सानन्दं परिचुम्बितं हरि हरि श्रीमन्मुखं नेक्षितंसम्पीड्योल्लिखितं नखैः स्तनतटं शोभा न सा लोकिता ।नीवी दूरम् उदासि हन्त न मनाग् दृष्टा तदूरुच्छविःशोचन्न् इत्थम् अलक्षितोऽपि रमितो राधां हरिः पातु वः ॥96॥
sānandaṁ paricumbitaṁ hari hari śrīman-mukhaṁ nekṣitaṁsampīḍyollikhitaṁ nakhaiḥ stana-taṭaṁ śobhā na sā lokitā |nīvī dūram udāsi hanta na manāg dṛṣṭā tad-ūru-cchaviḥśocann ittham alakṣito'pi ramito rādhāṁ hariḥ pātu vaḥ ||96||
«Её прекрасное лицо я с радостью целовал — увы, увы, но не увидел! Грудь сжимал и чертил ногтями — но красы её не видел! Пояс отбросил далеко — увы, но сияния бёдер ничуть не увидел!» — пусть хранит вас Хари, что так горевал, хоть и насладился Радхой — незримо (в темноте).
b9d25b306696 · publicado 30 sept 2026, 16:26:01 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Размер — śārdūla-vikrīḍita. Ответ на историю Радхи — жалоба Кришны: в тёмном доме он не видел её красоты.