स भारत महान् आसीद् योधानां सुमहात्मनाम् ॥
कर्णपार्षतयोर् मध्ये त्वदीयानां महारणः ॥
न पाण्डवानां नास्माकं योधः कश् चित् पराङ्मुखः ॥
प्रत्यदृश्यत यत् कर्णः पाञ्चालांस् त्वरितो ययौ ॥
तस्मिन् क्षणे नरश्रेष्ठ गजवाजिनरक्षयः ॥
प्रादुरासीद् उभयतो राजन् मध्यंगते ऽहनि ॥
पाञ्चालास् तु महाराज त्वरिता विजिगीषवः ॥
सर्वतो ऽभ्यद्रवन् कर्णं पतत्रिण इव द्रुमम् ॥
तेषाम् आधिरथिः क्रुद्धो यतमानान् मनस्विनः ॥
विचिन्वन्न् एव बाणाग्रैः समासादयद् अग्रतः ॥
व्याघ्रकेतुं सुशर्माणं शङ्कुं चोग्रं धनंजयम् ॥
शुक्लं च रोचमानं च सिंहसेनं च दुर्जयम् ॥
ते वीरा रथवेगेन परिवव्रुर् नरोत्तमम् ॥
सृजन्तं सायकान् क्रुद्धं कर्णम् आहवशोभिनम् ॥
युध्यमानांस् तु ताञ् शूरान् मनुजेन्द्रः प्रतापवान् ॥
अष्टाभिर् अष्टौ राधेयो न्यहनन् निशितैः शरैः ॥
अथापरान् महाराज सूतपुत्रः प्रतापवान् ॥
जघान बहुसाहस्रान् योधान् युद्धविशारदः ॥
विष्णुं च विष्णुकर्माणं देवापिं भद्रम् एव च ॥
दण्डं च समरे राजंश् चित्रं चित्रायुधं हरिम् ॥
sa bhārata mahān āsīd yodhānāṃ sumahātmanām ||
karṇapārṣatayor madhye tvadīyānāṃ mahāraṇaḥ ||
na pāṇḍavānāṃ nāsmākaṃ yodhaḥ kaś cit parāṅmukhaḥ ||
pratyadṛśyata yat karṇaḥ pāñcālāṃs tvarito yayau ||
tasmin kṣaṇe naraśreṣṭha gajavājinarakṣayaḥ ||
prādurāsīd ubhayato rājan madhyaṃgate 'hani ||
pāñcālās tu mahārāja tvaritā vijigīṣavaḥ ||
sarvato 'bhyadravan karṇaṃ patatriṇa iva drumam ||
teṣām ādhirathiḥ kruddho yatamānān manasvinaḥ ||
vicinvann eva bāṇāgraiḥ samāsādayad agrataḥ ||
vyāghraketuṃ suśarmāṇaṃ śaṅkuṃ cograṃ dhanaṃjayam ||
śuklaṃ ca rocamānaṃ ca siṃhasenaṃ ca durjayam ||
te vīrā rathavegena parivavrur narottamam ||
sṛjantaṃ sāyakān kruddhaṃ karṇam āhavaśobhinam ||
yudhyamānāṃs tu tāñ śūrān manujendraḥ pratāpavān ||
aṣṭābhir aṣṭau rādheyo nyahanan niśitaiḥ śaraiḥ ||
athāparān mahārāja sūtaputraḥ pratāpavān ||
jaghāna bahusāhasrān yodhān yuddhaviśāradaḥ ||
viṣṇuṃ ca viṣṇukarmāṇaṃ devāpiṃ bhadram eva ca ||
daṇḍaṃ ca samare rājaṃś citraṃ citrāyudhaṃ harim ||
Между Карной и Паршатой, Бхарата, возникла великая битва великих духом воинов твоей стороны. Когда Карна быстро пошёл на Панчалов, ни у Пандавов, ни у наших не было видно ни одного воина, обращённого спиной. В тот миг, о лучший людей, в середине дня с обеих сторон началось истребление слонов, коней и людей. Панчалы, великий царь, торопясь и желая победы, со всех сторон бросились на Карну, как птицы на дерево. Разгневанный сын Адхиратхи, словно выбирая их наконечниками стрел, поражал перед собой этих упорных и сильных духом воинов: Вьягхракету, Сушарману, Шанку, грозного Дхананджаю, Шуклу, Рочаману, Синхасену и Дурджаю. Эти герои скоростью колесниц окружили Карну, лучшего из людей, сияющего в битве и яростно выпускающего стрелы. Но могучий Радхея острыми стрелами сразил восьмерых этих сражающихся героев. Затем сын суты, искусный в битве, убил многие тысячи других воинов, великий царь: Вишну, Вишнукармана, Девапи, Бхадру, Данду, Читру, Читраюдху и Хари».
7f00fc1159e2 · publicado 20 jun 2026, 6:21:34 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Карна входит в центр Панчалов как сила отбора: стих говорит, что он будто выбирает противников наконечниками стрел. Это не хаотичная резня, а страшная точность воина, полностью отдавшего себя разрушению.