नारद उवाच
अनेकजन्मार्जितपातकावली विलीयते माधवमज्जनेन । सूर्योदये विप्र यथा तमिस्रं वचः स्वयम्भूरिदमादिदेश
चकार विष्णुर्विमलं विचारं मासं विधिं माधवमेकमादौ । यमस्य गुप्तं मनसा विचिन्त्य मनुष्यलोकैर्गमितुं च नाके
तस्मादस्मिन्समायाते माधवे मासि माधवे । स्नात्वा पुण्यजले तीर्थे रवावनुदितेऽधुना
पूजयित्वा विधानेन मुकुन्दं मधुसूदनम् । पुत्रपौत्रधनश्रेयो वाञ्छितानि सुखानि च
अनुभूय ततस्त्वन्ते स्वर्गमक्षयमाप्स्यसि । पूर्वजन्मकृतं सर्वं यत्त्वया परिचेष्टितम्
तन्मया कथितं विप्र तवाग्रे परिचेष्टितम् । एवं ज्ञात्वा महाभाग वैशाखे च विशेषतः
स्नात्वा सम्यग्विधानेन मधुसूदनमर्चय । देवमाराध्य गोविन्दं नारायणमनामयम्
प्राप्स्यसि त्वं सुखं पुत्रं धनानि हरिमव्ययम्
ब्रह्मात्मजेनापि महानुभावः स विप्रवर्यः परिबोधितो हि । हर्षेण युक्तः स महानुभावो भक्त्या वसिष्ठं प्रणिपत्य तत्र
आमन्त्र्य विप्रं स जगाम गेहं तां प्राह भार्यां सुमनां महर्षिः । सर्वं हि वृत्तं मम पूर्वचेष्टितं तेनैव विप्रेण तव प्रसादात्
भद्रे वसिष्ठेन विकाशनीतमद्यैव मोहः परिनाशितो मे । आराधयिष्ये मधुसूदनं ते श्रीमाधवे मासि निमज्ज्य भक्त्या
आकर्ण्य वाक्यं परमं पवित्रं सुमङ्गलं मङ्गलहेतुमुच्चैः । हर्षेण युक्ता तमुवाच कान्तं धन्योऽसि विप्रेण विबोधितस्त्वम्
anekajanmārjitapātakāvalī vilīyate mādhavamajjanena | sūryodaye vipra yathā tamisraṃ vacaḥ svayambhūridamādideśa
cakāra viṣṇurvimalaṃ vicāraṃ māsaṃ vidhiṃ mādhavamekamādau | yamasya guptaṃ manasā vicintya manuṣyalokairgamituṃ ca nāke
tasmādasminsamāyāte mādhave māsi mādhave | snātvā puṇyajale tīrthe ravāvanudite'dhunā
pūjayitvā vidhānena mukundaṃ madhusūdanam | putrapautradhanaśreyo vāñchitāni sukhāni ca
anubhūya tatastvante svargamakṣayamāpsyasi | pūrvajanmakṛtaṃ sarvaṃ yattvayā pariceṣṭitam
tanmayā kathitaṃ vipra tavāgre pariceṣṭitam | evaṃ jñātvā mahābhāga vaiśākhe ca viśeṣataḥ
snātvā samyagvidhānena madhusūdanamarcaya | devamārādhya govindaṃ nārāyaṇamanāmayam
prāpsyasi tvaṃ sukhaṃ putraṃ dhanāni harimavyayam
brahmātmajenāpi mahānubhāvaḥ sa vipravaryaḥ paribodhito hi | harṣeṇa yuktaḥ sa mahānubhāvo bhaktyā vasiṣṭhaṃ praṇipatya tatra
āmantrya vipraṃ sa jagāma gehaṃ tāṃ prāha bhāryāṃ sumanāṃ maharṣiḥ | sarvaṃ hi vṛttaṃ mama pūrvaceṣṭitaṃ tenaiva vipreṇa tava prasādāt
bhadre vasiṣṭhena vikāśanītamadyaiva mohaḥ parināśito me | ārādhayiṣye madhusūdanaṃ te śrīmādhave māsi nimajjya bhaktyā
ākarṇya vākyaṃ paramaṃ pavitraṃ sumaṅgalaṃ maṅgalahetumuccaiḥ | harṣeṇa yuktā tamuvāca kāntaṃ dhanyo'si vipreṇa vibodhitastvam
«„Череда грехов, накопленных многими рождениями, растворяется омовением в мадхаве, как тьма при восходе солнца, о брахман: эту речь преподал Самосущий. Сотворил Вишну чистое рассуждение — месяц, устав мадхавы, единый вначале; обдумав умом сокрытое Ямою, и чтобы людскими мирами идти на небо. Потому, когда настал этот месяц мадхава, — омывшись в святой воде тиртхи, когда солнце ещё не взошло, ныне, и почтив по уставу Мукунду, Убийцу Мадху, — испытав сынов, внуков, богатство, благо и желанные радости, затем в конце обретёшь ты нетленное небо. Всё, совершённое в прежнем рождении, что тобою исполнено, то мною поведано пред тобою, о брахман. Так познав, о великий долею, и в вайшакхе особо омывшись как должно, по уставу, почитай Убийцу Мадху; почтив бога Говинду, Нараяну, беспорочного, обретёшь ты счастье, сына, богатства и нетленного Хари“. Сыном Брахмы был вразумлён тот лучший из брахманов, великий силою; исполненный радости, тот великий силою, с преданностью поклонившись там Васиштхе и простившись с брахманом, пошёл домой. Сказал он жене Сумане: „Всё содеянное мною прежде — тем самым брахманом, твоею милостью; о благая, Васиштхою приведено к ясности, и ныне же обольщение моё уничтожено. Буду почитать Убийцу Мадху, погрузившись с преданностью в месяце Шри-Мадхавы“. Услышав слово, высшее, чистое, весьма благое, причину блага, громко, — исполненная радости, сказала она милому: „Счастлив ты, брахманом вразумлённый“.»
7357cdf98a71 · प्रकाशित 3 सित॰ 2026, 4:13:50 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Вернувшись, он благодарит не мудреца, а жену: «твоею милостью». Васиштха лишь «привёл к ясности» то, что она сказала первой, и рассказ кончается её же словами — не наставлением, а поздравлением.