छाया मे निगृहीता च न च पश्यामि किं चन । सो ऽहं विगतवेगस् तु दिशो दश विलोकयन् । न किं चित् तत्र पश्यामि येन मे ऽपहृता गतिः ॥
ततो मे बुद्धिर् उत्पन्ना किं नाम गमने मम । ईदृशो विघ्न उत्पन्नो रूपं यत्र न दृश्यते ॥
अधो भागेन मे दृष्टिः शोचता पातिता मया । ततो ऽद्राक्षम् अहं भीमां राक्षसीं सलिले शयाम् ॥
प्रहस्य च महानादम् उक्तो ऽहं भीमया तया । अवस्थितम् असंभ्रान्तम् इदं वाक्यम् अशोभनम् ॥
क्वासि गन्ता महाकाय क्षुधिताया ममेप्सितः । भक्षः प्रीणय मे देहं चिरम् आहारवर्जितम् ॥
बाढम् इत्य् एव तां वाणीं प्रत्यगृह्णाम् अहं ततः । आस्य प्रमाणाद् अधिकं तस्याः कायम् अपूरयम् ॥
तस्याश् चास्यं महद् भीमं वर्धते मम भक्षणे । न च मां सा तु बुबुधे मम वा विकृतं कृतम् ॥
ततो ऽहं विपुलं रूपं संक्षिप्य निमिषान्तरात् । तस्या हृदयम् आदाय प्रपतामि नभस्तलम् ॥
सा विसृष्टभुजा भीमा पपात लवणाम्भसि । मया पर्वतसंकाशा निकृत्तहृदया सती ॥
शृणोमि खगतानां च सिद्धानां चारणैः सह । राक्षसी सिंहिका भीमा क्षिप्रं हनुमता हृता ॥
तां हत्वा पुनर् एवाहं कृत्यम् आत्ययिकं स्मरन् । गत्वा च महद् अध्वानं पश्यामि नगमण्डितम् । दक्षिणं तीरम् उदधेर् लङ्का यत्र च सा पुरी ॥
chāyā me nigṛhītā ca na ca paśyāmi kiṃ cana | so 'haṃ vigatavegas tu diśo daśa vilokayan | na kiṃ cit tatra paśyāmi yena me 'pahṛtā gatiḥ ||
tato me buddhir utpannā kiṃ nāma gamane mama | īdṛśo vighna utpanno rūpaṃ yatra na dṛśyate ||
adho bhāgena me dṛṣṭiḥ śocatā pātitā mayā | tato 'drākṣam ahaṃ bhīmāṃ rākṣasīṃ salile śayām ||
prahasya ca mahānādam ukto 'haṃ bhīmayā tayā | avasthitam asaṃbhrāntam idaṃ vākyam aśobhanam ||
kvāsi gantā mahākāya kṣudhitāyā mamepsitaḥ | bhakṣaḥ prīṇaya me dehaṃ ciram āhāravarjitam ||
bāḍham ity eva tāṃ vāṇīṃ pratyagṛhṇām ahaṃ tataḥ | āsya pramāṇād adhikaṃ tasyāḥ kāyam apūrayam ||
tasyāś cāsyaṃ mahad bhīmaṃ vardhate mama bhakṣaṇe | na ca māṃ sā tu bubudhe mama vā vikṛtaṃ kṛtam ||
tato 'haṃ vipulaṃ rūpaṃ saṃkṣipya nimiṣāntarāt | tasyā hṛdayam ādāya prapatāmi nabhastalam ||
sā visṛṣṭabhujā bhīmā papāta lavaṇāmbhasi | mayā parvatasaṃkāśā nikṛttahṛdayā satī ||
śṛṇomi khagatānāṃ ca siddhānāṃ cāraṇaiḥ saha | rākṣasī siṃhikā bhīmā kṣipraṃ hanumatā hṛtā ||
tāṃ hatvā punar evāhaṃ kṛtyam ātyayikaṃ smaran | gatvā ca mahad adhvānaṃ paśyāmi nagamaṇḍitam | dakṣiṇaṃ tīram udadher laṅkā yatra ca sā purī ||
«Затем моя тень была схвачена, а я ничего не видел. Утратив скорость, я осматривал десять сторон, но нигде не видел того, чем было похищено моё движение. Тогда у меня возникла мысль: “Что за препятствие возникло на моём пути, если его формы не видно?” Тревожась, я опустил взгляд вниз и увидел страшную ракшаси, лежавшую в воде. Рассмеявшись громким смехом, она сказала мне, стоявшему невозмутимо, неблаговидные слова: “Куда ты пойдёшь, о великотелый? Ты — желанная пища для меня, голодной. Насыти моё тело, давно лишённое пищи”. Я ответил: “Хорошо”, и стал наполнять её тело, становясь больше размера её пасти. Её огромная страшная пасть росла, чтобы съесть меня, но она не поняла ни меня, ни моего изменения. Тогда я за мгновение сжал свой огромный облик, вырвал её сердце и взлетел в небесный простор. Страшная, подобная горе, с вырезанным сердцем и раскинутыми руками, она упала в солёную воду. Я услышал, как небожители, сиддхи и чараны говорили: “Страшная ракшаси Симхика быстро убита Хануманом”. Убив её, я снова, помня о неотложном деле, прошёл великий путь и увидел украшенный горами южный берег океана, где находился город Ланка».
44fae3ad5569 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Симхика хватает не тело, а тень: препятствие действует скрыто и лишает движения. Хануман побеждает её вниманием, самообладанием и решительным ударом, не забывая, что даже победа над врагом вторична по отношению к неотложному делу Рамы.