Повествователь
मकराक्षस्य तच् छ्रुत्वा वचनं ते निशाचराः । सर्वे नानायुधोपेता बलवन्तः समाहिताः ॥
ते कामरूपिणः शूरा दंष्ट्रिणः पिङ्गलेक्षणाः । मातंगा इव नर्दन्तो ध्वस्तकेशा भयानकाः ॥
परिवार्य महाकाया महाकायं खरात्मजम् । अभिजग्मुस् तदा हृष्टाश् चालयन्तो वसुंधराम् ॥
शङ्खभेरीसहस्राणाम् आहतानां समन्ततः । क्ष्वेडितास्फोटितानां च ततः शब्दो महान् अभूत् ॥
प्रभ्रष्टो ऽथ करात् तस्य प्रतोदः सारथेस् तदा । पपात सहसा चैव ध्वजस् तस्य च रक्षसः ॥
तस्य ते रथसंयुक्ता हया विक्रमवर्जिताः । चरणैर् आकुलैर् गत्वा दीनाः सास्रमुखा ययुः ॥
प्रवाति पवनस् तस्य सपांसुः खरदारुणः । निर्याणे तस्य रौद्रस्य मकराक्षस्य दुर्मतेः ॥
तानि दृष्ट्वा निमित्तानि राक्षसा वीर्यवत्तमाः । अचिन्त्यनिर्गताः सर्वे यत्र तौ रामलक्ष्मणौ ॥
घनगजमहिषाङ्गतुल्यवर्णाः; समरमुखेष्व् असकृद् गदासिभिन्नाः । अहम् अहम् इति युद्धकौशलास् ते; रजनिचराः परिबभ्रमुर् नदन्तः ॥
makarākṣasya tac chrutvā vacanaṃ te niśācarāḥ | sarve nānāyudhopetā balavantaḥ samāhitāḥ ||
te kāmarūpiṇaḥ śūrā daṃṣṭriṇaḥ piṅgalekṣaṇāḥ | mātaṃgā iva nardanto dhvastakeśā bhayānakāḥ ||
parivārya mahākāyā mahākāyaṃ kharātmajam | abhijagmus tadā hṛṣṭāś cālayanto vasuṃdharām ||
śaṅkhabherīsahasrāṇām āhatānāṃ samantataḥ | kṣveḍitāsphoṭitānāṃ ca tataḥ śabdo mahān abhūt ||
prabhraṣṭo 'tha karāt tasya pratodaḥ sārathes tadā | papāta sahasā caiva dhvajas tasya ca rakṣasaḥ ||
tasya te rathasaṃyuktā hayā vikramavarjitāḥ | caraṇair ākulair gatvā dīnāḥ sāsramukhā yayuḥ ||
pravāti pavanas tasya sapāṃsuḥ kharadāruṇaḥ | niryāṇe tasya raudrasya makarākṣasya durmateḥ ||
tāni dṛṣṭvā nimittāni rākṣasā vīryavattamāḥ | acintyanirgatāḥ sarve yatra tau rāmalakṣmaṇau ||
ghanagajamahiṣāṅgatulyavarṇāḥ; samaramukheṣv asakṛd gadāsibhinnāḥ | aham aham iti yuddhakauśalās te; rajanicarāḥ paribabhramur nadantaḥ ||
未能识别诗律
Услышав слово Макаракши, все ночные бродяги, снабжённые разным оружием, могучие и собранные, окружили огромнотелого сына Кхары. Эти герои, меняющие форму, клыкастые, рыжеглазые, страшные, с растрёпанными волосами, ревущие как слоны, радостно двинулись, сотрясая землю. Со всех сторон поднялся великий звук тысяч раковин и барабанов, криков и хлопков. Но тогда из руки возничего выпал кнут, и внезапно упало знамя этого ракшаса. Его кони, запряжённые в колесницу, лишились силы; их ноги путались, и они шли жалкие, со слезящимися мордами. При выходе грозного злонамеренного Макаракши подул грубый страшный ветер с пылью. Увидев эти знамения, самые доблестные ракшасы всё же не задумались и все вышли туда, где были Рама и Лакшмана. Цветом подобные тучам, слонам и буйволам, не раз рассечённые в первых рядах боя палицами и мечами, эти ночные бродяги, искусные в битве, бродили вокруг, ревя: «Я! Я!»
8dd9127b1777 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Дурные знамения сопровождают выход Макаракши, но ракшасы не умеют читать предупреждение судьбы. Когда разум ослеплён приказом и гордостью, даже очевидные знаки не останавливают движение к гибели.