दिवोदासस्य पुत्रस् तु वीरो राजा प्रतर्दनः प्रतर्दनस्य पुत्रौ द्वौ वत्सो भार्गव एव च ॥
अलर्को राजपुत्रश् च राजा संनतिमान् भुवि हेहयस्य तु दायाद्यं हृतवान् वै महीपतिः ॥
आजह्रे पितृदायाद्यं दिवोदासहृतं बलात् भद्रश्रेण्यस्य पुत्रेण दुर्दमेन महात्मना दिवोदासेन बालो हि घृणया स विसर्जितः ॥
अष्टारथो नाम नृपः सुतो भीमरथस्य वै तेन पुत्रेषु बालेषु प्रहृतं तस्य भारत वैरस्यान्तं महाराज क्षत्रियेण विधित्सता ॥
अलर्कः काशिराजस् तु ब्रह्मण्यः सत्यसंगरः षष्टिं वर्षसहस्राणि षष्टिं वर्षशतानि च ॥
युवा रूपेण संपन्न आसीत् काशिकुलोद्वहः लोपामुद्राप्रसादेन परमायुर् अवाप सः ॥
वयसो ऽन्ते महाबाहुर् हत्वा क्षेमकराक्षसम् रम्यां निवेशयाम् आस पुरीं वाराणसीं नृपः ॥
अलर्कस्य तु दायादः क्षेमो नाम महायशाः क्षेमस्य केतुमान् पुत्रो वर्षकेतुस् ततो ऽभवत् ॥
वर्षकेतोस् तु दायादो विभुर् नाम प्रजेश्वरः आनर्तस् तु विभोः पुत्रः सुकुमारस् ततो ऽभवत् ॥
सुकुमारस्य पुत्रस् तु सत्यकेतुर् महारथः सुतो ऽभवन् महातेजा राजा परमधार्मिकः वत्सस्य वत्सभूमिस् तु भार्गभूमिस् तु भार्गवात् ॥
एते त्व् अङ्गिरसः पुत्रा जाता वंशे ऽथ भार्गवे ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश् च भरतर्षभ ॥
divodāsasya putras tu vīro rājā pratardanaḥ pratardanasya putrau dvau vatso bhārgava eva ca ||
alarko rājaputraś ca rājā saṃnatimān bhuvi hehayasya tu dāyādyaṃ hṛtavān vai mahīpatiḥ ||
ājahre pitṛdāyādyaṃ divodāsahṛtaṃ balāt bhadraśreṇyasya putreṇa durdamena mahātmanā divodāsena bālo hi ghṛṇayā sa visarjitaḥ ||
aṣṭāratho nāma nṛpaḥ suto bhīmarathasya vai tena putreṣu bāleṣu prahṛtaṃ tasya bhārata vairasyāntaṃ mahārāja kṣatriyeṇa vidhitsatā ||
alarkaḥ kāśirājas tu brahmaṇyaḥ satyasaṃgaraḥ ṣaṣṭiṃ varṣasahasrāṇi ṣaṣṭiṃ varṣaśatāni ca ||
yuvā rūpeṇa saṃpanna āsīt kāśikulodvahaḥ lopāmudrāprasādena paramāyur avāpa saḥ ||
vayaso 'nte mahābāhur hatvā kṣemakarākṣasam ramyāṃ niveśayām āsa purīṃ vārāṇasīṃ nṛpaḥ ||
alarkasya tu dāyādaḥ kṣemo nāma mahāyaśāḥ kṣemasya ketumān putro varṣaketus tato 'bhavat ||
varṣaketos tu dāyādo vibhur nāma prajeśvaraḥ ānartas tu vibhoḥ putraḥ sukumāras tato 'bhavat ||
sukumārasya putras tu satyaketur mahārathaḥ suto 'bhavan mahātejā rājā paramadhārmikaḥ vatsasya vatsabhūmis tu bhārgabhūmis tu bhārgavāt ||
ete tv aṅgirasaḥ putrā jātā vaṃśe 'tha bhārgave brāhmaṇāḥ kṣatriyā vaiśyāḥ śūdrāś ca bharatarṣabha ||
«Сыном Диводасы был доблестный царь Прардaна. У Прардaны было два сына — Ватса и Бхаргава; был также царевич Аларка, почтительный царь на земле. Этот владыка отнял у Хехаи отцовское наследство, которое Диводаса прежде захватил силой, но Диводаса из сострадания отпустил мальчика Дурдаму, великодушного сына Бхадрашреньи. Аштаратха, сын Бхимаратхи, из-за Дурдамы нанёс удар, когда сыновья были ещё детьми, о Бхарата; так кшатрий, желавший положить конец вражде, действовал, о великий царь. Аларка, царь Каши, был предан Брахману и верен обету: шестьдесят тысяч лет и ещё шесть тысяч лет этот юный, прекрасный обликом возвышатель рода Каши прожил, достигнув предельного срока жизни по милости Лопамудры. В конце жизни могучерукий царь убил ракшаса Кшемаку и основал прекрасный город Варанаси. Наследником Аларки был великославный Кшема; у Кшемы был сын Кетуман, затем появился Варшакету. Потомком Варшакету был Вибху, владыка народа; сыном Вибху был Анарта, а после него — Сукумара. Сыном Сукумары был великий колесничий Сатьякету, затем был великосияющий и крайне праведный царь. От Ватсы возникла Ватсабхуми, от Бхаргавы — Бхаргабхуми. Эти потомки Ангираса родились затем в линии Бхаргавы; среди них были брахманы, кшатрии, вайшьи и шудры, о лучший из Бхаратов».
ffbcfa56ca19 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 03:30:47 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Здесь вражда завершается не уничтожением последнего наследника, а милостью. Такая деталь важна: кшатрийская сила становится созидательной только тогда, когда может остановиться и восстановить порядок.