पाणिभ्यां पिदधत् कदापि सुदृशः पश्चाद् गतो लोचनेस्मेरस् तत्करपल्लवेन ललिते मुञ्चेति चोक्त्वा धृतः ।सुप्तायाश् च शनैः शनैर् जघनतं क्षिप्त्वोरसश् चाम्बरंसंश्लिष्य प्रलिखन् नखैः स मुमुदे बोधेऽपि मीनीदृशः ॥91॥
pāṇibhyāṁ pidadhat kadāpi sudṛśaḥ paścād gato locanesmeras tat-kara-pallavena lalite muñceti coktvā dhṛtaḥ |suptāyāś ca śanaiḥ śanair jaghanataṁ kṣiptvorasaś cāmbaraṁsaṁśliṣya pralikhan nakhaiḥ sa mumude bodhe'pi mīnī-dṛśaḥ ||91||
Однажды он, подойдя сзади, закрыл руками глаза прекрасноокой и улыбался, когда она схватила его руку своей рукой-побегом со словами: «Лалита, пусти!» А однажды у спящей он медленно-медленно снял одежду с бёдер и груди и, обняв, чертил ногтями — и радовался, даже когда рыбоокая проснулась.
407b4c264335 · प्रकाशित 30 सित॰ 2026, 4:24:15 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Размер — śārdūla-vikrīḍita.