शोकश् च किल कालेन गच्छता ह्य् अपगच्छति । मम चापश्यतः कान्ताम् अहन्य् अहनि वर्धते ॥
न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च । एतद् एवानुशोचामि वयो ऽस्या ह्य् अतिवर्तते ॥
वाहि वात यतः कन्या तां स्पृष्ट्वा माम् अपि स्पृश । त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश् चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥
तन् मे दहति गात्राणि विषं पीतम् इवाशये । हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यद् अब्रवीत् ॥
तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविपुलार्चिषा । रात्रिं दिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥
अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना । कथं चित् प्रज्वलन् कामः समासुप्तं जले दहेत् ॥
बह्व् एतत् कामयानस्य शक्यम् एतेन जीवितुम् । यद् अहं सा च वामोरुर् एकां धरणिम् आश्रितौ ॥
केदारस्येव केदारः सोदकस्य निरूदकः । उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच् छृणोमि ताम् ॥
śokaś ca kila kālena gacchatā hy apagacchati | mama cāpaśyataḥ kāntām ahany ahani vardhate ||
na me duḥkhaṃ priyā dūre na me duḥkhaṃ hṛteti ca | etad evānuśocāmi vayo 'syā hy ativartate ||
vāhi vāta yataḥ kanyā tāṃ spṛṣṭvā mām api spṛśa | tvayi me gātrasaṃsparśaś candre dṛṣṭisamāgamaḥ ||
tan me dahati gātrāṇi viṣaṃ pītam ivāśaye | hā nātheti priyā sā māṃ hriyamāṇā yad abravīt ||
tadviyogendhanavatā taccintāvipulārciṣā | rātriṃ divaṃ śarīraṃ me dahyate madanāgninā ||
avagāhyārṇavaṃ svapsye saumitre bhavatā vinā | kathaṃ cit prajvalan kāmaḥ samāsuptaṃ jale dahet ||
bahv etat kāmayānasya śakyam etena jīvitum | yad ahaṃ sā ca vāmorur ekāṃ dharaṇim āśritau ||
kedārasyeva kedāraḥ sodakasya nirūdakaḥ | upasnehena jīvāmi jīvantīṃ yac chṛṇomi tām ||
«Говорят, что скорбь со временем уходит; но у меня, не видящего любимую, она день за днём растёт. Моё страдание не в том, что любимая далеко, и не в том, что она похищена. Я скорблю именно об этом: её юность проходит. О ветер, вей оттуда, где та царевна; коснувшись её, коснись и меня. Через тебя для меня будет прикосновение к её телу, а через луну — встреча взгляда. Меня жжёт то, что она, когда её уносили, сказала мне: “О защитник!”; это жжёт мои члены, как выпитый яд внутри. Ночью и днём моё тело сжигается огнём любви, где разлука с ней — топливо, а мысль о ней — широкое пламя. О Саумитри, я погружусь в океан и буду спать без тебя; быть может, пылающая любовь не сожжёт спящего в воде. Для любящего это уже много: я могу жить тем, что я и прекраснобёдрая она опираемся на одну землю. Как безводное поле живёт от влаги соседнего поля, имеющего воду, так я живу близкой влагой — тем, что слышу: она жива».
544ce06878d2 · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Рама говорит не как бесстрастный победитель, а как любящий. Его боль не отменяет божественности; она раскрывает глубину отношений, ради которых вся сила войска должна стать служением.