योधान् अश्वान् द्विपांश् चैव प्राच्छिनत् स वरासिना ॥
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गः कालसृष्ट इवान्तकः ॥
विस्फुरद्भिश् च तैर् द्रौणिर् निस्त्रिंशस्योद्यमेन च ॥
आक्षेपेण तथैवासेस् त्रिधा रक्तोक्षितो ऽभवत् ॥
तस्य लोहितसिक्तस्य दीप्तखड्गस्य युध्यतः ॥
अमानुष इवाकारो बभौ परमभीषणः ॥
ये त्व् अजाग्रत कौरव्य ते ऽपि शब्देन मोहिताः ॥
निरीक्ष्यमाणा अन्योन्यं द्रौणिं दृष्ट्वा प्रविव्यथुः ॥
तद् रूपं तस्य ते दृष्ट्वा क्षत्रियाः शत्रुकर्शनाः ॥
राक्षसं मन्यमानास् तं नयनानि न्यमीलयन् ॥
स घोररूपो व्यचरत् कालवच् छिबिरे ततः ॥
अपश्यद् द्रौपदीपुत्रान् अवशिष्टांश् च सोमकान् ॥
तेन शब्देन वित्रस्ता धनुर्हस्ता महारथाः ॥
धृष्टद्युम्नं हतं श्रुत्वा द्रौपदेया विशां पते ॥
अवाकिरञ् शरव्रातैर् भारद्वाजम् अभीतवत् ॥
ततस् तेन निनादेन संप्रबुद्धाः प्रभद्रकाः ॥
शिलीमुखैः शिखण्डी च द्रोणपुत्रं समार्दयन् ॥
भारद्वाजस् तु तान् दृष्ट्वा शरवर्षाणि वर्षतः ॥
ननाद बलवन् नादं जिघांसुस् तान् सुदुर्जयान् ॥
ततः परमसंक्रुद्धः पितुर् वधम् अनुस्मरन् ॥
अवरुह्य रथोपस्थात् त्वरमाणो ऽभिदुद्रुवे ॥
सहस्रचन्द्रं विपुलं गृहीत्वा चर्म संयुगे ॥
खड्गं च विपुलं दिव्यं जातरूपपरिष्कृतम् ॥
द्रौपदेयान् अभिद्रुत्य खड्गेन व्यचरद् बली ॥
ततः स नरशार्दूलः प्रतिविन्ध्यं तम् आहवे ॥
कुक्षिदेशे ऽवधीद् राजन् स हतो न्यपतद् भुवि ॥
प्रासेन विद्ध्वा द्रौणिं तु सुतसोमः प्रतापवान् ॥
पुनश् चासिं समुद्यम्य द्रोणपुत्रम् उपाद्रवत् ॥
सुतसोमस्य सासिं तु बाहुं छित्त्वा नरर्षभः ॥
पुनर् अभ्यहनत् पार्श्वे स भिन्नहृदयो ऽपतत् ॥
नाकुलिस् तु शतानीको रथचक्रेण वीर्यवान् ॥
दोर्भ्याम् उत्क्षिप्य वेगेन वक्षस्य् एनम् अताडयत् ॥
अताडयच् छतानीकं मुक्तचक्रं द्विजस् तु सः ॥
स विह्वलो ययौ भूमिं ततो ऽस्यापाहरच् छिरः ॥
श्रुतकर्मा तु परिघं गृहीत्वा समताडयत् ॥
अभिद्रुत्य ततो द्रौणिं सव्ये स फलके भृशम् ॥
स तु तं श्रुतकर्माणम् आस्ये जघ्ने वरासिना ॥
स हतो न्यपतद् भूमौ विमूढो विकृताननः ॥
तेन शब्देन वीरस् तु श्रुतकीर्तिर् महाधनुः ॥
अश्वत्थामानम् आसाद्य शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥
तस्यापि शरवर्षाणि चर्मणा प्रतिवार्य सः ॥
सकुण्डलं शिरः कायाद् भ्राजमानम् अपाहरत् ॥
ततो भीष्मनिहन्ता तं सह सर्वैः प्रभद्रकैः ॥
अहनत् सर्वतो वीरं नानाप्रहरणैर् बली ॥
शिलीमुखेन चाप्य् एनं भ्रुवोर् मध्ये समार्दयत् ॥
स तु क्रोधसमाविष्टो द्रोणपुत्रो महाबलः ॥
शिखण्डिनं समासाद्य द्विधा चिच्छेद सो ऽसिना ॥
शिखण्डिनं ततो हत्वा क्रोधाविष्टः परंतपः ॥
प्रभद्रकगणान् सर्वान् अभिदुद्राव वेगवान् ॥
यच् च शिष्टं विराटस्य बलं तच् च समाद्रवत् ॥
द्रुपदस्य च पुत्राणां पौत्राणां सुहृदाम् अपि ॥
चकार कदनं घोरं दृष्ट्वा दृष्ट्वा महाबलः ॥
अन्यान् अन्यांश् च पुरुषान् अभिसृत्याभिसृत्य च ॥
न्यकृन्तद् असिना द्रौणिर् असिमार्गविशारदः ॥
yodhān aśvān dvipāṃś caiva prācchinat sa varāsinā ||
rudhirokṣitasarvāṅgaḥ kālasṛṣṭa ivāntakaḥ ||
visphuradbhiś ca tair drauṇir nistriṃśasyodyamena ca ||
ākṣepeṇa tathaivāses tridhā raktokṣito 'bhavat ||
