शैवीं पञ्चाक्षरीं विद्यां जजाप मनसा मुनिः । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि जन्माद्य सफलं मम
ब्रह्मादिवन्द्यं चागम्यं ज्ञातवानस्मि ते पदम् । नारदं तमथ प्राह शम्भुर्मैवं वदेति हि
यथा च मां न जानन्ति तथा मे कुरु वर्तनम् । गच्छ शीघ्रं हरिं ब्रूहि ममागमनमल्पतः
अथ स त्वरया गत्वा सर्वं व्यज्ञापयद्धरिम् । अथ स त्वरया विष्णुरादायार्घ्योदकं शुभम्
कमलासहितो योगिकोटिकोटिसमावृतः । निर्ययौ नारदं हस्ते गृहीत्वा गरुडध्वजः
नमो नमो नमोऽस्त्वस्मै शङ्करायेत्युदीरयन् । अर्घ्यपाद्यादिना सर्वान्पूजयामास केशवः
प्रावेशयदमेयात्मा नारायणपुरं शुभम् । गृहराजे ततः स्थित्वा नारायण उवाच ह
कथमेते समायाताः कोऽयं राजा महायशाः । अमानुषप्रवेशोऽयं ब्रह्मादिभिरप्यगोचरः
मुनिवेषा यथा प्राप्ता वयमेते नृपस्तथा । तवांशो नृपतिश्चायं रामचन्द्रः प्रतापवान्
एनां संवीक्षितुं पत्नीं तव केशव काङ्क्षति । नारायणस्तथेत्युक्त्वा प्रविशेत्याह राघवम्
अथ प्रविश्य भवनं लक्ष्मीं वीक्ष्य नमस्य च । विनयावनतो भूत्वा वाचमाह सुचारिणीम् । त्वं युवा कामकृष्टश्च रूपवानसि राघव । सीता सा चारुसर्वाङ्गी तव पत्नी तथा भवान्
śaivīṃ pañcākṣarīṃ vidyāṃ jajāpa manasā muniḥ | dhanyo'smyanugṛhīto'smi janmādya saphalaṃ mama
brahmādivandyaṃ cāgamyaṃ jñātavānasmi te padam | nāradaṃ tamatha prāha śambhurmaivaṃ vadeti hi
yathā ca māṃ na jānanti tathā me kuru vartanam | gaccha śīghraṃ hariṃ brūhi mamāgamanamalpataḥ
atha sa tvarayā gatvā sarvaṃ vyajñāpayaddharim | atha sa tvarayā viṣṇurādāyārghyodakaṃ śubham
kamalāsahito yogikoṭikoṭisamāvṛtaḥ | niryayau nāradaṃ haste gṛhītvā garuḍadhvajaḥ
namo namo namo'stvasmai śaṅkarāyetyudīrayan | arghyapādyādinā sarvānpūjayāmāsa keśavaḥ
prāveśayadameyātmā nārāyaṇapuraṃ śubham | gṛharāje tataḥ sthitvā nārāyaṇa uvāca ha
kathamete samāyātāḥ ko'yaṃ rājā mahāyaśāḥ | amānuṣapraveśo'yaṃ brahmādibhirapyagocaraḥ
muniveṣā yathā prāptā vayamete nṛpastathā | tavāṃśo nṛpatiścāyaṃ rāmacandraḥ pratāpavān
enāṃ saṃvīkṣituṃ patnīṃ tava keśava kāṅkṣati | nārāyaṇastathetyuktvā praviśetyāha rāghavam
atha praviśya bhavanaṃ lakṣmīṃ vīkṣya namasya ca | vinayāvanato bhūtvā vācamāha sucāriṇīm | tvaṃ yuvā kāmakṛṣṭaśca rūpavānasi rāghava | sītā sā cārusarvāṅgī tava patnī tathā bhavān
«Шиваитскую пятислоговую видью повторил в уме мудрец: „Счастлив я, помилован я, ныне плодотворно моё рождение; чтимую Брахмою и прочими, недостижимую — познал я твою стопу“. Нараде тому затем сказал Шамбху: „Не говори так; устрой моё поведение так, чтобы меня не узнали. Ступай скорее, скажи Хари о моём приходе — коротко“. И вот он, поспешно пойдя, всё известил Хари; и вот поспешно Вишну, взяв благую почётную воду, вместе с Камалою, окружённый миллионами миллионов йогинов, вышел, взяв Нараду за руку, — Тот, чьё знамя Гаруда. „Поклон, поклон, да будет поклон ему, Шанкаре“, — так возглашая, Кешава почтил всех почётной водою, водою для стоп и прочим и ввёл, неизмеримый душою, в благой град Нараяны. Пребывая затем в царском доме, Нараяна сказал: „Как эти пришли? Кто этот царь, многославный? Вход сей не для человека, и Брахме с прочими недоступен“. — „Как пришли мы в облике мудрецов, так и царь; и этот царь — твоя часть, Рамачандра, доблестный. Он желает увидеть эту твою супругу, о Кешава“. Нараяна, сказав „да будет так“, сказал Рагхаве: „Войди“.»
b38bfc13af58 · published Sep 3, 2026, 4:13:50 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Шива просит Нараду не выдавать его — и тут же выходит навстречу Вишну, громко поминая имя Шанкары. Двойная игра держится до конца: гостю говорят «войди», не объясняя, к чему это ведёт.