ताः स्त्रियश्चिन्तयामासुश्चौर्येणैतानि चामुना । आहृतानीति निश्चित्य परस्परममन्त्रयन्
चौर्यं करोत्यसौ नित्यमेनं राजा ग्रहीष्यति । वित्तं हृत्वा पुनश्चैवमारयिष्यति निश्चितम्
अतो रहसि चास्माभिर्हत्वामुं चौर्यकारिणम् । वित्तं च बहु संगृह्य किमन्यत्र न गम्यते । इति ताः क्रूरहृदयाः सुप्तं कण्ठग्रहं तदा । पाशैः सुतीक्ष्णैर्बद्ध्वा च व्यापादयितुमुद्यताः
यदा च न मृतश्चासौ भृशं कण्ठग्रहेण वै । तदाङ्गाराणि बहुशो मुखे चास्य विचिक्षिपुः
अग्निज्वालातिदुःखेन व्याकुलो निधनं गतः । तद्देहं चिक्षिपुर्गर्ते प्रायः साहसिकाः स्त्रियः
न ज्ञातं तच्चरित्रं तु केनापि मुनिसत्तम । लोकैः पृष्टा वदन्ति स्म दूरे यातः पतिर्हि नः
आगमिष्यति दीर्घेण कालेन धनकर्षितः । अतः स्त्रीणां न विश्वासः कर्तव्यो विदुषां वरैः
विश्वस्तं सर्वथा घ्नन्ति प्रार्थयन्त्यो नवं नवम् । सुधामयं वचो यासां कामिनां रसवर्धनम्
हृदयं क्षुरधाराभं प्रियः को नाम योषिताम् । अथ ता बहुलं वित्तं गृहीत्वा वारयोषितः
ग्रामान्तरं ययुः शीघ्रं भयाद्राज्ञोऽतिविह्वलाः । धुन्धुकारी बभूवाथ महाप्रेतः कुकर्मकृत्
tāḥ striyaścintayāmāsuścauryeṇaitāni cāmunā | āhṛtānīti niścitya parasparamamantrayan
cauryaṃ karotyasau nityamenaṃ rājā grahīṣyati | vittaṃ hṛtvā punaścaivamārayiṣyati niścitam
ato rahasi cāsmābhirhatvāmuṃ cauryakāriṇam | vittaṃ ca bahu saṃgṛhya kimanyatra na gamyate | iti tāḥ krūrahṛdayāḥ suptaṃ kaṇṭhagrahaṃ tadā | pāśaiḥ sutīkṣṇairbaddhvā ca vyāpādayitumudyatāḥ
yadā ca na mṛtaścāsau bhṛśaṃ kaṇṭhagraheṇa vai | tadāṅgārāṇi bahuśo mukhe cāsya vicikṣipuḥ
agnijvālātiduḥkhena vyākulo nidhanaṃ gataḥ | taddehaṃ cikṣipurgarte prāyaḥ sāhasikāḥ striyaḥ
na jñātaṃ taccaritraṃ tu kenāpi munisattama | lokaiḥ pṛṣṭā vadanti sma dūre yātaḥ patirhi naḥ
āgamiṣyati dīrgheṇa kālena dhanakarṣitaḥ | ataḥ strīṇāṃ na viśvāsaḥ kartavyo viduṣāṃ varaiḥ
viśvastaṃ sarvathā ghnanti prārthayantyo navaṃ navam | sudhāmayaṃ vaco yāsāṃ kāmināṃ rasavardhanam
hṛdayaṃ kṣuradhārābhaṃ priyaḥ ko nāma yoṣitām | atha tā bahulaṃ vittaṃ gṛhītvā vārayoṣitaḥ
grāmāntaraṃ yayuḥ śīghraṃ bhayādrājño'tivihvalāḥ | dhundhukārī babhūvātha mahāpretaḥ kukarmakṛt
— те женщины подумали: «Всё это добыто им воровством», — и, решив так, стали совещаться между собою: «Он ворует постоянно; царь его схватит, отнимет добро и, конечно, потом убьёт. Потому не лучше ли нам тайно убить этого вора, забрать побольше добра и уйти в другое место?» Так эти жестокосердные, когда он уснул, схватили его за горло и, стянув крепкими петлями, взялись его умертвить. А когда он не умер и от сильного удушения, они набросали ему в рот множество углей. От страшной боли огня он забился и умер; тело его те отчаянные женщины бросили в яму. Дело это, о лучший из мудрецов, никем не было узнано: на расспросы людей они говорили: «Муж наш уехал далеко и вернётся нескоро, добывая деньги». Оттого лучшим из знающих не следует доверять таким женщинам: доверившегося они убивают напрочь, ища всё нового и нового. Речь их полна нектара, разжигающего страсть в похотливых, а сердце — как лезвие бритвы. Кто же в самом деле дорог им? Затем те блудницы, взяв много добра, спешно ушли в другое селение, до крайности перепуганные страхом перед царём. А Дхундхукари, творивший злые дела, стал великим претой.
32dd6591e4de · प्रकाशित 3 सित॰ 2026, 4:14:04 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Убийство обосновано с холодным расчётом: не «он плох», а «его всё равно казнят, так лучше нам». Так замыкается цепь — тот, кто убивал ради них, убит ими же, и укравший добро становится добычей.