धौम्यं च कृष्णां च युधिष्ठिरं च; यमौ च भीमं च दशार्हसिंहः ॥
उवाच दिष्ट्या भवतां शिवेन; प्राप्तः किरीटी मुदितः कृतास्त्रः ॥
प्रोवाच कृष्णाम् अपि याज्ञसेनीं; दशार्हभर्ता सहितः सुहृद्भिः ॥
कृष्णे धनुर्वेदरतिप्रधानाः; सत्यव्रतास् ते शिशवः सुशीलाः ॥
सद्भिः सदैवाचरितं समाधिं; चरन्ति पुत्रास् तव याज्ञसेनि ॥
राज्येन राष्ट्रैश् च निमन्त्र्यमाणाः; पित्रा च कृष्णे तव सोदरैश् च ॥
न यज्ञसेनस्य न मातुलानां; गृहेषु बाला रतिम् आप्नुवन्ति ॥
आनर्तम् एवाभिमुखाः शिवेन; गत्वा धनुर्वेदरतिप्रधानाः ॥
तवात्मजा वृष्णिपुरं प्रविश्य; न दैवतेभ्यः स्पृहयन्ति कृष्णे ॥
यथा त्वम् एवार्हसि तेषु वृत्तिं; प्रयोक्तुम् आर्या च यथैव कुन्ती ॥
तेष्व् अप्रमादेन सदा करोति; तथा च भूयश् च तथा सुभद्रा ॥
यथानिरुद्धस्य यथाभिमन्योर्; यथा सुनीथस्य यथैव भानोः ॥
तथा विनेता च गतिश् च कृष्णे; तवात्मजानाम् अपि रौक्मिणेयः ॥
गदासिचर्मग्रहणेषु शूरान्; अस्त्रेषु शिक्षासु रथाश्वयाने ॥
सम्यग् विनेता विनयत्य् अतन्द्रीस्; तांश् चाभिमन्युः सततं कुमारः ॥
स चापि सम्यक् प्रणिधाय शिक्षाम्; अस्त्राणि चैषां गुरुवत् प्रदाय ॥
तवात्मजानां च तथाभिमन्योः; पराक्रमैस् तुष्यति रौक्मिणेयः ॥
यदा विहारं प्रसमीक्षमाणाः; प्रयान्ति पुत्रास् तव याज्ञसेनि ॥
एकैकम् एषाम् अनुयान्ति तत्र; रथाश् च यानानि च दन्तिनश् च ॥
dhaumyaṃ ca kṛṣṇāṃ ca yudhiṣṭhiraṃ ca; yamau ca bhīmaṃ ca daśārhasiṃhaḥ ||
uvāca diṣṭyā bhavatāṃ śivena; prāptaḥ kirīṭī muditaḥ kṛtāstraḥ ||
provāca kṛṣṇām api yājñasenīṃ; daśārhabhartā sahitaḥ suhṛdbhiḥ ||
kṛṣṇe dhanurvedaratipradhānāḥ; satyavratās te śiśavaḥ suśīlāḥ ||
sadbhiḥ sadaivācaritaṃ samādhiṃ; caranti putrās tava yājñaseni ||
rājyena rāṣṭraiś ca nimantryamāṇāḥ; pitrā ca kṛṣṇe tava sodaraiś ca ||
na yajñasenasya na mātulānāṃ; gṛheṣu bālā ratim āpnuvanti ||
ānartam evābhimukhāḥ śivena; gatvā dhanurvedaratipradhānāḥ ||
tavātmajā vṛṣṇipuraṃ praviśya; na daivatebhyaḥ spṛhayanti kṛṣṇe ||
yathā tvam evārhasi teṣu vṛttiṃ; prayoktum āryā ca yathaiva kuntī ||
teṣv apramādena sadā karoti; tathā ca bhūyaś ca tathā subhadrā ||
yathāniruddhasya yathābhimanyor; yathā sunīthasya yathaiva bhānoḥ ||
tathā vinetā ca gatiś ca kṛṣṇe; tavātmajānām api raukmiṇeyaḥ ||
gadāsicarmagrahaṇeṣu śūrān; astreṣu śikṣāsu rathāśvayāne ||
samyag vinetā vinayaty atandrīs; tāṃś cābhimanyuḥ satataṃ kumāraḥ ||
sa cāpi samyak praṇidhāya śikṣām; astrāṇi caiṣāṃ guruvat pradāya ||
tavātmajānāṃ ca tathābhimanyoḥ; parākramais tuṣyati raukmiṇeyaḥ ||
yadā vihāraṃ prasamīkṣamāṇāḥ; prayānti putrās tava yājñaseni ||
ekaikam eṣām anuyānti tatra; rathāś ca yānāni ca dantinaś ca ||
«Затем лев Дашархов сказал Дхаумье, Кришне, Юдхиштхире, близнецам и Бхиме: “Счастье, что Киритин вернулся к вам благополучно, радостный и овладевший оружием”. И супруг Дашархи вместе с друзьями сказал Яджнасени: “Кришна, твои сыновья правдивы, добронравны, прежде всего преданы Дханурведе и живут в добром сосредоточении, как всегда поступали добрые. Их приглашают царство и земли, отец, твои братья, Кришна, дом Яджнасены и родичи, но дети не находят там радости. Направившись в Анарту, преданные Дханурведе, они вошли в город Вришни и не завидуют даже богам, Кришна. Как ты сама достойна обращаться с ними, как благородная Кунти, так Субхадра всегда заботится о них с неослабным вниманием, и ещё больше. Как для Анируддхи, как для Абхиманью, как для Сунитхи и Бханы, так для твоих сыновей, Кришна, Рукминин сын — наставник и путь. Абхиманью, юный герой, постоянно и неутомимо обучает их владению палицей, мечом и щитом, оружию, колесницам, коням и правильным наукам. И Рукминин сын, правильно сосредоточив обучение и дав им оружие как учитель, радуется доблестям твоих сыновей и Абхиманью. Когда твои сыновья, Яджнасени, выходят на прогулку, за каждым следуют колесницы, повозки и слоны”».
52f4529107f9 · published Jun 18, 2026, 6:08:02 AM UTC
Page between verses with
Кришна утешает Драупади не общими словами, а конкретной заботой о её детях. Разлука матери смягчается знанием, что сыновья растут в защите семьи Кришны.