भरद्वाज उवाच
अस्माल् लोकात् परो लोकः श्रूयते नोपलभ्यते ॥
तम् अहं ज्ञातुम् इच्छामि तद् भवान् वक्तुम् अर्हति ॥
भृगुर् उवाच
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे पुण्ये सर्वगुणान्विते ॥
पुण्यः क्षेम्यश् च काम्यश् च स वरो लोक उच्यते ॥
तत्र ह्य् अपापकर्माणः शुचयो ऽत्यन्तनिर्मलाः ॥
लोभमोहपरित्यक्ता मानवा निरुपद्रवाः ॥
स स्वर्गसदृशो देशस् तत्र ह्य् उक्ताः शुभा गुणाः ॥
काले मृत्युः प्रभवति स्पृशन्ति व्याधयो न च ॥
न लोभः परदारेषु स्वदारनिरतो जनः ॥
न चान्योन्यवधस् तत्र द्रव्येषु न च विस्मयः ॥
परोक्षधर्मो नैवास्ति संदेहो नापि जायते ॥
कृतस्य तु फलं तत्र प्रत्यक्षम् उपलभ्यते ॥
शय्यायानासनोपेताः प्रासादभवनाश्रयाः ॥
सर्वकामैर् वृताः के चिद् धेमाभरणभूषिताः ॥
प्राणधारणमात्रं तु केषां चिद् उपपद्यते ॥
श्रमेण महता के चित् कुर्वन्ति प्राणधारणम् ॥
इह धर्मपराः के चित् के चिन् नैकृतिका नराः ॥
सुखिता दुःखिताः के चिन् निर्धना धनिनो ऽपरे ॥
इह श्रमो भयं मोहः क्षुधा तीव्रा च जायते ॥
लोभश् चार्थकृतो नॄणां येन मुह्यन्ति पण्डिताः ॥
इह चिन्ता बहुविधा धर्माधर्मस्य कर्मणः ॥
यस् तद् वेदोभयं प्राज्ञः पाप्मना न स लिप्यते ॥
bharadvāja uvāca
asmāl lokāt paro lokaḥ śrūyate nopalabhyate ||
tam ahaṃ jñātum icchāmi tad bhavān vaktum arhati ||
bhṛgur uvāca
uttare himavatpārśve puṇye sarvaguṇānvite ||
puṇyaḥ kṣemyaś ca kāmyaś ca sa varo loka ucyate ||
tatra hy apāpakarmāṇaḥ śucayo 'tyantanirmalāḥ ||
lobhamohaparityaktā mānavā nirupadravāḥ ||
sa svargasadṛśo deśas tatra hy uktāḥ śubhā guṇāḥ ||
kāle mṛtyuḥ prabhavati spṛśanti vyādhayo na ca ||
na lobhaḥ paradāreṣu svadāranirato janaḥ ||
na cānyonyavadhas tatra dravyeṣu na ca vismayaḥ ||
parokṣadharmo naivāsti saṃdeho nāpi jāyate ||
kṛtasya tu phalaṃ tatra pratyakṣam upalabhyate ||
śayyāyānāsanopetāḥ prāsādabhavanāśrayāḥ ||
sarvakāmair vṛtāḥ ke cid dhemābharaṇabhūṣitāḥ ||
prāṇadhāraṇamātraṃ tu keṣāṃ cid upapadyate ||
śrameṇa mahatā ke cit kurvanti prāṇadhāraṇam ||
iha dharmaparāḥ ke cit ke cin naikṛtikā narāḥ ||
sukhitā duḥkhitāḥ ke cin nirdhanā dhanino 'pare ||
iha śramo bhayaṃ mohaḥ kṣudhā tīvrā ca jāyate ||
lobhaś cārthakṛto nṝṇāṃ yena muhyanti paṇḍitāḥ ||
iha cintā bahuvidhā dharmādharmasya karmaṇaḥ ||
yas tad vedobhayaṃ prājñaḥ pāpmanā na sa lipyate ||
Бхарадваджа спросил: «О другом мире за пределами этого мира слышат, но не воспринимают его. Я хочу узнать о нём; объясни это». Бхригу ответил: «На северной стороне Химавата есть святая земля, наделённая всеми качествами. Этот святой, безопасный и желанный мир называют лучшим. Там живут люди без греховных дел, чистые, совершенно безупречные, оставившие жадность и заблуждение, свободные от бедствий. Эта страна подобна небу, и о ней названы благие качества: смерть приходит в срок, болезни не касаются; нет влечения к чужим жёнам, люди привержены своим супругам; нет взаимного убийства, нет жадного изумления перед богатством, нет скрытой дхармы и не рождается сомнение. Там плод сделанного воспринимается прямо. Одни имеют ложа, повозки, сиденья, дворцы, дома, все желанные вещи и золотые украшения; другим достаётся лишь поддержание жизни, а некоторые поддерживают жизнь великим трудом. Здесь, в этом мире, одни преданы дхарме, другие коварны; одни счастливы, другие несчастны; одни бедны, другие богаты. Здесь рождаются труд, страх, заблуждение, сильный голод и жадность от богатства, из-за которой заблуждаются даже мудрые. Здесь много тревог о дхармическом и адхармическом действии; мудрый, знающий и то и другое, не запятнывается грехом».
d73ebc1eab02 · प्रकाशित 20 जून 2026, 11:52:04 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Описание северной земли противопоставляет прозрачный мир кармического плода и нашу землю смешанных состояний. Здесь требуется различение: именно оно защищает от греха среди неопределённости.