नारद उवाच
अथ तस्य प्रियाभार्या पतिचिन्तापराभवत् । एतस्मिन्नन्तरे तस्याः समीपं नारदोऽभ्यगात्
नारदस्य पपातासौ पादयोरतिदुःखिता । तामुत्थाप्य मुनिः शुद्धां गतायुषमभाषत
अयि मुग्धे विशालाक्षि भर्तारं गन्तुमर्हसि । भर्ता ते हि विशालाक्षि मृतो बन्धुविवर्जितः
न रोदितव्यं ते भद्रे ज्वलनं प्रविशस्व भोः
अशक्यं यदि वा शक्यं मया गन्तुं मुने वद । अग्निप्रवेशकालो वै व्यतीतो न भवेद्यथा
योजनानां शतं त्वेकमितः स्थानात्पुरं हि तत् । श्वोदाहः किल विप्रस्य भविता गन्तुमर्हसि
दूरस्थितं कायनाथं गन्तुमर्हामि हे मुने । तद्वचस्तु समाकर्ण्य नारदस्तामभाषत
विपञ्चीनालसंस्था त्वं भव गच्छाम्यहं क्षणात् । इत्युदीर्य तदा गत्वा त्वरां चक्रे गतं च तत्
देशं नष्टद्विजस्थानं तामुवाचाव्ययां मुनिः । रोदनं नेह कर्तव्यं यदि तत्राग्निमेष्यसि
पापं यदि कृतं भद्रे परपुरुषसेवनम् । एतद्विशुद्धये पुत्रि प्रायश्चित्तं समाचर
तवोपपातकव्रातनाशो वह्निप्रवेशनात् । नान्यत्पश्यामि नारीणां सर्वपापोपशान्तये । अग्निप्रवेशं मुक्त्वैकं प्रायश्चित्तं जगत्त्रये
atha tasya priyābhāryā paticintāparābhavat | etasminnantare tasyāḥ samīpaṃ nārado'bhyagāt
nāradasya papātāsau pādayoratiduḥkhitā | tāmutthāpya muniḥ śuddhāṃ gatāyuṣamabhāṣata
ayi mugdhe viśālākṣi bhartāraṃ gantumarhasi | bhartā te hi viśālākṣi mṛto bandhuvivarjitaḥ
na roditavyaṃ te bhadre jvalanaṃ praviśasva bhoḥ
aśakyaṃ yadi vā śakyaṃ mayā gantuṃ mune vada | agnipraveśakālo vai vyatīto na bhavedyathā
yojanānāṃ śataṃ tvekamitaḥ sthānātpuraṃ hi tat | śvodāhaḥ kila viprasya bhavitā gantumarhasi
dūrasthitaṃ kāyanāthaṃ gantumarhāmi he mune | tadvacastu samākarṇya nāradastāmabhāṣata
vipañcīnālasaṃsthā tvaṃ bhava gacchāmyahaṃ kṣaṇāt | ityudīrya tadā gatvā tvarāṃ cakre gataṃ ca tat
deśaṃ naṣṭadvijasthānaṃ tāmuvācāvyayāṃ muniḥ | rodanaṃ neha kartavyaṃ yadi tatrāgnimeṣyasi
pāpaṃ yadi kṛtaṃ bhadre parapuruṣasevanam | etadviśuddhaye putri prāyaścittaṃ samācara
tavopapātakavrātanāśo vahnipraveśanāt | nānyatpaśyāmi nārīṇāṃ sarvapāpopaśāntaye | agnipraveśaṃ muktvaikaṃ prāyaścittaṃ jagattraye
«И вот его милая жена погрузилась в думу о муже; в этот промежуток к ней приблизился Нарада. Пала она в ноги Нарады, весьма опечаленная; подняв её, чистую, мудрец сказал об умершем: „О простодушная, широкоокая, к мужу идти благоволи; ведь муж твой, широкоокая, умер, лишённый родичей. Не должно тебе плакать, о добрая: в пламя войди“. — „Невозможно или возможно мне пойти — о мудрец, скажи, — чтобы время вхождения в огонь не прошло“. — „Сто йоджан от этого места тот город; завтра будет сожжение брахмана — идти благоволи“. — „Далеко находящегося владыку тела достичь ли я смогу, о мудрец?“ Ту речь услышав, Нарада ей сказал: „Поместись ты в трубке моей вины — стань; иду я в мгновение“. Сказав так, тогда пойдя, он поспешил, и достигнуто то место, где погиб брахман. Ей, Авьяе, сказал мудрец: „Плакать здесь не должно, если туда в огонь войдёшь. Если содеян грех, о добрая, — служение чужому мужчине, — для очищения от него, о дочь, соверши искупление. Гибель твоего множества малых грехов — от вхождения в огонь; иного не вижу для женщин для утишения всех грехов, кроме одного вхождения в огонь — искупления в трёх мирах“.»
4a97e73c0a66 · प्रकाशित 3 सित॰ 2026, 4:13:51 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Жена не спорит и не просит отсрочки — спрашивает только, успеет ли: сто йоджан за ночь. Нарада уносит её в трубке вины и, прежде чем отпустить в огонь, называет вслух и её собственную вину.