ते श्रुत्वा पृथिवीवाक्यं सर्व एव दिवौकसः तदर्थकृत्यं संचिन्त्य पितामहम् अथाब्रुवन् ॥
भगवन् क्रियताम् अस्या धरण्या भारसंनतिः शरीरकर्ता लोकानां त्वं हि लोकस्य चेश्वरः ॥
यत् कर्तव्यं महेन्द्रेण यमेन वरुणेन च यद् वा कार्यं धनेशेन स्वयं नारायणेन वा ॥
यद् वा चन्द्रमसा कार्यं भास्करेणानिलेन वा आदित्यैर् वसुभिर् वापि रुद्रैर् वा लोकभावनैः ॥
अश्विभ्यां वा सुराग्र्याभ्यां साध्यैर् वा त्रिदिवालयैः बृहस्पत्युशनोभ्यां वा कालेन कलिनापि वा ॥
महेश्वरेण वा ब्रह्मन् विशाखेन गुहेन वा यक्षराक्षसगन्धर्वैश् चारणैर् वा महोरगैः ॥
पर्वतैः शैलमुख्यैर् वा सागरैर् वा महोर्मिभिः गङ्गामुखाभिर् दिव्याभिः सरिद्भिर् वा सुरेश्वर ॥
क्षिप्रम् आज्ञापय विभो कथम् अंशः प्रयुज्यताम् यदि ते पार्थिवं कार्यं कार्यं पार्थिवविग्रहे ॥
कथम् अंशावतरणं कुर्मः सर्वे पितामह अन्तरिक्षगता ये च पृथिव्यां ये च पार्थिवाः ॥
सदस्यानां च विप्राणां पार्थिवानां कुलेषु च अयोनिजाश् चापि तनूः सृजाम जगतीतले ॥
सुराणाम् एककार्याणां श्रुत्वैतन् निश्चितं महत् देवैः परिवृतः प्राह वाक्यं लोकपितामहः ॥
रोचते मे सुरश्रेष्ठा युष्माकम् अपि निश्चयः सृजध्वं स्वशरीरांशांस् तेजसात्मसमान् भुवि ॥
सर्व एव सुरश्रेष्ठास् तेजोभिर् अवरोहत भावयन्तो भुवं देवीं लब्ध्वा त्रिभुवनश्रियम् ॥
te śrutvā pṛthivīvākyaṃ sarva eva divaukasaḥ tadarthakṛtyaṃ saṃcintya pitāmaham athābruvan ||
bhagavan kriyatām asyā dharaṇyā bhārasaṃnatiḥ śarīrakartā lokānāṃ tvaṃ hi lokasya ceśvaraḥ ||
yat kartavyaṃ mahendreṇa yamena varuṇena ca yad vā kāryaṃ dhaneśena svayaṃ nārāyaṇena vā ||
yad vā candramasā kāryaṃ bhāskareṇānilena vā ādityair vasubhir vāpi rudrair vā lokabhāvanaiḥ ||
aśvibhyāṃ vā surāgryābhyāṃ sādhyair vā tridivālayaiḥ bṛhaspatyuśanobhyāṃ vā kālena kalināpi vā ||
maheśvareṇa vā brahman viśākhena guhena vā yakṣarākṣasagandharvaiś cāraṇair vā mahoragaiḥ ||
parvataiḥ śailamukhyair vā sāgarair vā mahormibhiḥ gaṅgāmukhābhir divyābhiḥ saridbhir vā sureśvara ||
kṣipram ājñāpaya vibho katham aṃśaḥ prayujyatām yadi te pārthivaṃ kāryaṃ kāryaṃ pārthivavigrahe ||
katham aṃśāvataraṇaṃ kurmaḥ sarve pitāmaha antarikṣagatā ye ca pṛthivyāṃ ye ca pārthivāḥ ||
sadasyānāṃ ca viprāṇāṃ pārthivānāṃ kuleṣu ca ayonijāś cāpi tanūḥ sṛjāma jagatītale ||
surāṇām ekakāryāṇāṃ śrutvaitan niścitaṃ mahat devaiḥ parivṛtaḥ prāha vākyaṃ lokapitāmahaḥ ||
rocate me suraśreṣṭhā yuṣmākam api niścayaḥ sṛjadhvaṃ svaśarīrāṃśāṃs tejasātmasamān bhuvi ||
sarva eva suraśreṣṭhās tejobhir avarohata bhāvayanto bhuvaṃ devīṃ labdhvā tribhuvanaśriyam ||
Вайшампаяна сказал: Выслушав речь Земли, все небожители обдумали, что нужно сделать ради этой цели, и обратились к Питамахе: «О владыка, пусть будет облегчено бремя Земли. Ты творец тел для миров и господин вселенной. Что бы ни надлежало сделать Махендре, Яме, Варуне, Дханеше, самому Нараяне, Луне, Солнцу, Ветру, Адитьям, Васу, Рудрам, поддерживающим миры, двум Ашвинам, Садхьям, Брихаспати, Ушане, Времени, Кали, Махешваре, Вишакхе-Гухе, якшам, ракшасам, гандхарвам, чаранам, великим змеям, горам, океанам или божественным рекам во главе с Гангой, скорее повели, о владыка, как должна быть применена доля. Если твоё дело земное и требует царского воплощения, скажи, как нам всем совершить нисхождение частями. Те, кто пребывает в небе, и земные владыки на земле, в собраниях брахманов и в царских родах, — мы создадим на земле также тела, не рождённые из лона». Услышав это великое решение богов, объединённых одной целью, окружённый ими Питамаха мира сказал: «Мне по сердцу и ваш замысел, лучшие боги. Создавайте на земле доли собственных тел, подобные вам блеском и сущностью. Все вы нисходите своими сияниями; поддерживая богиню Землю, вы обретёте славу трёх миров».
9ffe0386fb46 · प्रकाशित 22 जून 2026, 3:31:03 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Здесь формулируется механизм будущей истории: боги не просто помогают извне, а входят в земные линии своими долями. Бремя Земли должно быть снято через воплощения, потому что дхарма восстанавливается внутри человеческой истории, а не только небесным приказом.