नरक उवाच
केशवं ताडयामासुः पलालैरिव पावकम् । ततस्तु शार्ङ्गमादाय भगवान्गरुडध्वजः । दिव्यशस्त्राणि चिच्छेद बाणैरग्निशिखोपमैः । तेषां शिरोधरान्नागानश्वांश्चैव तरस्विनः
चक्रेणैव प्रचिच्छेद वीर्यवान्पुरुषोत्तमः । केचिच्चक्रेण संछिन्नास्तथान्ये शरताडिताः
गदया निहताः केचिद्राक्षसास्तद्रणाजिरे । एवं ते राक्षसाः सर्वे पातिता धरणीतले
शक्रोत्सृष्टेन वज्रेण निर्भिन्ना इव भूधराः । निहत्य दानवान्सर्वान्पुण्डरीकायतेक्षणः
पाञ्चजन्यं महाशङ्खं प्रदध्मौ पुरुषोत्तमः । ततः स नरको दैत्यो धनुरादाय वीर्यवान्
दिव्यं स्यन्दनमारुह्य ययौ युद्धाय केशवम् । तयोर्युद्धमभूद्घोरं तुमुलं लोमहर्षणम्
बहुभिर्बाणसाहस्रैर्मेघयोरिव वर्षतोः । ततोऽर्धचन्द्रबाणेन वासुदेवः सनातनः
तस्य राक्षसमुख्यस्य धनुश्चिच्छेद वीर्यवान् । ससर्जास्त्रं महादिव्यं नरकस्य महोरसि
स तेन भिन्नहृदयः पपातोर्व्यां महासुरः । शक्रवज्रेण निर्भिन्नो महाचल इवोन्नदन्
उपगम्य ततः कृष्णः समीपं तस्य रक्षसः । भूम्या सम्प्रार्थितः प्राह वरं वृण्विति राक्षसम् । स चाह राक्षसः कृष्णं गरुडोपरि संस्थितम्
न मे कृत्यं वरेणास्ति नरकोऽहं तथापि च । अन्यलोकहितार्थाय वृणेऽहं वरमुत्तमम्
keśavaṃ tāḍayāmāsuḥ palālairiva pāvakam | tatastu śārṅgamādāya bhagavāngaruḍadhvajaḥ | divyaśastrāṇi ciccheda bāṇairagniśikhopamaiḥ | teṣāṃ śirodharānnāgānaśvāṃścaiva tarasvinaḥ
cakreṇaiva praciccheda vīryavānpuruṣottamaḥ | keciccakreṇa saṃchinnāstathānye śaratāḍitāḥ
gadayā nihatāḥ kecidrākṣasāstadraṇājire | evaṃ te rākṣasāḥ sarve pātitā dharaṇītale
śakrotsṛṣṭena vajreṇa nirbhinnā iva bhūdharāḥ | nihatya dānavānsarvānpuṇḍarīkāyatekṣaṇaḥ
pāñcajanyaṃ mahāśaṅkhaṃ pradadhmau puruṣottamaḥ | tataḥ sa narako daityo dhanurādāya vīryavān
divyaṃ syandanamāruhya yayau yuddhāya keśavam | tayoryuddhamabhūdghoraṃ tumulaṃ lomaharṣaṇam
bahubhirbāṇasāhasrairmeghayoriva varṣatoḥ | tato'rdhacandrabāṇena vāsudevaḥ sanātanaḥ
tasya rākṣasamukhyasya dhanuściccheda vīryavān | sasarjāstraṃ mahādivyaṃ narakasya mahorasi
sa tena bhinnahṛdayaḥ papātorvyāṃ mahāsuraḥ | śakravajreṇa nirbhinno mahācala ivonnadan
upagamya tataḥ kṛṣṇaḥ samīpaṃ tasya rakṣasaḥ | bhūmyā samprārthitaḥ prāha varaṃ vṛṇviti rākṣasam | sa cāha rākṣasaḥ kṛṣṇaṃ garuḍopari saṃsthitam
na me kṛtyaṃ vareṇāsti narako'haṃ tathāpi ca | anyalokahitārthāya vṛṇe'haṃ varamuttamam
они били Кешаву — словно соломою огонь. Затем Господь, чьё знамя — Гаруда, взяв Шарнгу, рассёк божественные оружия стрелами, подобными языкам огня; а их шеи, слонов и быстрых коней доблестный Пурушоттама рассёк именно диском. Иные ракшасы на том поле битвы были рассечены диском, иные поражены стрелами, иные сражены палицею; так все те ракшасы были повержены на землю, словно горы, рассечённые пущенною Шакрою ваджрою. Истребив всех данавов, Пурушоттама с очами, широкими, как лотос, затрубил в великую раковину Панчаджанью. Тогда тот доблестный дайтья Нарака, взяв лук и взойдя на божественную колесницу, двинулся на битву с Кешавою. И была у них двоих ужасная битва, шумная, поднимающая волоски, — многими тысячами стрел, как две изливающиеся тучи. Затем вечный Васудева, доблестный, стрелою-полумесяцем рассёк лук того главного из ракшасов и метнул весьма божественное оружие в широкую грудь Нараки. И тот великий асура, с рассечённым сердцем, пал на землю, гремя, словно великая гора, рассечённая ваджрою Шакры. Затем Кришна подошёл близко к тому ракшасу и, упрошенный Землёю, сказал ракшасу: «Избери дар». И ракшас сказал Кришне, пребывающему на Гаруде:
5f50836cfffc · опубликовано 3 сент. 2026 г., 04:14:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
За убитого просит его мать — та самая Земля, чьё бремя Он пришёл снять. Просьба выглядит противоречием, но противоречия нет: снимают бремя, а не истребляют детей.