणः सुमहाद्युतिः ॥
सशल्यः स समाघ्राय लक्ष्मणः परवीरहा । विशल्यो विरुजः शीघ्रम् उदतिष्ठन् महीतलात् ॥
समुत्थितं ते हरयो भूतलात् प्रेक्ष्य लक्ष्मणम् । साधु साध्व् इति सुप्रीताः सुषेणं प्रत्यपूजयन् ॥
ity evam ukto hanumān gatvā cauṣadhiparvatam | cintām abhyagamac chrīmān ajānaṃs tā mahauṣadhīḥ ||
tasya buddhiḥ samutpannā māruter amitaujasaḥ | idam eva gamiṣyāmi gṛhītvā śikharaṃ gireḥ ||
agṛhya yadi gacchāmi viśalyakaraṇīm aham | kālātyayena doṣaḥ syād vaiklavyaṃ ca mahad bhavet ||
iti saṃcintya hanumān gatvā kṣipraṃ mahābalaḥ | utpapāta gṛhītvā tu hanūmāñ śikharaṃ gireḥ ||
oṣadhīr nāvagachāmi tā ahaṃ haripuṃgava | tad idaṃ śikharaṃ kṛtsnaṃ gires tasyāhṛtaṃ mayā ||
evaṃ kathayamānaṃ taṃ praśasya pavanātmajam | suṣeṇo vānaraśreṣṭho jagrāhotpāṭya cauṣadhīḥ ||
tataḥ saṃkṣodayitvā tām oṣadhiṃ vānarottamaḥ | lakṣmaṇasya dadau nastaḥ suṣeṇaḥ sumahādyutiḥ ||
saśalyaḥ sa samāghrāya lakṣmaṇaḥ paravīrahā | viśalyo virujaḥ śīghram udatiṣṭhan mahītalāt ||
samutthitaṃ te harayo bhūtalāt prekṣya lakṣmaṇam | sādhu sādhv iti suprītāḥ suṣeṇaṃ pratyapūjayan ||
Так наставленный, славный Хануман отправился на лекарственную гору, но, не узнавая великие травы, встревожился. У безмерносильного сына Ветра возникла мысль: «Я пойду именно с этим — возьму вершину горы. Если я уйду, не взяв Вишальякарани, из-за потери времени будет вред и великое смятение». Так подумав, великосильный Хануман быстро поднялся, взял вершину горы и взлетел с ней. Вернувшись, он сказал: «Я не распознаю эти травы, бык ванаров; поэтому я принёс целиком эту вершину той горы». Сушена, лучший ванар, восхвалил сына Ветра, вырвал нужные травы и взял их. Затем великоблестящий Сушена растёр траву и дал её Лакшмане в нос. Понюхав её, Лакшмана, губитель вражеских героев, ещё со стрелой в теле, быстро стал свободен от осколка, без боли, и поднялся с земли. Увидев Лакшману поднявшимся, обезьяны очень обрадовались, восклицали: «Хорошо! Хорошо!» — и почтили Сушену.
bd80e6642125 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Хануман не теряет время на видимость знания. Не узнав травы, он выбирает действие, которое сохраняет цель: приносит всю вершину. Здесь решительность служения важнее формальной точности.