किमर्थ कंपिता भूमिरलोकाश्चाकुलिताः कृताः । नैतन्निरर्थकं देव उच्यतामत्र कारणम्
युष्मद्धितार्थमेतट्टै पद्मां विनिहितं मया । देवतानां च रक्षार्थ श्रूयतामत्र कारणम्
असुरो वञ्जनाभोऽयं बालजीवापहारकः । अवस्थितस्त्ववष्टभ्य रसातलतलाश्रयम्
युष्मदागमनं ज्ञात्वा तपस्थान्निहितायुधान् । हंतुकामो दुराचारः सेंद्रानपि दिवौकसः
घातः कमलपातेन मया तस्य विनिर्मितः । सराज्यैश्वर्यदर्पिष्ठस्तेनासौ निहतो मया
लोकेस्मिन्समये भक्ता ब्राह्मणा वेदपारगाः । मैव ते दुर्गातिं यांतु लभंतां सुगतिं पुनः
देवानां दानवानां च मनुष्योरगरक्षसाम् । भूतग्रामस्य सर्वस्य समोस्मि त्रिदिवौकसः
युष्मद्धितार्थं पापोऽसौ मया मन्त्रेण घातितः । प्राप्तः पुण्यकृतांल्लोकान्कमलस्यास्य दर्शनात् । यन्मया पद्मान्मुक्तं तेनेदं पुष्करं भुवि । ख्यातं भविष्यते तीर्थं पावनं पुण्यदं महत्
पृथिव्यां सर्वजंतूनां पुण्यदं परिपठ्यते । कृतोह्यनुग्रहो देवा भक्तानां भक्तिमिच्छताम्
वनेस्मिन्नित्यवासेन वृक्षेरभ्यार्थितिन च । महाकालो वनेत्रागादागतस्य ममानघाः
तपस्यतां च भवतां महज्ज्ञानं प्रदर्शितम् । कुरुध्वं हृदये देवाः स्वार्थ चैवपरार्थकम्
kimartha kaṃpitā bhūmiralokāścākulitāḥ kṛtāḥ | naitannirarthakaṃ deva ucyatāmatra kāraṇam
yuṣmaddhitārthametaṭṭai padmāṃ vinihitaṃ mayā | devatānāṃ ca rakṣārtha śrūyatāmatra kāraṇam
asuro vañjanābho'yaṃ bālajīvāpahārakaḥ | avasthitastvavaṣṭabhya rasātalatalāśrayam
yuṣmadāgamanaṃ jñātvā tapasthānnihitāyudhān | haṃtukāmo durācāraḥ seṃdrānapi divaukasaḥ
ghātaḥ kamalapātena mayā tasya vinirmitaḥ | sarājyaiśvaryadarpiṣṭhastenāsau nihato mayā
lokesminsamaye bhaktā brāhmaṇā vedapāragāḥ | maiva te durgātiṃ yāṃtu labhaṃtāṃ sugatiṃ punaḥ
devānāṃ dānavānāṃ ca manuṣyoragarakṣasām | bhūtagrāmasya sarvasya samosmi tridivaukasaḥ
yuṣmaddhitārthaṃ pāpo'sau mayā mantreṇa ghātitaḥ | prāptaḥ puṇyakṛtāṃllokānkamalasyāsya darśanāt | yanmayā padmānmuktaṃ tenedaṃ puṣkaraṃ bhuvi | khyātaṃ bhaviṣyate tīrthaṃ pāvanaṃ puṇyadaṃ mahat
pṛthivyāṃ sarvajaṃtūnāṃ puṇyadaṃ paripaṭhyate | kṛtohyanugraho devā bhaktānāṃ bhaktimicchatām
vanesminnityavāsena vṛkṣerabhyārthitina ca | mahākālo vanetrāgādāgatasya mamānaghāḥ
tapasyatāṃ ca bhavatāṃ mahajjñānaṃ pradarśitam | kurudhvaṃ hṛdaye devāḥ svārtha caivaparārthakam
«Этот самый [дар] ныне вполне достаточен, о владыка, — великий дар. Но рождён у нас этот громкий звук тобою, бросившим лотос: зачем сотрясена земля и смятены миры? Не бесцельно это, о бог; да будет сказана здесь причина». — «Ради вашего блага брошен мною этот лотос и ради охраны богов; да будет услышана причина. Был асур Ваджранабха, похититель жизней младенцев; заняв обиталище на дне расаталы, пребывал он там. Узнав о вашем приходе — стоящих в подвиге, сложивших оружие, — злонравный желал убить небожителей, даже с Индрою. Убиение его устроено мною падением лотоса; надменный царством и властью, тем он и сражён. Ныне же в этом мире преданные брахманы, постигшие Веды, — да не пойдут они дурным путём, да обретут вновь путь благой. К богам и данавам, к людям, змиям и ракшасам, ко всему сонму существ я равен, о небожители. Ради вашего блага грешный тот умерщвлён мантрою; и от видения этого лотоса достиг он миров, созданных добродетельными. А оттого, что выпущено это из лотоса, прославится оно на земле Пушкарою — тиртхой очищающей, дающей заслугу, великой».
10bbbe1f7b36 · प्रकाशित 3 सित॰ 2026, 4:13:26 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Убитый асур попадает в миры добродетельных — «от видения этого лотоса». Смерть от руки Брахмы оказывается для него милостью; орудие казни оказывается орудием спасения.
И тут же сказано главное о самом Брахме: «ко всему сонму существ я равен». Убивший объясняет, что не имеет врагов, — и этим объясняет, почему убитый спасён.