पदशब्दं तु मे श्रुत्वा मुनिर् वाक्यम् अभाषत । किं चिरायसि मे पुत्र पानीयं क्षिप्रम् आनय ॥
यन्निमित्तम् इदं तात सलिले क्रीडितं त्वया । उत्कण्ठिता ते मातेयं प्रविश क्षिप्रम् आश्रमम् ॥
यद् व्यलीकं कृतं पुत्र मात्रा ते यदि वा मया । न तन् मनसि कर्तव्यं त्वया तात तपस्विना ॥
त्वं गतिस् त्व् अगतीनां च चक्षुस् त्वं हीनचक्षुषाम् । समासक्तास् त्वयि प्राणाः किं चिन् नौ नाभिभाषसे ॥
padaśabdaṃ tu me śrutvā munir vākyam abhāṣata | kiṃ cirāyasi me putra pānīyaṃ kṣipram ānaya ||
yannimittam idaṃ tāta salile krīḍitaṃ tvayā | utkaṇṭhitā te māteyaṃ praviśa kṣipram āśramam ||
yad vyalīkaṃ kṛtaṃ putra mātrā te yadi vā mayā | na tan manasi kartavyaṃ tvayā tāta tapasvinā ||
tvaṃ gatis tv agatīnāṃ ca cakṣus tvaṃ hīnacakṣuṣām | samāsaktās tvayi prāṇāḥ kiṃ cin nau nābhibhāṣase ||
Услышав звук моих шагов, мудрец сказал: «Почему ты медлишь, мой сын? Скорее принеси питьевую воду. Ради чего ты так задержался у воды, дорогой? Твоя мать томится ожиданием; скорее входи в ашрам. Если твоя мать или я сделали тебе что-то неприятное, дорогой сын, тебе, подвижнику, не следует держать это в сердце. Ты опора для беспомощных, ты зрение для слепых; наши жизни держатся на тебе. Почему ты нам ничего не говоришь?»
fdebd424cc6e · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Слепые родители принимают чужие шаги за шаги сына. Эти слова показывают не только зависимость, но и нежность их отношений: сын для них не слуга, а зрение, опора и сама жизнь.