tasya lohitasiktasya dīptakhaḍgasya yudhyataḥ ||
amānuṣa ivākāro babhau paramabhīṣaṇaḥ ||
ye tv ajāgrata kauravya te 'pi śabdena mohitāḥ ||
nirīkṣyamāṇā anyonyaṃ drauṇiṃ dṛṣṭvā pravivyathuḥ ||
tad rūpaṃ tasya te dṛṣṭvā kṣatriyāḥ śatrukarśanāḥ ||
rākṣasaṃ manyamānās taṃ nayanāni nyamīlayan ||
sa ghorarūpo vyacarat kālavac chibire tataḥ ||
apaśyad draupadīputrān avaśiṣṭāṃś ca somakān ||
tena śabdena vitrastā dhanurhastā mahārathāḥ ||
dhṛṣṭadyumnaṃ hataṃ śrutvā draupadeyā viśāṃ pate ||
avākirañ śaravrātair bhāradvājam abhītavat ||
tatas tena ninādena saṃprabuddhāḥ prabhadrakāḥ ||
śilīmukhaiḥ śikhaṇḍī ca droṇaputraṃ samārdayan ||
bhāradvājas tu tān dṛṣṭvā śaravarṣāṇi varṣataḥ ||
nanāda balavan nādaṃ jighāṃsus tān sudurjayān ||
tataḥ paramasaṃkruddhaḥ pitur vadham anusmaran ||
avaruhya rathopasthāt tvaramāṇo 'bhidudruve ||
sahasracandraṃ vipulaṃ gṛhītvā carma saṃyuge ||
khaḍgaṃ ca vipulaṃ divyaṃ jātarūpapariṣkṛtam ||
draupadeyān abhidrutya khaḍgena vyacarad balī ||
tataḥ sa naraśārdūlaḥ prativindhyaṃ tam āhave ||
kukṣideśe 'vadhīd rājan sa hato nyapatad bhuvi ||
prāsena viddhvā drauṇiṃ tu sutasomaḥ pratāpavān ||
punaś cāsiṃ samudyamya droṇaputram upādravat ||
sutasomasya sāsiṃ tu bāhuṃ chittvā nararṣabhaḥ ||
punar abhyahanat pārśve sa bhinnahṛdayo 'patat ||
nākulis tu śatānīko rathacakreṇa vīryavān ||
dorbhyām utkṣipya vegena vakṣasy enam atāḍayat ||
atāḍayac chatānīkaṃ muktacakraṃ dvijas tu saḥ ||
sa vihvalo yayau bhūmiṃ tato 'syāpāharac chiraḥ ||
śrutakarmā tu parighaṃ gṛhītvā samatāḍayat ||
abhidrutya tato drauṇiṃ savye sa phalake bhṛśam ||
sa tu taṃ śrutakarmāṇam āsye jaghne varāsinā ||
sa hato nyapatad bhūmau vimūḍho vikṛtānanaḥ ||
tena śabdena vīras tu śrutakīrtir mahādhanuḥ ||
aśvatthāmānam āsādya śaravarṣair avākirat ||
tasyāpi śaravarṣāṇi carmaṇā prativārya saḥ ||
sakuṇḍalaṃ śiraḥ kāyād bhrājamānam apāharat ||
tato bhīṣmanihantā taṃ saha sarvaiḥ prabhadrakaiḥ ||
ahanat sarvato vīraṃ nānāpraharaṇair balī ||
śilīmukhena cāpy enaṃ bhruvor madhye samārdayat ||
sa tu krodhasamāviṣṭo droṇaputro mahābalaḥ ||
śikhaṇḍinaṃ samāsādya dvidhā ciccheda so 'sinā ||
śikhaṇḍinaṃ tato hatvā krodhāviṣṭaḥ paraṃtapaḥ ||
prabhadrakagaṇān sarvān abhidudrāva vegavān ||
yac ca śiṣṭaṃ virāṭasya balaṃ tac ca samādravat ||
drupadasya ca putrāṇāṃ pautrāṇāṃ suhṛdām api ||
cakāra kadanaṃ ghoraṃ dṛṣṭvā dṛṣṭvā mahābalaḥ ||
anyān anyāṃś ca puruṣān abhisṛtyābhisṛtya ca ||
nyakṛntad asinā drauṇir asimārgaviśāradaḥ ||
