ताव् ऊचतुः—अथ युद्धम् उद्बुद्धम् इति विवुध्य युधयमानताम् अनुरुध्य कवचेनाङ्गम् आरुध्य कतिपयसवयोभिः सह द्वाव् अपि दुर्गाद् अभ्यमित्रीयतया चित्रीयमाणौ निष्क्रान्तौ, उदयभूभृद् अन्तात् पुष्पवन्ताव् इव, शङ्खं धमन्तौ च तौ वर्षावर्षान्ततडित्व् अन्ताव् इव ददृश्यते । तच् छब्दस् तु सुहृदां स्तनितम् इव दुर्हृदां स्फूर्जथुर् इव स्फुरति स्म, पुनर् अन्यद् अप्य् आश्चर्यं श्रवसोर् आचर्यताम्—
tāv ūcatuḥ—atha yuddham udbuddham iti vivudhya yudhayamānatām anurudhya kavacenāṅgam ārudhya katipaya-sa-vayobhiḥ saha dvāv api durgād abhyamitrīyatayā citrīyamāṇau niṣkrāntau, udaya-bhūbhṛd antāt puṣpavantāv iva, śaṅkhaṁ dhamantau ca tau varṣā-varṣānta-taḍitv antāv iva dadṛśyate | tac chabdas tu suhṛdāṁ stanitam iva dur-hṛdāṁ sphūrjathur iva sphurati sma, punar anyad apy āścaryaṁ śravasor ācaryatām—
Они сказали: „И вот, поняв, что битва началась, и следуя боевому духу, надев доспехи, они оба с несколькими ровесниками, дивные своей враждой к врагам, вышли из крепости, как солнце и луна из-за восточной горы; и, трубя в раковины, виделись, как тучи конца дождей со сверкающими молниями. Звук тот друзьям казался громом, а врагам — ударом молнии. А послушайте и о другом чуде:
a8b80e4fc61b · published Sep 25, 2026, 3:21:16 AM UTC
Available inRUPage between verses with