निष्प्रमाण शरीरः संल् लिलङ्घयिषुर् अर्णवम् । बाहुभ्यां पीडयाम् आस चरणाभ्यां च पर्वतम् ॥
स चचालाचलाश् चारु मुहूर्तं कपिपीडितः । तरूणां पुष्पिताग्राणां सर्वं पुष्पम् अशातयत् ॥
तेन पादपमुक्तेन पुष्पौघेण सुगन्धिना । सर्वतः संवृतः शैलो बभौ पुष्पमयो यथा ॥
तेन चोत्तमवीर्येण पीड्यमानः स पर्वतः । सलिलं संप्रसुस्राव मदं मत्त इव द्विपः ॥
पीड्यमानस् तु बलिना महेन्द्रस् तेन पर्वतः । रीतिर् निर्वर्तयाम् आस काञ्चनाञ्जनराजतीः । मुमोच च शिलाः शैलो विशालाः समनःशिलाः ॥
गिरिणा पीड्यमानेन पीड्यमानानि सर्वशः । गुहाविष्टानि भूतानि विनेदुर् विकृतैः स्वरैः ॥
स महासत्त्वसंनादः शैलपीडानिमित्तजः । पृथिवीं पूरयाम् आस दिशश् चोपवनानि च ॥
शिरोभिः पृथुभिः सर्पा व्यक्तस्वस्तिकलक्षणैः । वमन्तः पावकं घोरं ददंशुर् दशनैः शिलाः ॥
तास् तदा सविषैर् दष्टाः कुपितैस् तैर् महाशिलाः । जज्वलुः पावकोद्दीप्ता विभिदुश् च सहस्रधा ॥
यानि चौषधजालानि तस्मिञ् जातानि पर्वते । विषघ्नान्य् अपि नागानां न शेकुः शमितुं विषम् ॥
भिद्यते ऽयं गिरिर् भूतैर् इति मत्वा तपस्विनः । त्रस्ता विद्याधरास् तस्माद् उत्पेतुः स्त्रीगणैः सह ॥
पानभूमिगतं हित्वा हैमम् आसनभाजनम् । पात्राणि च महार्हाणि करकांश् च हिरण्मयान् ॥
लेह्यान् उच्चावचान् भक्ष्यान् मांसानि विविधानि च । आर्षभाणि च चर्माणि खड्गांश् च कनकत्सरून् ॥
कृतकण्ठगुणाः क्षीबा रक्तमाल्यानुलेपनाः । रक्ताक्षाः पुष्कराक्षाश् च गगनं प्रतिपेदिरे ॥
हारनूपुरकेयूर पारिहार्य धराः स्त्रियः । विस्मिताः सस्मितास् तस्थुर् आकाशे रमणैः सह ॥
दर्शयन्तो महाविद्यां विद्याधरमहर्षयः । सहितास् तस्थुर् आकाशे वीक्षां चक्रुश् च पर्वतम् ॥
niṣpramāṇa śarīraḥ saṃl lilaṅghayiṣur arṇavam | bāhubhyāṃ pīḍayām āsa caraṇābhyāṃ ca parvatam ||
sa cacālācalāś cāru muhūrtaṃ kapipīḍitaḥ | tarūṇāṃ puṣpitāgrāṇāṃ sarvaṃ puṣpam aśātayat ||
tena pādapamuktena puṣpaugheṇa sugandhinā | sarvataḥ saṃvṛtaḥ śailo babhau puṣpamayo yathā ||
tena cottamavīryeṇa pīḍyamānaḥ sa parvataḥ | salilaṃ saṃprasusrāva madaṃ matta iva dvipaḥ ||
pīḍyamānas tu balinā mahendras tena parvataḥ | rītir nirvartayām āsa kāñcanāñjanarājatīḥ | mumoca ca śilāḥ śailo viśālāḥ samanaḥśilāḥ ||
giriṇā pīḍyamānena pīḍyamānāni sarvaśaḥ | guhāviṣṭāni bhūtāni vinedur vikṛtaiḥ svaraiḥ ||
sa mahāsattvasaṃnādaḥ śailapīḍānimittajaḥ | pṛthivīṃ pūrayām āsa diśaś copavanāni ca ||
śirobhiḥ pṛthubhiḥ sarpā vyaktasvastikalakṣaṇaiḥ | vamantaḥ pāvakaṃ ghoraṃ dadaṃśur daśanaiḥ śilāḥ ||
tās tadā saviṣair daṣṭāḥ kupitais tair mahāśilāḥ | jajvaluḥ pāvakoddīptā vibhiduś ca sahasradhā ||
yāni cauṣadhajālāni tasmiñ jātāni parvate | viṣaghnāny api nāgānāṃ na śekuḥ śamituṃ viṣam ||
bhidyate 'yaṃ girir bhūtair iti matvā tapasvinaḥ | trastā vidyādharās tasmād utpetuḥ strīgaṇaiḥ saha ||
pānabhūmigataṃ hitvā haimam āsanabhājanam | pātrāṇi ca mahārhāṇi karakāṃś ca hiraṇmayān ||
lehyān uccāvacān bhakṣyān māṃsāni vividhāni ca | ārṣabhāṇi ca carmāṇi khaḍgāṃś ca kanakatsarūn ||
kṛtakaṇṭhaguṇāḥ kṣībā raktamālyānulepanāḥ | raktākṣāḥ puṣkarākṣāś ca gaganaṃ pratipedire ||
hāranūpurakeyūra pārihārya dharāḥ striyaḥ | vismitāḥ sasmitās tasthur ākāśe ramaṇaiḥ saha ||
darśayanto mahāvidyāṃ vidyādharamaharṣayaḥ | sahitās tasthur ākāśe vīkṣāṃ cakruś ca parvatam ||
Став телом безмерным и желая перепрыгнуть океан, Хануман сдавил гору руками и ногами. Махендра на мгновение задрожала под нажимом обезьяны и стряхнула все цветы с цветущих верхушек деревьев. Покрытая со всех сторон благоуханным потоком цветов, сброшенных деревьями, гора сияла словно созданная из цветов. Сдавленная его высшей мощью, она испустила воду, как пьяный слон испускает сок; сдавленная сильным героем Махендра породила золотые, чёрные и серебряные потоки и выпустила огромные камни, окрашенные киноварью. Существа, укрывшиеся в пещерах, закричали искажёнными голосами, и звук, рождённый от сдавления горы, наполнил землю, стороны света и рощи. Змеи с широкими головами, отмеченными знаками свастики, извергали страшный огонь и кусали скалы; от их ядовитых укусов огромные камни вспыхивали и раскалывались на тысячи частей. Даже травы-противоядия, выросшие на горе, не могли успокоить яд нагов. Подвижники и видьядхары, решив, что гора разрушается от существ, в страхе взлетели вместе со своими женщинами. Они оставили золотые сиденья и чаши, драгоценные сосуды, золотые кувшины, разные лакомства, яства, мясо, бычьи шкуры и мечи с золотыми рукоятями. Опьянённые, украшенные ожерельями, красными гирляндами и мазями, красноглазые и лотосоокие, они достигли неба. Женщины в ожерельях, ножных браслетах, запястьях и других украшениях стояли в небе со своими возлюбленными, изумлённые и улыбающиеся. Великие риши-видьядхары, показывая своё великое знание, вместе стояли в небе и смотрели на гору.
aaeeb70ae692 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Когда Хануман принимает поручение Рамы, сама Махендра становится живым участником события. Природа, наги, видьядхары и подвижники видят, что это не обычный прыжок: движение одного слуги встряхивает весь видимый и невидимый мир.