Он рубил лучшим мечом воинов, коней и слонов; весь забрызганный кровью, он был словно Антака, посланный Временем. От судорог убиваемых, от взмахов и ударов меча Драуни оказался трояко окроплён кровью. Его окровавленный облик, с пылающим мечом в бою, сиял как нечеловеческий и крайне ужасный. Даже те, кто бодрствовал, о Кауравья, были сбиты с толку шумом; увидев Драуни, они, глядя друг на друга, задрожали. Кшатрии, мучители врагов, увидев этот его облик, сочли его ракшасом и закрыли глаза. Ужасный видом, он бродил по лагерю как само Время и увидел сыновей Драупади и оставшихся Сомаков. Испуганные шумом, с луками в руках, сыновья Драупади, услышав о гибели Дхриштадьюмны, бесстрашно осыпали сына Бхарадваджи массами стрел. От этого грохота проснулись Прабхадраки, и вместе с Шикхандином стали поражать сына Дроны стрелами. Увидев, как они изливают ливни стрел, Бхарадваджа издал могучий рёв, желая убить этих трудноодолимых воинов. Вспомнив убийство отца и крайне разгневавшись, он спешно сошёл с колесницы, взял широкий щит с тысячей лунных узоров и большой божественный меч, украшенный золотом, бросился на сыновей Драупади и стал действовать мечом. В бою, о царь, этот тигр среди людей ударил Пративиндхью в живот, и тот, убитый, пал на землю. Могучий Сутасома пронзил Драуни копьём и снова, подняв меч, бросился на сына Дроны; но бык среди людей отсёк Сутасоме руку с мечом, затем ударил его в бок, и тот пал с рассечённым сердцем. Доблестный Шатаника, сын Накулы, обеими руками стремительно поднял колесо колесницы и ударил им Драуни в грудь; но тот дваждырождённый поразил Шатаника, бросившего колесо, и, когда тот ошеломлённо рухнул на землю, снёс ему голову. Шрутакарма, взяв палицу, набежал на Драуни и сильно ударил его в левый щит; но Драуни лучшим мечом ударил Шрутакарму в лицо, и тот пал на землю, убитый, ошеломлённый и обезображенный. Услышав этот шум, великий лучник Шрутакирти приблизился к Ашваттхаману и осыпал его ливнями стрел; отразив его стрелы щитом, Драуни отсёк от тела сияющую голову с серьгами. Затем убийца Бхишмы, Шикхандин, вместе со всеми Прабхадраками со всех сторон атаковал героя разным оружием и поразил его между бровями стрелой. Но великосильный сын Дроны, охваченный гневом, напал на Шикхандина и рассёк его мечом надвое. Убив Шикхандина, яростный и быстрый истребитель врагов бросился на все отряды Прабхадраков и на остаток войска Вираты. Он совершал ужасное избиение сыновей Друпады, его внуков и друзей: кого только видел, могучий, на тех снова и снова бросался и рассекал мечом, искусный в пути клинка».
fa4c959cd75a · 发布于 2026年6月20日 12:26:14 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Здесь исполняется самый тёмный плод прежних решений: гибнут сыновья Драупади, каждый с оружием в руках, но в ночной панике, в стане, уже лишённом порядка. Убийство Шикхандина и Прабхадраков продолжает движение не битвы, а неостановимой кары, где воинское мастерство служит разрушению спящих и растерянных.