ततो ऽतिकायो बलवान् प्रविश्य हरिवाहिनीम् । विस्फारयाम् आस धनुर् ननाद च पुनः पुनः ॥
तं भीमवपुषं दृष्ट्वा रथस्थं रथिनां वरम् । अभिपेतुर् महात्मानो ये प्रधानाः प्लवंगमाः ॥
कुमुदो द्विविदो मैन्दो नीलः शरभ एव च । पादपैर् गिरिशृङ्गैश् च युगपत् समभिद्रवन् ॥
तेषां वृक्षांश् च शैलांश् च शरैः काञ्चनभूषणैः । अतिकायो महातेजाश् चिच्छेदास्त्रविदां वरः ॥
तांश् चैव सरान् स हरीञ् शरैः सर्वायसैर् बली । विव्याधाभिमुखः संख्ये भीमकायो निशाचरः ॥
ते ऽर्दिता बाणबर्षेण भिन्नगात्राः प्लवंगमाः । न शेकुर् अतिकायस्य प्रतिकर्तुं महारणे ॥
तत् सैन्यं हरिवीराणां त्रासयाम् आस राक्षसः । मृगयूथम् इव क्रुद्धो हरिर् यौवनम् आस्थितः ॥
स राषसेन्द्रो हरिसैन्यमध्ये; नायुध्यमानं निजघान कं चित् । उपेत्य रामं सधनुः कलापी; सगर्वितं वाक्यम् इदं बभाषे ॥
रथे स्थितो ऽहं शरचापपाणिर्; न प्राकृतं कं चन योधयामि । यस्यास्ति शक्तिर् व्यवसाय युक्ता; ददातुं मे क्षिप्रम् इहाद्य युद्धम् ॥
तत् तस्य वाक्यं ब्रुवतो निशम्य; चुकोप सौमित्रिर् अमित्रहन्ता । अमृष्यमाणश् च समुत्पपात; जग्राह चापं च ततः स्मयित्वा ॥
क्रुद्धः सौमित्रिर् उत्पत्य तूणाद् आक्षिप्य सायकम् । पुरस्ताद् अतिकायस्य विचकर्ष महद् धनुः ॥
पूरयन् स महीं शैलान् आकाशं सागरं दिशः । ज्याशब्दो लक्ष्मणस्योग्रस् त्रासयन् रजनीचरान् ॥
सौमित्रेश् चापनिर्घोषं श्रुत्वा प्रतिभयं तदा । विसिष्मिये महातेजा राक्षसेन्द्रात्मजो बली ॥
tato 'tikāyo balavān praviśya harivāhinīm | visphārayām āsa dhanur nanāda ca punaḥ punaḥ ||
taṃ bhīmavapuṣaṃ dṛṣṭvā rathasthaṃ rathināṃ varam | abhipetur mahātmāno ye pradhānāḥ plavaṃgamāḥ ||
kumudo dvivido maindo nīlaḥ śarabha eva ca | pādapair giriśṛṅgaiś ca yugapat samabhidravan ||
teṣāṃ vṛkṣāṃś ca śailāṃś ca śaraiḥ kāñcanabhūṣaṇaiḥ | atikāyo mahātejāś cicchedāstravidāṃ varaḥ ||
tāṃś caiva sarān sa harīñ śaraiḥ sarvāyasair balī | vivyādhābhimukhaḥ saṃkhye bhīmakāyo niśācaraḥ ||
te 'rditā bāṇabarṣeṇa bhinnagātrāḥ plavaṃgamāḥ | na śekur atikāyasya pratikartuṃ mahāraṇe ||
tat sainyaṃ harivīrāṇāṃ trāsayām āsa rākṣasaḥ | mṛgayūtham iva kruddho harir yauvanam āsthitaḥ ||
sa rāṣasendro harisainyamadhye; nāyudhyamānaṃ nijaghāna kaṃ cit | upetya rāmaṃ sadhanuḥ kalāpī; sagarvitaṃ vākyam idaṃ babhāṣe ||
rathe sthito 'haṃ śaracāpapāṇir; na prākṛtaṃ kaṃ cana yodhayāmi | yasyāsti śaktir vyavasāya yuktā; dadātuṃ me kṣipram ihādya yuddham ||
tat tasya vākyaṃ bruvato niśamya; cukopa saumitrir amitrahantā | amṛṣyamāṇaś ca samutpapāta; jagrāha cāpaṃ ca tataḥ smayitvā ||
kruddhaḥ saumitrir utpatya tūṇād ākṣipya sāyakam | purastād atikāyasya vicakarṣa mahad dhanuḥ ||
pūrayan sa mahīṃ śailān ākāśaṃ sāgaraṃ diśaḥ | jyāśabdo lakṣmaṇasyogras trāsayan rajanīcarān ||
saumitreś cāpanirghoṣaṃ śrutvā pratibhayaṃ tadā | visiṣmiye mahātejā rākṣasendrātmajo balī ||
Затем могучий Атикая вошёл в войско обезьян, натянул лук и снова и снова ревел. Увидев этого страшнотелого лучшего колесничего на колеснице, великие главные ванары — Кумуда, Двивида, Маинда, Нила и Шарабха — одновременно бросились на него с деревьями и горными вершинами. Но великосияющий Атикая, лучший из знатоков оружия, рассёк их деревья и скалы золотоукрашенными стрелами. Затем могучий страшнотелый ночной бродяга железными стрелами пронзил всех этих ванаров прямо в бою. Мучимые дождём стрел, с рассечёнными телами, прыгуны не смогли ответить Атикае в великой битве. Ракшас устрашил войско героев-обезьян, как разъярённый молодой лев устрашает стадо зверей. Этот владыка ракшасов среди войска обезьян никого не убивал, если тот не сражался; подойдя к Раме с луком и колчаном, он гордо сказал: «Я стою на колеснице со стрелой и луком в руке; я не сражаюсь с простым воином. У кого есть сила, соединённая с решимостью, пусть быстро даст мне здесь сегодня бой». Услышав слова этого гордеца, Саумитри, убийца врагов, разгневался; не стерпев, он вскочил, взял лук и улыбнулся. Разгневанный Саумитри вскочил, вынул стрелу из колчана и перед Атикаей натянул великий лук. Страшный звук тетивы Лакшманы, устрашающий ночных бродяг, наполнил землю, горы, небо, океан и стороны света. Услышав пугающий грохот лука Саумитри, могучий великосияющий сын царя ракшасов удивился.
5cda2d0c08f3 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Атикая ищет достойного противника и всё ещё держится кодекса воина, но его речь пропитана гордостью. Лакшмана отвечает не словами первым делом, а звуком лука: в служении Раме решимость сама становится ответом.