अथ मधुकण्ठः कथान्तरं विस्तीर्णम् आयास्यतीति तेन सङ्कीर्णताभिया तूर्णम् एव समापनम् आह स्म—
सा हंसी सा सुनन्दा कलय कुलपते ताश् च गङ्गाप्रधानाः
स्वेनानेनाव्यमाना दधति सुखशतं साम्प्रतं नेत्रभाजाम् ।
आस्तां तत् पश्य गोपेश्वर तव तनयः सोऽयम् अङ्कं त्वदीयं
पुष्णन् कृष्णः समन्ताद् व्रजसदनजनं सुष्ठु पुष्टं करोति ॥11॥
atha madhukaṇṭhaḥ kathāntaraṁ vistīrṇam āyāsyatīti tena saṅkīrṇatā-bhiyā tūrṇam eva samāpanam āha sma—
sā haṁsī sā sunandā kalaya kula-pate tāś ca gaṅgā-pradhānāḥ
svenānenāvyamānā dadhati sukha-śataṁ sāmprataṁ netra-bhājām |
āstāṁ tat paśya gopeśvara tava tanayaḥ so’yam aṅkaṁ tvadīyaṁ
puṣṇan kṛṣṇaḥ samantād vraja-sadana-janaṁ suṣṭhu puṣṭaṁ karoti ||11||
Тут Мадхукантха, понимая, что дальше последует долгий рассказ, и опасаясь путаницы, поскорее сказал заключение: «Взгляни, глава рода: вот Хамси, вот Сунанда, вот коровы во главе с Гангой — хранимые Им самим, они теперь дарят сотни радостей всем, у кого есть глаза. Но оставим это; взгляни, владыка пастухов: вот твой сын Кришна у тебя на коленях — и всех людей в домах Враджи Он вполне насыщает».
610ff0244c61 · published Sep 25, 2026, 3:33:28 AM UTC
Available inRUPage between verses with